“အ ခု ကြၽန္မဆီက ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ ဦးေစာဝဏၰ?” ေမးသည္ “ဘာပဲလိုခ်င္လို ခ်င္ ေပးပါ့မယ္ရွင္။ ခုေတာ့ သြားပါရေစေတာ့” ဦးေစာဝဏၰ အဓိပၸာယ္ရွိစြာၿပဳံးသည္။ “ငါ့ဆီက ထြက္သြားဖို႔ အဲေလာက္ လြယ္မယ္ထင္လို႔လား ကေလးမရဲ႕” “ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ မင္းလက္ခ်က္နဲ႔ ငါ ဒုကၡေတြေရာက္ခဲ့ၿပီး အသာေလးလြတ္ေပးလိုက္လိမ့္မယ္လို႔ မင္းထင္ေသးလား”အသံကို အသာႏွိမ့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ အသံမွာ ရမၼက္သံေတြလႊမ္းေနသည္။ စုေအာင္ တံေတြးမ်ိဳခ်လိုက္သည္။ “အဲေတာ့…” သူတိုးတိုးေျပာသည္။ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈျဖင့္ အသံကတုန္ေနသည္။ “ရွင္ ဘာမ်ား…?” “သိန္းေလးရာေလာက္ကို ငါ ဂ႐ုစိုက္မယ္ထင္လို႔လား ဟင္” ဦးေစာဝဏၰ ေမးသည္။ စုေအာင္ နားမလည္။ “ငါက ေငြလိုခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ မင္းကို ခံစားေစခ်င္တာ။ မင္းခံရတာ ျမင္ခ်င္တာ။ မင္းခံေစရမယ္။ မင္းငါ့ကို မုဒိမ္းေကာင္လို စြတ္စြဲတုန္းက ငါခံခဲ့ရသလို နိမ့္က်ေစရမယ္။ ငါေျပာသလို လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္း မေသ ေသးဘူးေပါ့ေလ။” စုေအာင္ တိတ္ဆိပ္စြာထိုင္ေနသည္။ စိတ္ၾကပ္တည္းမႈကို သူမ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည့္အခါ “အဲေတာ့ ဘာလုပ္မွာလဲဟင္” သူမ အသာ ေမးသည္။ ဦးေစာဝဏၰ ထရပ္လိုက္ၿပီး စုေအာင္ ၏ ခုံဖက္သို႔ ေလွ်ာက္လာသည္။ သူမကို ဆြဲရပ္လိုက္ၿပီး နံရံႏွင့္ ကပ္မိသည္အထိ တြန္းသြားသည္။ “ကဲ။ ကေလးမ” သူခ်ိဳသာစြာ တိုးတိုးေျပာသည္။ လက္က ေမးေစ့ကို ကိုင္ၿပီး မ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္ၾကည့္သည္။ “ငါ လိုခ်င္တာအားလုံး မင္းလုပ္ေပးရမယ္။ ငါ လုပ္ခ်င္သေလာက္ထိ မင္းေနရမယ္။ ငါေက်နပ္တဲ့အထိပဲ။ ငါေျပာတဲ့အတိုင္း အတိအက် မလုပ္ပဲ အတြန႔္တက္ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခ်ီးထြက္ေအာင္႐ိုက္ၿပီး လုပ္ေအာင္ ခိုင္းမွာပဲ။ နားလည္လား” စုေအာင္ ဦးေစာဝဏၰ ကိုယ္ခႏၶာအနီးကပ္လ်က္ တိုးတိုးညည္းသည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းက နာခံစြာ ၿငိမ့္သည္။ သူမ ဘယ္လိုမွ မလြတ္ႏိုင္။ တျခားနည္းလမ္းမရွိ။ သူက ၿပဳံးသည္။ နံရံကို ေက်ာမွီေစၿပီး လက္မ်ားကို ေနာက္ပစ္ေစသည္။ “အရင္အတိုင္းပဲေပါ့” ေျပာၿပီး သူ႔လက္မ်ားက သူမရင္သားမ်ားကို ဆုတ္ကိုင္သည္။ စုေအာင္ မ်က္လုံးမ်ားကို ေၾကာက္႐ြံ႕စြာမွိတ္ထား သည္။ အရင္အတိုင္းေတာ့ဟုတ္သည္။ အရင္ထက္ ဆိုးပါသည္။ ဆယ္ႏွစ္ အၾကာတုန္းက သူမသည္ လူအမ်ားရွိရာ ေက်ာင္းဝန္းမွာမို႔ လြတ္လမ္းအမ်ားႀကီးရွိသည္။ ခုေတာ့ သူမသည္ ဦးေစာဝဏၰ၏ သနားမႈမွလြဲ၍ လြတ္လမ္းမရွိ။ သူကလည္း သနားမည္မဟုတ္။ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာက မာေက်ာေနသည္။ သူမကို ေကာင္းစြာလႊမ္းမိုးထားႏိုင္သည္။ ႐ုန္းလို႔လည္း ဘယ္လိုမွမလြတ္ႏိုင္။ “ငါက မုဒိမ္းေကာင္ျဖစ္ေနၿပီ မိန္းကေလး” သူတိုးတိုးေျပာသည္။ လက္မ်ား က ႏို႔ကို နာလာသည္ထိ ညႇစ္ထားသည္။ “ငါက အဲဒီဘဝ မွာ ေပ်ာ္တတ္ေနၿပီ” သူမကို အသာနမ္းသည္။ တစ္ခ်ိန္က အရသာမ်ိဳးပင္ ျပန္ရေသးသည္။ သူမ ညည္းသည္။

သူ႔ ပစၥည္းႀကီးက သူမဗိုက္ကို ထိုးေနသည္။ ဦးေစာဝဏၰ က လွ်ာကို စုေအာင္၏ လည္မ်ိဳဆီပို႔လိုက္ၿပီး ဆက္နမ္းေနကာ လက္မ်ားက ရင္အုံမွသည္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီဆီ ေ႐ႊ႕သြား သည္။ အေစ့ကို လက္မႏွင့္ ပြတ္ရင္း လက္ ေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အတြင္းထဲႏႈိက္ကာ ျဖည္းျဖည္းေမႊ႕ေနသည္။ အကုန္လုံးက ေက်ာင္းမွာ လုပ္ခဲ့သည့္အတိုင္းပင္။ “ငါ့ကို ေတာ္ပါေတာ့လို႔ ေျပာအုံးမလား ကေလးမ” စုေအာင္ မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္မ်ား ႐ြဲက်လာသည္။ သူမသည္ ျဖစ္သင့္သည္ထက္ပို၍ ရမၼက္ ထေနမွန္း သတိထားမိသျဖင့္ အလြန္ရွက္မိသည္။ သူက သိေနသည္။ အေစ့ကို လက္မျဖင့္ ပြတ္သတ္မႈက သူမကို ႐ူးသြတ္ေစသည္။ သူ႔ပါးစပ္က လည္တိုင္ကို စုတ္ေနဆဲ။ စုေအာင္ ရမၼက္ အျမင့္ဆုံးသို႔ေရာက္ေတာ့မတတ္ျဖစ္၍ ညည္းသံ ထြက္လာသည္။ ဦးေစာဝဏၰ၏ ပြတ္ေနေသာ လက္မ်ားအတိုင္းျပန္လႈပ္ခါ ေပးေနမိသည္။ သူမ ၿပိဳလဲမက်သြားေအာင္ လွ်ာကို ကိုက္ထားမိသည္။ သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ား ႐ုတ္တရက္ ဆြဲထုတ္သြားၿပီး ေနာက္ဆုတ္သြားေသာအခါ ဟာကနဲျဖစ္သြားသည္။ ခုေတာ့ သူမသည္ သူ႔လက္ထဲေရာက္ေနၿပီ။ ဦးေစာဝဏၰ က ဆြဲ လုပ္ပစ္ခ်င္ေနၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူ ေစာင့္ခဲ့သည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီ မဟုတ္ပါလား။ မိနစ္အနည္းငယ္ေတာ့ ေစာင့္ႏိုင္ပါေသးသည္။ သူမကို ပိုမို အရွက္တကြဲႏွင့္ မအီမသာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရဦးမည္။ သူမ အသက္မရႉႏိုင္။ ေက်နပ္ေနေသာမ်က္ႏွာတြင္ ေဒါသႏွင့္ ရွက္ေၾကာက္မႈတို႔ လႊမ္းသြားသည္။ သူမ၏ ဒူးေထာက္ ေတာင္းပန္မႈ ေျမလွိမ့္ ငိုေကြၽးမႈကို လိုခ်င္သည္မဟုတ္။ အဲလိုျဖစ္၍ သူဘာမွ မရ။ စားပြဲဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာၿပီး သူ႔ အေပၚဝတ္ ဂ်က္ကက္အက်ႌကို ခြၽတ္လိုက္ သည္။ နကၠတိုင္ကို ျဖဳတ္သည္။ အက်ႌ ၾကယ္သီးမ်ားကို ျဖဳတ္သည္။ အက်ႌကို အသာခြၽတ္လိုက္ၿပီမွ စုေအာင္ မ်က္ႏွာဖက္ ျပန္လွည့္ လိုက္သည္။ “ဒီကိုလာ” သူ တိုးတိုးညင္သာစြာေျပာသည္။ သူမ ခဏေတြရပ္စဥ္းစားေနသည္။ သူမသည္ သူေျပာသမွ် ကြၽန္တစ္ေယာက္လို မလုပ္လို။ သူမကို အရွက္ပိုရေအာင္ လုပ္ေနမွန္းသိသည္။ သို႔ေသာ္ ေ႐ြးစရာလမ္းမရွိေပ။ ေရွ႕သို႔အသာေလွ်ာက္ၿပီး နာခံမႈကိုျပသည္။ သူက မအံ့ၾသ။ “လာေလ” ထပ္ေျပာသည္။ အသံက မာလာသည္။ သူသည္ ႏွစ္ႀကိမ္ေျပာေလ့မရွိ။ မ်က္လုံးမ်ား ေတာက္လာသည္။ စုေအာင္ တံေတြးမ်ိဳခ် ရင္း အမိန႔္အတိုင္းလုပ္သည္။ သူ႔လက္တစ္ဖက္က သူမလည္ပင္းနားရွိ ဆံပင္ကို ဆုတ္ကိုင္ၿပီး ဒူးေထာက္ထိုင္ေစရန္ ဆြဲႏွိမ့္ခ်လိုက္သည္။ သူဘာလုပ္ေစခ်င္မွန္းသိသာေသာ္လည္း စုေအာင္ က ဘာမွ မတုန႔္ျပန္ပဲေနသည္။ ဦးေစာဝဏၰ စုေအာင္၏ ေမးေစ့ကို ဆြဲညႇစ္ၿပီး သူ႔မ်က္လုံး ႏွင့္ ဆိုင္မိေအာင္ လုပ္သည္။ “မင္းမွာ ေ႐ြးစရာ ႏွစ္မ်ီဳးရွိတယ္” သူ တင္းတင္းေျပာသည္။

“ငါ့ကို မႈတ္ေပးမလား။ မလုပ္ပဲေနမလား။ မလုပ္ေပးဘူးဆိုရင္ေတာ့ မင္းေနာင္တရ လိမ့္မယ္။ သေဘာပဲ” သူမကိုေ႐ြးစရာ အခြင့္အေရးေပးပါသည္။ သို႔ေသာ္ မလုပ္သည့္ဖက္ေ႐ြးလ်င္ သူမ ႏွိပ္စက္ခံရမည့္သေဘာ။ (ခံရၿပီးလွ်င္ လည္း လုပ္ေပးရ မည့္သေဘာပင္ျဖစ္သည္။) စုေအာင္ ေမးေစ့ကို ေျမႇာက္ၿပီး ဒီတိုင္းရပ္ေနသည္။ မလႈပ္။ ဦးေစာဝဏၰ မ်က္ခုံးပင့္ၾကည့္သည္။ “ေ႐ြးမယ္ေပါ့ ဟုတ္လား” “မင္းငါ့လီးကို စုတ္ေပး။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အျပင္မွာရပ္ေနတဲ့ လူဆယ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစုတ္ေပးၿပီးမွ ငါ့ကို စုတ္ေပး။ ရတယ္။ ငါ့ကိုမစုတ္ခင္ ေလ့က်င့္ေရးဆင္းခ်င္တယ္လို႔ ထင္ရင္လည္း သေဘာပဲေလ။” စုေအာင္ မ်က္ႏွာ မည္းေမွာင္သြားသည္။ သူမ မလုပ္ပဲေနဖို႔ စဥ္းစားထားသည္။ သို႔ေသာ္ လူအမ်ားေရွ႕တြင္ ပို၍ အရွက္ကြဲရမည့္ အေျခအေန။ သူ႔ကိုေ႐ြးခိုင္းသည္မွာ အဆိုးႏွင့္ ပို၍ ဆိုးေသာအေျခအေနကို ေ႐ြးခိုင္းျခင္းသာ။ သူမ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ သူ႔ေပါင္ၾကားကို အသာပြတ္ေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔ခါးပါတ္ကို အသာ ျဖည္ လိုက္ၿပီး ေဘာင္းဘီ ဇစ္ကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ရသည္။ စဥ္းစားရင္းပင္ တံေတြးမ်ိဳခ်သည္။ သူ႔ပစၥည္းက အေတာ္ႀကီးသည္။ စုေအာင္ ေတာ့ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ခက္ေတာ့မည္။ ေပါင္ၾကားထဲ သို႔ လက္ကိုျပန္ပို႔လိုက္ၿပီး အသာ ဂြင္းထုေပးသည္။ အေရျပားေအာက္က ႂကြက္သားမ်ားအား ခံစားေနသည္။ သူ႔အဝတ္အစားသည္ ပြေယာင္း ေယာင္း မျဖစ္။ သူ႔ေျခေထာက္မ်ားကလည္း လွပသည္။ စုေအာင္ လက္ဖဝါးကို တံေတြးဆြတ္လိုက္ၿပီး သူ႔ ပစၥည္းႀကီးကို သုတ္လိမ္း လိုက္သည္။ သူမအား အားေပးလိုက္ေသာ ညည္းသံကို စုေအာင္ ၾကားရသည္။ သူ႔လီးႀကီးေအာက္ေျခမွ ထိပ္ဖ်ားထိ လွ်ာႏွင့္ပြတ္ဆြဲလိုက္သည္။ ဥမ်ား ကို အသာ လ်က္လိုက္ၿပီး မွ လထစ္ ထိပ္ဖ်ားကို လွ်ာႏွင့္ ကလိသည္။ လီးႀကီးကို စုေအာင္ စ စုတ္လိုက္သည္ႏွင့္ အရသာ၏ တုန႔္ျပန္မႈအျဖစ္ ဦးေစာဝဏၰ ခ်ိဳသာစြာညည္းျငဴသည္။ သူ႔လက္မ်ားက သူမ ဆံပင္ႏွင့္ ကုတ္ပိုးကို အသာ ပြတ္ေပးသည္။ ယခုလို ခ်မ္းသာလာသည္အထိ သူရင္ဆိုင္ခဲ့ရေသာ ေအာင္ျမင္သည့္ တိုက္ပြဲမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔ အႀကီးဆုံးၿပိဳင္ဖက္ကို သူ႔လက္ႏွင့္ သတ္ခဲ့ႏိုင္သည္ တို႔ထက္ ယခု ရရွိေသာ ခံစားခ်က္က ပို၍ သာသည္။ မ်က္လုံး မ်ားကို ေမွးမွိတ္ၿပီး စုေအာင္ က သူ႔ဥမ်ားကို စုတ္ရင္း ညႇစ္ေပးေနသည္ကို ဖီလင္ယူေနသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ ျမန္ျမန္ သူ အရည္ထြက္ၿပီး ၿပီးသြားေအာင္ သူမလုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူတအံ့တၾသျဖစ္သည္။ သူမ ျဖည္းညႇင္းစြာ ထရပ္သည္။ သူမေမးေစ့ေပၚက်ေနေသာ သုတ္ရည္ စက္တခ်ိဳ႕ကို လက္ျဖင့္ သုတ္ၿပီး ပါးစပ္ႏွင့္ စုတ္ယူသန႔္ရွင္းလိုက္သည္။ လရည္ ကို အရသာခံေနပုံရသည္။ ဒီလိုႏွင့္ၿပီးပါ့မလား။ ဦးေစာဝဏၰ က အခန္းအျပင္က လူတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္ စုေအာင္ အလန႔္တၾကားအသံထြက္သြားသည္။ ဝင္လာသူမွာ သူမကို အိမ္မွာ လာေခၚခဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္သျဖင့္ ျမင္ဘူးၿပီးသားျဖစ္သည္။ သူမအိမ္သို႔ အတင္းဝင္လာၿပီး သူမကို ဒူးေထာက္ခိုင္းခဲ့သည္။

သူမပါးကို ကိုင္ၿပီး သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္ခိုင္းခဲ့ဘူးေသာသူျဖစ္သည္။ အရပ္က ဝဏၰထက္ရွည္သည္။ သိပ္ေတာ့ မထြား။ ဦးေစာဝဏၰ က ေဇာ္ဦးကို ဝင္လာခိုင္းလိုက္ၿပီး စုေအာင္ မၾကားေအာင္ တိုးတိုး ကပ္ေျပာသည္။ သူမ မၾကားခ်င္ေသာစကား လည္း ျဖစ္မည္ မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထို႔ေနာက္ စုေအာင္ ဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာကာ ေနာက္ေက်ာမွဆြဲယူၿပီး နားနားကပ္ေျပာသည္။ “မင္း ပါးစပ္က သိပ္ေကာင္းတာပဲ ကေလးမ” ခ်ိဳသာစြာေျပာသည္။ လက္တစ္ဖက္က သူမေမးေစ့ကို ကိုင္ထားသည္။ “မင္း ပုေလြမႈတ္ ေပးတာက ငါ့ရဲ႕ ေဒၚလာတစ္ေထာင္တန္ ဖာသည္မေတြအတိုင္းပဲ။ ငါ့လထစ္ကို စုတ္ရင္း မင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ ညည္းေနတာလည္း ၾကားလိုက္တယ္။” စုေအာင္ သူ၏ အလြန္႐ိုင္းျပေသာ စကားေၾကာင့္ တုန္သြားမိသည္။ ဦးေစာဝဏၰ ကၿပဳံးေနသည္။ စကားထပ္မေျပာခင္ သူမ နား႐ြက္ ဖ်ားကို အသာပြတ္သည္။ “ေဇာ္ဦးကို မင္းမွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ ဒီကို ေခၚလာခဲ့တာေလ” စုေအာင္ အသာေခါင္းၿငိမ့္သည္။ “ဟုတ္ၿပီ။ သူက ငါ့ရဲ႕ လက္ယာရံ ပဲ။ ငါ့ မိန္းမထက္ေတာင္ ပိုယုံၾကည္ရတဲ့သူ” ဘာအဓိပၸာယ္ပါလိမ့္ “ငါ့အတြက္ ဆို အေသအလဲ ႀကိဳးစားလုပ္ေပးတဲ့သူတစ္ေယာက္ပဲ” ဝဏၰ ဆက္ေျပာ သည္။ “ႀကိဳးစားတဲ့သူဆိုေတာ့ဆုခ်ရသင့္တာေပါ့ ဟုတ္လား” “ဒီမနက္ သူ မင္းကို ေကာင္းေကာင္း ဆက္ဆံတယ္ မဟုတ္လား။ ေနာက္တစ္ေယာက္က မင္း မ်က္ႏွာကို လိုးမလို႔လုပ္ေနတာကို သူက တားေပးခဲ့တယ္ေလ။ တန္ပါတယ္။” တစ္ေယာက္က သူမ လက္မ်ားကို ခ်ဳပ္ၿပီး ထခိုင္းခဲ့သည္။ သူမက ေပါင္ၾကားကို ပိတ္ကန္ကာ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္႐ိုက္ခဲ့သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူမကို တြန္းလွဲၿပီး ပါးစပ္ထဲ လိုးထည့္ဖို႔ႀကံေနတုန္း ေဇာ္ဦး ေရာက္လာၿပီး တစ္ခြန္းတည္းႏွင့္ တားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ “ေက်းဇူးတင္စကားမေျပာေတာ့ဘူးလား” ဦးေစာဝဏၰ ေမးသျဖင့္ စုေအာင္ ေခါင္းကို အသာခါသည္။ ဒီျပန္ေပးသမားမ်ားကို သူမ ေက်းဇူး တင္စရာမရွိပါ။ “ခု က ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ပဲဟ” သူမ တုန္ယင္စြာ သက္ျပင္းခ်သည္။ “ကဲ ငါ့ကို လုပ္သလိုပဲ သူ႔ကို လုပ္ေပးလိုက္ပါ။ ဒီထက္မပိုပါဘူး။ နင့္ ပါးစပ္ရဲ႕ အစြမ္းကို ျပ႐ုံေလးပဲ” ဦးေစာဝဏၰ စုေအာင္ ကို သူ႔ဆီ အသာတြန္းလိုက္သည္။ သူမ ဦးေစာဝဏၰ ၏ စားပြဲကို မွီရပ္ ေနေသာ ေဇာ္ဦးထံ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရ သည္။ ဦးေစာဝဏၰ ကို ပေလြ မႈတ္ေပးရသည္ထက္ပင္ ပိုရွက္မိသည္။ ဒီလူက သူမ လုံးဝမသိေသာ အစိမ္းသက္သက္မဟုတ္ပါလား။ သူ႔ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ဒူးေထာက္ၿပီး စုတ္ေပးရမည္မွာ နိမ့္က်လြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ သူမမွာ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိ။ တစိမ္းတေယာက္ဆီ ေလွ်ာက္သြား၊ ေဘာင္းဘီခြၽတ္ေပးၿပီး ပုေလြမႈတ္ေပးရမည္မွာ မဟုတ္ေသးဘူးဟု ထင္သည့္အတြက္ စုေအာင္ ဒူးမေထာက္မွီ ေဇာ္ဦး၏ ရင္ပတ္ကို ပြတ္လိုက္ကာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး နမ္းလိုက္သည္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက အံ့ၾသဖြယ္ ႏူးညံ့ေၾကာင္း သိလိုက္ရ ၿပီး သူ႔လက္မ်ားက သူမ ဆံပင္မ်ားကို ထိုးဖြရင္း ျပန္နမ္းလိုက္သျဖင့္ ညည္းတြားမိသြားသည္။

သူမလက္မ်ားကို အသာေလွ်ာခ်ကာ သူ႔ေဘာင္းဘီကို ျဖည္ေပးေနသည္။ သူမ၏ ႏွာေခါင္းမ်ားက သူ႔ လေမႊးမ်ား ႏွင့္ ထိမိသည့္တိုင္ေအာင္ လီးႀကီးကို စုတ္မ်ိဳလိုက္ေသာအခါ ေဇာ္ဦး တအင္းအင္းႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။ ေခါင္းကိုျပန္ေနာက္ဆုတ္လိုက္ၿပီး လထစ္ေအာက္ပိုင္းကို လွ်ာႏွင့္လ်က္ေပးေနသည္။ လက္တစ္ဖက္က အရင္းကို ဆုတ္ကိုင္ကာ အားတက္သေရာ စုတ္ေပးေနသည္။ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာသည္ႏွင့္ ေဇာ္ဦးသည္ သူ႔ကိုယ္သူ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း သတိထားမိသြားသည္။ “ေအာင္မယ္ေလး ကေလးမရယ္” ညည္းတြားရင္း စုေအာင္၏ ဆံပင္မ်ားကို ထိုးဖြရင္း အတင္းတိုးကပ္ကာ “ငါၿပီးေတာ့မယ္ အင္း အင္း……” သူ၏ လရည္မ်ားသည္ စုေအာင္၏ လည္မ်ိဳ အတြင္းသို႔ ေျပးဝင္သြားကာ သူမက လည္း ပို ဖီးလ္ တက္ေအာင္ အားစိုက္စုတ္ယူလိုက္သည္။ ေဇာ္ဦးကလည္း သူမေခါင္း ကို အတင္း ဖိထားလိုက္ၿပီးမွ သူမ အသက္ရႉရခက္ေနမွန္းသတိထားမိသြားသျဖင့္ ျပန္ေျဖေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္ထိမ္း မတ္ႏိုင္သည္ႏွင့္ ေဇာ္ဦး အခန္းထဲကထြက္သြားသည္။ စုေအာင္ က ဦးေစာဝဏၰဖက္ ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ သူမသည္ ကလဲ့စားေခ်ခံရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီဟု ျပလိုက္သည့္သေဘာ။ သူသည္ ဇိမ္က်ေသာ ကုလားထိုင္ႀကီးတြင္ ထိုင္ရင္း မွီေနကာ မ်က္ႏွာထားကို မမွန္းတတ္ေအာင္ရွိသည္။ သူ႔အနားလာရန္ မ်က္ရိပ္ျပလိုက္သျဖင့္ စုေအာင္ ေရွ႕တိုးသြားလိုက္သည္။ သူမ ကိုယ္ကေတာ့ တုန္ခါေနသည္။ အနီးသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ဦးေစာဝဏၰ က ဆြဲယူလိုက္ ရာ စုေအာင္ သူ႔ ေပါင္ေပၚတြင္ ဖင္ထိုင္မိလ်က္သားျဖစ္သြားသည္။ စုေအာင္ တစ္ေယာက္ ဦးေစာဝဏၰ ေပၚထိုင္မိၿပီး သူ႔ ပစၥည္းႀကီး၏ ေႏြးေထြးမာေက်ာမႈက သူမ ႏွလုံးခုံႏႈန္းႏွင့္ အသက္ရႉသံကို ျမန္ေစသည္။ သူမ ကိုယ္ခႏၶာသည္ ေတာင့္တင္းလ်က္ သူ႔ေပၚဖိထိုင္ရမည္လား အသာဖြ ေနရမည္လား ေဝခြဲမရျဖစ္ေနသည္။ “ဇိမ္က်ေနလား ကေလးမ” စုေအာင္၏ ဆံပင္မ်ားကို ဖြရင္း ဦးေစာဝဏၰ ကေမးသည္။ “ေဟ။ ငါ့အတြက္ ထန္ေနတုန္းပဲလား” စုေအာင္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာလႊဲဖို႔ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္မလွည့္ႏိုင္ရန္ ဦးေစာဝဏၰ က ဆံပင္မ်ားကို ဆြဲထားသည္။ “႐ႊဲေနတုန္းလား” တိုးတိုးထပ္ေမးသည္။ “မသိဘူး” စုေအာင္ မေျဖခ်င္သျဖင့္ လႊဲေျပာသည္။ သူမ ပါးတို႔ နီရဲတြတ္ေနသည္။ မ်က္ရည္မ်ားလည္း ဝဲလ်က္။ ဦးေစာဝဏၰ ၿပဳံးရင္း စုေအာင္ နား႐ြက္နားကပ္ေျပာႏိုင္ေအာင္ ဆြဲဖက္လိုက္သည္။ “အခ်စ္ေလး” သူေရ႐ြတ္သည္။ စုေအာင္ ေသြးတို႔ ဆူလာသည္။ “ငါ မင္းကို ဆြဲခ်ၿပီး လီးနဲ႔ အဖုတ္ထဲကို အသက္မရႉႏိုင္ေအာင္ လိုးမယ္ကြာ။ ငါ့ဖက္က စိတ္မပါလက္မပါနဲ႔ လိုးေပးမယ္။ ဟုတ္လား အခ်စ္ေလး” ဦးေစာဝဏၰ ၏ စကားသံေနာက္တြင္ စုေအာင္ ရႈိက္မိသည္။ ရႈိက္သံသည္ ခါးကို ေအာက္က ေဆာင့္တင္လိုက္ျခင္းႏွင့္အတူ ငိုသံသို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သူမတကိုယ္လုံးတုန္ခါေနသည္။ သူ႔ကို မည္သို႔တုန႔္ျပန္ရမည္မွန္းမေဝခြဲတတ္ႏိုင္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သူမေသြးေၾကာမ်ားတေလွ်ာက္ အရွက္တရားတို႔ ေလာင္ၿမိဳက္ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဦးေစာဝဏၰ လက္မ်ားက သူမလုံျခည္ေအာက္သို႔ တို႔းဝင္လာကာ အေစ့ကို လက္မႏွင့္ အသာပြတ္သည္။ သူမ တင္ပါးက သူ႔ဖက္သို႔ ပိုတိုးလာသည္ႏွင့္ ပြတ္ခ်က္က ပို ျမန္ပိုၾကမ္း လာသည္။ အသာညည္းမိျခင္းႏွင့္အတူ သူမကိုယ္ခႏၶာမွ အလိုအေလ်ာက္တုန႔္ျပန္ေနမႈကို မည္သို႔မွ် မထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့မွန္း ကိုယ္တိုင္ သေဘာေပါက္လာရသည္။

ဦးေစာဝဏၰ ဆရာမေလးကို ေပြ႕ခ်ီရင္း ထိုင္ခုံမွထသည္.။ သူမကို စားပြဲပုံတြင္ အသာခ်ၿပီး တင္ပါးကို ခုံစြန္းတြင္ က်ေနေအာင္ ေ႐ႊ႕ကာ ေျခေထာက္မ်ားကို ၾကမ္းျပင္သို႔ တြဲေလာင္းက်ေနေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ေပါင္ၾကားကိုပြတ္သတ္ရင္း အတြင္းခံကိုဖိကာ ေျခေထာက္ကို ကား ေစသည္။ လက္ဖဝါးျဖင့္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီတေလွ်ာက္ အထက္ေအာက္ ပြတ္ေနျခင္းျဖင့္ စုေအာင္သည္ သူမ၏ လုပ္သမွ် ခံရမည့္ အေနအထားကို သတိထားမိသြားသည္။ သူ႔လက္မက အေစ့ကိုၾကမ္းၾကမ္းဖိသည္။ သူမေျခေထာက္မ်ားကို ေစ့ၿပီး သူ႔ကို တြန္းရန္ႀကိဳးစား ျခင္းကို သူၿပဳံးၾကည့္ေနသည္။ ဦးေစာဝဏၰ က လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ကႀကီးခေခြးေရးေနျခင္းေၾကာင့္ စုေအာင္တစ္ေယာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လုံးဝ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့သည့္ အေျခအေနတည္း။ လက္မျဖင့္ အေစ့ကို လက္မျဖင့္ပြတ္ရင္း လက္ခလယ္ျဖင့္ အဖုတ္တြင္းသားမ်ားကို ေမႊ႕ေနသည္။ အတြင္းထဲသို႔ ထိုးသြင္း လိုက္ရာ သူမ၏ ေလာင္ၿမိဳက္မႈမ်ား ႐ုတ္တရက္ ၿငိမ္းသြားသလိုခံစားရ၍မွ်မၾကာမီ ခ်က္ျခင္းျပန္ထုတ္သြားပီး အျပင္ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ကို ပြတ္ေနျပန္သည္။ သူမ၏ မခ်င့္မရဲသံေၾကာင့္ ဦးေစာဝဏၰ ၿပဳံးၾကည့္ေနသည္။ သူမဘာလိုေနမွန္းသူသိေသာ္လည္း အလိုလိုက္မည္ မဟုတ္ေပ။ ဆက္လက္ ႏွိပ္စက္ရင္း သူ႔လီးကို တ လာသည္အထိ ေစာင့္ေနေပသည္။ ဦးေစာဝဏၰ ေနာက္ဆုံး အေလွ်ာ့ေပးသည့္အေနျဖင့္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးကာ စုေအာင္ အထဲသို႔ ထိုးသြင္းလိုက္သည္။ သူမ ခါးကို တြန႔္ထုတ္ ကာ လက္ကို ပိုနက္နက္ဝင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ ဦးေစာဝဏၰ က ၿပဳံးရင္းႏွင့္ပင္ လက္မ်ားကို လွည့္သည္။ စုေအာင္ ခါးကို ပိုကိုင္းလိုက္ၿပီး ေက်ာကုန္းပါ ေနာက္ တြန္းကာ ေနာက္ျပန္လိုးသည္။ သူက အလိုက္အထိုက္ပင္ လက္ကို ပိုနက္ေအာင္ သြင္းေပးလိုက္ၿပီး မွ အသာဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ဦးေစာဝဏၰ ခါးကိုၫႊတ္လိုက္ၿပီး စုေအာင္ အေစ့ေလး လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ေထာင္တက္လာသည္အထိ ေပါင္ၾကားတစ္ေလွ်ာက္ လက္ဖဝါးျဖင့္ တြန္းခ်ဲလိုက္သည္။ ေခါင္းကို အသာေလးၫႊတ္ကာ လွ်ာဖ်ားေလးႏွင့္ အေစ့ထိတ္ဖ်ားကို ညင္သာစြာ ထိလိုက္သည္။ “အင္း.. ဘုရားဘုရား…” စုေအာင္ ညည္းသံထြက္လာသည္။ သူမကို တစ္ႀကိမ္ထပ္လ်က္ေလမလားဟု ကိုယ္ကို ေျမႇာက္ၿပီး ႀကိဳသည္။ သို႔ေသာ္ ဦးေစာဝဏၰ က မလႈပ္ေတာ့။ “အင္း..လုပ္ပါရွင္” သူ ၿပဳံးသည္။ ၿပီးေတာ့ စို႐ႊဲေနေသာ အဖုတ္ေလးကို ေလႏွင့္ အသာမႈတ္သည္။ ေခါင္းကို အသာၫြတ္ျပန္ကာ အေပါက္ဝကို လွ်ာႏွင့္ တပတ္လွည့္ၿပီး အေစ့ကို တစ္ခ်က္ လ်က္လိုက္ျပန္သည္။ အဖုတ္တစ္ခုလုံးကို လ်က္ မေပးခင္အထိ ဤပုံစံအတိုင္း အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာလုပ္သည္။ ဦးေစာဝဏၰ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက အဖုတ္ကို လိုးေမႊ႕ေနရင္း ပါးစပ္ႏွင့္ လွ်ာက အေစ့ကို ဆက္တိုက္စုတ္ ကစား ေနေသာအခါ စုေအာင္ ၏ ကမာၻႀကီးတစ္ခုလုံး ကြၽမ္းထိုးေမွာက္ခုံ ျဖစ္ေနေတာသည္။ ဘာကိုမွ် မစဥ္းစားႏိုင္။ အသက္ပင္မရႉႏိုင္၊ သူမ ၿပီးေတာ့မည္ ဆိုေသာ အသိက လြဲ၍ ဘာမွ မသိေတာ့။ ေခါင္း ကို အသာပင့္ၿပီး ဦးေစာဝဏၰကို ငုံ႔ၾကည့္လိုက္သည္။ သက္ျပင္းေလးေလးခ်လိုက္မိသည္။

သူမမ်က္လုံးထဲတြင္ လုံးဝ မတူေသာ လူႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ေနသည္။ တစ္ဦးက သူမဘဝကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးရင္း သူမက တစ္ျပန္ ဘဝပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ေသာ လူငယ္ေလး။ ဒီအေၾကာင္းေတြးၿပီး အလြန္အမင္းရွက္မိသည္။ ဒုတိယတစ္ဦးအေနျဖင့္မူ ဒီၿမိဳ႕တြင္ ၾသဇာ အရွိဆုံးလူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးေစာဝဏၰ။ သူ႔ကို စာနယ္ဇင္းမ်ားကေရာ ၿမိဳ႕လူထုကပါ ေၾကာက္႐ြံ႕ေလးစားရသည္။ သူႀကိဳက္တာ အကုန္ လုပ္ႏိုင္သည္။ လိုခ်င္တာ အကုန္ရေအာင္ တတ္ႏိုင္သည္။ မႀကိဳက္တဲ့သူကို ခ်က္ျခင္း ရွင္းပစ္ႏိုင္သည္။ အဆိုပါ ဦးေစာဝဏၰ သည္ သူမေပါင္ၾကားမွာ ဒူးေထာက္ရင္း သူမကို စား သုံး ေနသည္။ ေၾကာက္႐ြံ႕မိသလို အားကိုးရာမဲ့စိတ္မ်ားေပၚကာ ေက်ာျခမ္းသြားမိသည္။ ဒီအေတြးတို႔ဝင္ေသာအခါ စုေအာင္ တစ္ကိုယ္လုံး တုန္လႈပ္ရသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမအေတြးတို႔ ပစၦကၡ ၌ ဦးေစာဝဏၰ၏ လွ်ာႀကီး သူမအဖုတ္တြင္း ေလွ်ာဝင္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ သူက ေဘာင္းဘီ ကိုေလွ်ာခ်ထားၿပီး အတြင္းခံ မခြၽတ္ ပဲ သူမကို ေညႇာင့္ေနသည္။ စုေအာင္ တအင္းအင္းႏွင့္ လက္တစ္ဖက္က ဦးေစာဝဏၰ၏ ဆံပင္မ်ားကို ဖြလ်က္ ေနာက္တစ္ဖက္က တင္ပါးကို ဆြဲကုတ္သည္။ သူက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေညႇာင့္ရင္း သူမလည္မ်ိဳကို အသာစုတ္သည္။ စုေအာင္ ဖင္ကို ေျမႇာက္ေပးလာျပန္သည္။ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္းက ဦးေစာဝဏၰ ပါးစပ္ကို ေအာက္ဆြဲခ်ကာ အက်ၤ ီကို အသာလွန္ရင္း ႏို႔သီးေခါင္းမ်ားကို စုတ္ယူရန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့။ သူမကို သူလုပ္ခ်င္ေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ သူမေပးခဲ့ေသာအရသာ ႏွင့္ တရား႐ုံး တို႔အေၾကာင္း သတိရ လာေသာအခါ စိတ္ကမတည္ၿငိမ္ႏိုင္ေတာ့။ ခု ဆိုလွ်င္ သူမက သူ႔လက္ထဲမွာ။ လိုသေလာက္ ညႇစ္ထုတ္ယူႏိုင္ေနၿပီ။ သူ ႐ုတ္တရက္ သူမ အနားမွခြာလိုက္ၿပီး အက်ႌႏွင့္ ေဘာင္းဘီကို လုံးဝခြၽတ္ခ်ပစ္လိုက္သည္။ စုေအာင္က သူ႔ေနာက္သို႔ လိုက္လာသည္။ ဒီတႀကိမ္တြင္ေတာ့ စုေအာင္ သူ၏ လီးႀကီးကို သူမ၏ ႏွာေခါင္းဖ်ားႏွင့္ ဦးေစာဝဏၰ၏ ဝမ္းဗိုက္တို႔ ထိသြားသည္အထိ ငုံစုတ္ယူလိုက္ သည္။ ထို႔ေနာက္ ၾကမ္းၾကမ္း စုတ္ေတာ့သည္။ သူ အံ့ၾသစိတ္ႏွင့္ မည္တမ္းသည္။ “အိုး။ ငါလိုးမ” သူ႔ကိုသူ ခ်က္ျခင္း ၿပီး မသြားေအာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ေနရသည္။ သူမ အလိုးခံရျခင္းမွ လြတ္ေအာင္ သူ႔ကို အၿပီး စုတ္ေနျခင္းမ်ားလား မေဝခြဲတတ္။ သို႔ေသာ္ ဒီလို ေတာ့ အျဖစ္ ခံ မည္ မဟုတ္။ ဦးေစာဝဏၰ စုေအာင္၏ လက္ေကာက္ဝတ္မ်ားကို ဆြဲယူကာ သူမေခါင္းေပၚ ဆြဲတင္ခ်ဳပ္ထားလိုက္ၿပီး နားနားသို႔တိုးကပ္ကာ “မင္း က အစုတ္ေကာင္းတယ္ ကေလးမ” “ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါထပ္မႈတ္ရင္း ၿပီးေအာင္ လုပ္လို႔ ရမယ္ မထင္နဲ႔။ မင္း က အလိုးခံရအုံးမွာ” ေနာက္ဆုံး စကားလုံးမ်ားႏွင့္ အတူ တင္ပါးဆုံမွ အားမ်ားျဖင့္ တဆုံး လိုးသြင္းလိုက္သည္။ သူမ၏ မွီတြယ္ရာမဲ့ အျဖစ္၊ ျပင္းထန္ေသာ လိုးခ်က္မ်ား ႏွင့္ သူမကိုယ္ကို ေလာင္ၿမိဳက္ေအာင္ သုံးလိုက္ေသာ စကားလုံးၾကမ္းၾကမ္းမ်ား အားလုံးေပါင္းၿပီး စုေအာင္ ေသြးေတြ ဆူေနသည္။ သူမသည္ ဒီကိစၥႏွင့္ ကင္းသူမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူမကို ခ်က္ျခင္း သတ္ပစ္ႏိုင္ေသာ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးႀကဳံရမည္ဟု မေမွ်ာ္မွန္း ခဲ့ ဘူးပါ။ အမ်ိဳးသမီး၏ တုန႔္ျပန္မႈကို ဦးေစာဝဏၰ ခံစားမိသည္။ သူမသည္ လႊမ္းမိုးခံရမႈကို ႀကိဳက္ေနၿပီ။ သူ႔အသံကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး ခ်ၿပီး သူ၏ တိုင္းရင္းသားသံ ဝဲဝဲႏွင့္ နားနားကပ္ေျပာျပန္သည္။

“မင္းေစာက္ဖုတ္ထဲမွာ ငါ့လီးႀကီး တစ္လက္မခ်င္း တိုးဝင္ေနတာ သိေနေစရမယ္။ မင္း အသက္မရႉႏိုင္လို႔ ေတာင္းပန္မွ ရပ္ေပးမယ္။ ၿပီးရင္ ေဆာင့္လိုးေပးမယ္။ သိလား ကေလးမ။ ၾကယ္ေတြလေတြ ျမင္သြားေစရမယ္ကြ” စုေအာင္ သူ႔စကားေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေတြ ရဲလာသည္။ ေစာက္ ႏွင့္ ခ်ီေျပာ ေသာစကားကို သူမ မုန္းသည္။ ဦးေစာဝဏၰ က သိသည္။ ဒါေၾကာင့္ ပင္ ေ႐ြးသုံးျခင္းျဖစ္ၿပီး လက္ေတြ႕ လည္း တုန႔္ျပန္မႈရသည္။ သူမတကိုယ္လုံး တုန္ရီလာသည္။ ကိုယ္ခႏၶာက တုန႔္ျပန္ေနမႈကို သူမ အလြန္ အမင္း ရွက္မိေသာ္လည္း ရပ္တန႔္မရႏိုင္။ သူမတြင္ ရပ္ခ်င္စိတ္လည္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔မရ။ သူမသည္ ၾကမ္းသည္ ႐ိုင္းသည္ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္က ခန႔္ထည္သည္။ အရွိန္အဝါႀကီးၿပီး လိုတာရႏိုင္သူလည္းျဖစ္ေနသည္။ ခုလည္း သူမ ကို လိုးခ်င္ေနသည္။ သူမ ကိုယ္ခႏၶာကို အရသာ ခံခ်င္ေနသည္။ သူမညည္းတြားသံ တားမရပဲထြက္လာသည္။ မခံမရပ္ႏိုင္ျခင္းလား။ ေက်နပ္ျခင္းလား မေသခ်ာ။ မိန္းကေလး၏ ကိုယ္ တုန္ခါလာသည္ႏွင့္အမွ် ဦးေစာဝဏၰ လည္း ေပါက္ကြဲလုျဖစ္လာသည္။ သူခါးကို အသာလႈပ္ၿပီး ေညႇာင့္သြင္းေနသည္။ သူမ မိန္းမကိုယ္ထဲမွ အရည္မ်ားက သူ႔ ဖြားဘက္ေတာ္ကို ျပဳတ္ဆြဲယူေနသည္။ အထုတ္အသြင္းမွာ လထစ္ကိုပင္ ေခ်ာ္ထြက္ေစေနသည္။ သူသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်ာက္တုံးလိုမာေက်ာ သည္ဟု မွတ္ခဲ့ရာ ခုေတာ့ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မေတြးႏိုင္ေတာ့။ သူမ ေမးေစ့ကို ဆုတ္ကိုင္ လိုက္ၿပီး မ်က္လုံးခ်င္းဆုံေအာင္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ “မင္းလိုခ်င္တယ္ မဟုတ္လား အခ်စ္ေလး” သူ႔ကိုယ္ေအာက္မွ အမ်ိဳးသမီးကို တီးတိုးေျပာသည္။ “မလိုခ်င္ဘူးလား” စုေအာင္ အင္းအင္း အဲ့အဲ့ ညည္းသည္။ အေျဖမထြက္။ ဦးေစာဝဏၰ ေဒါသျဖင့္ သူ႔ပစၥည္းကို ဆြဲထုတ္ေနာက္ဆုတ္ လိုက္သည္။ ခါးကို ေရွ႕ျပန္တိုးကာ သူ႔ ပစၥည္းကို စုေအာင္ အေပါက္ဝထိသာဝင္ေအာင္ အသာ ထည့္ထားလိုက္သည္။ စုေအာင္ ညည္းတြားသည္။ ႐ုန္းသလို ဖယ္သလိုႏွင့္ ပိုဝင္ သြားေအာင္ တိုးသည္။ သို႔ေသာ္သူက အဝင္မခံ။ “ေျဖေလ ေကာင္မ” သူမ၏ အဝကို ထိုးေမႊ႕ေနသည္။ “တစ္ညလုံး မၿပီးေအာင္ လုပ္ထားလိုက္ရမလား ဟင္။ မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္” စုေအာင္ မေနႏိုင္ေတာ့။ သူမ တစ္ကိုယ္လုံး ေလာင္မီးက်ေနသည္။ သူက ေျပာသည့္အတိုင္း လုပ္ႏိုင္မွန္းလည္း သိသည္။ သူမ တုန္တုန္ ရီရီႏွင့္ “ဟုတ္ကဲ့ပါ” ဦးေစာဝဏၰ မ်က္ႏွာတြင္ ေက်နပ္သည့္ အရိပ္မေတြ႕ရသျဖင့္ ျဖည့္ေျပာသည္။ “ကြၽန္မ လိုခ်င္ပါတယ္” “ငါ့လီးႀကီးကို မင္း ရဲ႕ ႐ႊဲေနတဲ့ ေစာက္ဖုတ္လွလွေလးက လိုခ်င္ေနတာမဟုတ္လား” စကားလုံးမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ ဆရာမေလး၏ မ်က္ႏွာ တြင္ ျဖစ္လာေသာ လႈံ႕ေဆာ္မႈအေပၚ ေက်နပ္စြာျဖင့္ “မင္း အလိုးခံခ်င္ေနတာမဟုတ္လား” စုေအာင္ ေနာက္ထပ္ တိုးတိုး ဟုတ္ကဲ့ဟု ေျပာသည္။ ပါးေပၚသို႔ မ်က္ရည္ မ်ားက်မလာေအာင္ မ်က္လုံးကို မွိတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရေတာ့။ ဦးေစာဝဏၰ က ေမးကို ဆြဲထားၿပီး မ်က္လုံးကို ၾကည့္ေနသည္။

“မင္း ငါ့ကို လိုးေစခ်င္ေနတယ္မဟုတ္လား ကေလး။ ဟင္” စုေအာင္ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက ပို၍ က်လာသည္။ “လိုတယ္ဆိုရင္ ေျပာေလကြာ” ဦးေစာဝဏၰ တင္းတင္းေျပာသည္။ “ေျပာစမ္း” စုေအာင္ စကားလုံးမ်ားကို စဥ္းစားရင္းပင္ တုန္ရင္လာသည္။ သူမ မေျပာပဲလည္း မေနႏိုင္ေတာ့။ အသက္ကို တုန္ရီစြာ ရွိက္သြင္းလိုက္ၿပီး “ကြၽန္မကို လိုးပါေတာ့ ဦးေစာဝဏၰရယ္” သူ အသာၿပဳံးသည္။ သို႔ ေသာ္ဒီထက္ပိုၾကားခ်င္ေသးသည္။ “ကြၽန္မ ..ကြၽန္မ ထဲကို ရွင့္လီးႀကီး သြင္းတာ အရမ္း ႀကိဳက္ပါတယ္” ဦးေစာဝဏၰ စုေအာင္၏ နားနားကပ္ရင္း “လာထား ကေလးမ။ မင္းဒီထက္ ပိုေျပာႏိုင္ပါေသးတယ္။ ငါေျပာသလိုေျပာစမ္း။ ကြၽန္မေစာက္ဖုတ္ထဲကို ရွင့္လီးႀကီးထည့္ လိုးေပးပါ…လို႔။ တစ္ေၾကာင္းထဲပဲေနာ္ ။ လုပ္စမ္း” စုေအာင္ တကိုယ္လုံး ကို နားနားကပ္ေျပာေသာ ဦးေစာဝဏၰ ၏ စကားလုံးတိုင္းက ႐ိုက္ခတ္သြာသည္။ သူ႔အသံ၏ ၾသဇာက သူမ ကိုယ္ကို မထိပဲ ထားေသာ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ဆူပြက္ေစသည္။ နားနားကပ္ေျပာေတာ့လည္း သူမစိတ္လုံခ်ဳံမႈ အတန္အသင့္ရၿပီး တိုးတိုး ျပန္ေျပာရဲလာသည္။ “ကြၽန္မ ေစာက္ဖုတ္ထဲကို ရွင့္လီးႀကီး ထည့္ၿပီး လိုးေပးပါရွင္” ဦးေစာဝဏၰ ေသြးေတြႂကြလာၿပီး ဥေတြျမဳတ္သြားေတာ့မတတ္ လီးအဆုံး ထိုး ထည့္လိုက္ခ်င္စိတ္ကို တားမရေတာ့။ “ေက်နပ္ ေစရမယ္ အခ်စ္ေလး။ သိလား” “အိုး.. ဟုတ္..။ အိုး… လုပ္ပါ လုပ္လုပ္” စုေအာင္၏ ေျခေထာက္မ်ားကို သူ႔လက္ျဖင့္ဆြဲကားလိုက္ၿပီး သူ႔ဟာႀကီးကို ေနာက္ထပ္ တစ္လက္မ ထိုးသြင္းလိုက္သည္။ သူမမ်က္ႏွာ မွ တစ္ဝက္တပ်က္နာက်င္မႈကို အရသာ ခံ၍ ၾကည့္သည္။ သူမ ကိုယ္လုံးက တုန္ခါလာၿပီး ေနာက္ထပ္ အသြင္းကို ငံ့လင့္လာသည္။ သူက ဆက္သြင္းသည္။ လီးႀကီး တစ္လက္မခ်င္းဝင္ေနမႈကို သူမ ကိုယ္တြင္းမွ ခံစားသိရသည္။ လီးထိပ္ဖ်ားသည္ သူမ သားအိမ္ႏွင့္ ထိသြားေသာ္ လည္း သူ႔ ဥမ်ားက သူမ ဖင္ကို မထိေသး။ သူ ဆက္တိုးသည္။ သူမ ေစာက္ဖုတ္လမ္းေၾကာင္း ပိုဆြဲစန႔္လာေအာင္ ျမႇင္းၿပီးဆြဲသည္။ သူမညည္းတြားရင္း ေနာက္ထပ္ ဝင္ေစလိုေဇာျဖင့္ ကိုယ္ကို ဆန႔္ထုတ္သည္။ “ဘယ္လိုေနလဲ ေကာင္မေလး” “ငါ့လီးႀကီး မင္း ေစာက္ပတ္ ပူပူထဲမွာ ဘယ္လိုေနလဲဟင္” “အူး… အင္း..အင္း” စုေအာင္ အသက္ပင္မရႉႏိုင္။ စကားလုံးကို ကြဲျပားေအာင္ မနည္းေျပာေနရသည္။

“အိုး…ဘုရား” “ဘယ္လို အရသာရွိလဲ ေျပာ” သူ႔လက္က သူမလည္မ်ိဳကို အသာဆုတ္ကိုင္သည္။ သူမအတြက္ေတာ့ ျပဳတ္တူႏွင့္ ညႇပ္ခံရသလိုျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ေျပာခိုင္း ေနသည္။ “ေႏြးေႏြးႀကီး” သူမ ေလသံျဖင့္ “ၿပီးေတာ့ မာမာႀကီး။ ၿပီးေတာ့…အိုး…ဘုရား… ေကာင္းတယ္ ဦးေစာဝဏၰရယ္ လုပ္ပါ” “ဘာလုပ္ရမွာလဲ ေကာင္မေလး” သူမ ဘာလိုေနမွန္းသူသိသည္။ ဒီအတြက္ ေတာင္းပန္တာကို လိုခ်င္သည္။ “လုပ္ပါ .. ဦးေစာဝဏၰ” စုေအာင္ ေလသံျဖင့္ေျပာသည္ “ကြၽန္မကို လိုးပါ” ဦးေစာဝဏၰ ထိပ္ဖ်ားသာ က်န္သည္အထိ တစ္ဆုံးဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး ျမန္ျမန္ႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္း ျပန္ထိုးသြင္းလိုက္သည္။ သူမ အင့္ကနဲ ျဖစ္သြား သည္။ နာက်င္မႈျဖင့္ ငိုညည္းသည္။ သို႔ေသာ္ ခါးက ျပန္ပင့္ေပးသည္။ ကိုယ္ခႏၶာက ထပ္ေတာင္းဆိုေနသည္။ “မင္းလို ခ်င္တာ အဲဒါမ်ိဳးလား ေကာင္မေလး” ဦးေစာဝဏၰ ေမးသည္ “ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးေပါ့။ ဟုတ္လား အခ်စ္ေလး” “အမေလး. ဘုရားေရ။ အင္း.. ဟုတ္ကဲ့” သူမညည္းရင္း လွ်ာကို အသာကိုက္ထားသည္။ နာက်င္မႈႏွင့္ အရသာတို႔ ေရာႁပြန္းလ်က္ သူႏွင့္ ထိေတြ႕ေနမႈကို လြတ္မသြားေအာင္ အတင္း လိုက္ကပ္သည္။ သူ႔လွ်ာႀကီးတိုးဝင္လာသျဖင့္ သူမ ႏႈတ္ခမ္းကို ဟေပးၿပီး စုတ္ယူလိုက္ သည္။ ဦးေစာဝဏၰ ရႉးရႉးရွဲရွဲျဖင့္ သူ၏ ငယ္ငယ္က ဆရာမေလးကို ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္တိုက္ၿပီးေအာင္ လိုးၿပီးမွ ကိုယ္ထဲသို႔ လရည္မ်ား ပန္းထြက္ သြားသည္။ သူမကို ကုန္းခိုင္းၿပီး ေခြးလိုးလိုးရန္ ရည္႐ြယ္ခဲ့ေသာ္လည္း သူမ ကိုယ္မွ ေက်နပ္စိတ္ျဖင့္ အငန္းမရတုန္ခါေနျခင္း အေပၚ သေဘာ ေတြ႕သြားကာ ဒီအတိုင္းပင္ သုတ္ပိုးမ်ား ထိုးသြင္းလိုက္ကာ စုေအာင္ေပၚ ပုံလ်က္သား က်သြားသည္။ ဝဏၰ သူ၏ ဆရာမေလးကို ပညာေကာင္းေကာင္း ေပးလိုက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတည္းနဲ႔ေတာ့ လုံေလာက္ျပည့္စုံၿပီဟု ဘယ္ေတာ့မွ ဆိုႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။