မိုး႐ြာၿပီး စ ညေနခင္းေလးတစ္ခု ပါ။ စိမ္းစိုေနတဲ့ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကို ေလႏုေအးက ညင္ညင္သာသာ ျဖတ္သန္း တိုက္ခတ္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္ျပာေပၚမွာ ေရာင္စုံသက္တန႔္နဲ႔ အားအင္ကုန္ခမ္းေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ အလွက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ပိုမို သစ္လြင္ေစပါတယ္။ ေလညႇင္းရဲ႕ေအးျမတဲ့ ထိေတြ႕မႈကလည္း စိတ္ကို ၾကည္ႏူးေစတာ အမွန္ပါ။ သာယာေအးျမတဲ့ ညေနေလးကို ပိုၿပီး ျပည့္စုံသြားေစတာကေတာ့ ခ်စ္သူရဲ႕အၿပဳံးလို႔ ေျပာရမွာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ စ ေတြ႕ျဖစ္တာ ေမြးေန႔ပြဲ တစ္ခုမွာေပါ့။ ညမီး အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ရႈိက္ဖိုႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ ထင္းေနေအာင္လွပတဲ့မိန္းကေလးကို က်ေနာ္ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိခဲ့တာ။ သူကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ အၾကည့္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။

ေရွးေရစက္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္ေပါ့။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ထက္ အသက္အမ်ားႀကီး ငယ္တယ္ဗ်။ ကေလးပီပီ ခြၽဲလိုက္၊ ႏြဲ႕လိုက္ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္ ရီစရာေလးေတြ ေျပာလိုက္။ အလိုက္သိၿပီး ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ခ်စ္သူေလးပါ။ အခ်ိန္စက္ဝန္းရဲ႕ သယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ခ်စ္သူသက္တမ္း တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာခဲ့ၿပီ။ သူရဲ႕ျဖဴစင္မႈ ကေလးကို ကြၽန္ေတာ္ အခြင့္ေရး မယူရက္ခဲ့ဘူးဗ်ာ။

မနက္ အလုပ္မသြားခင္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ညေန႐ုံးဆင္း ေတာ့ တစ္ခါဆုံ။ ပိတ္ရက္ကေလးေတြမွာ သူတက္ေနတဲ့ သင္တန္းေလးေတြ လိုက္ပို႔၊ ျပန္ႀကိဳ။ ေအးခ်မ္းၿပီး အပူပင္ မရွိတဲ့ ခ်စ္သူဘဝေလးပါ။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တြယ္တာမႈကလည္း နက္ရႈိင္းလာသလို တေန႔ထက္တေန႔ ဆူၿဖိဳးဖြံ႕ထြားလာေနတဲ့ ခ်စ္သူေလးကို ယခုထက္ပိုမို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ ေလာဘေတြ တက္လာမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေတာင္းဆိုရက္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒီညေနကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘဝ အတြက္ အမွတ္တရ ဆိုတာထက္ ပိုပါတယ္။ မိုး႐ြာၿပီးစ ညေနခင္းကေလး ေတြကို သူသေဘာက်တယ္ေလ။ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔အၿမဲ အျပင္သြားျဖစ္တယ္။

လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တာတို႔၊ စက္ဘီးစီးတာတို႔ေပါ့။ ခုလည္း ၿမိဳ႕စြန္က လယ္ကြင္းျပင္ေတြဘက္ စက္ဘီးစီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကနင္း၊ သူကစက္ဘီး ဘားတန္းေပၚမွာထိုင္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ သူ႔ကိုယ္လုံးကေလးတိုးဝင္ၿပီး တီတီတာတာ စကားေလး ေတြေျပာလိုက္၊ အသံလြင္လြင္ေလး ရယ္လိုက္နဲ႔။ တင္ပါးေက်ာ္ေက်ာ္ရွည္တဲ့ သူ႔ဆံပင္ေတြကို ဖဲျပားႀကိဳးနဲ႔ ဖြဖြေလးခ်ည္ၿပီး ပခုံးေရွ႕တစ္ဘက္တည္းကို သိမ္းခ်ထားတယ္။ ေမႊးရနံ႔တစ္မ်ိဳးေလး သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ သူ႔ေခါင္းကေလးက က်ေနာ့္ေမးဖ်ားေအာက္မွာ။ သူရဲ႕ ကိုယ္သင္းနံေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္႐ိုင္းေတြ ေမြးဖြားေစတာ အခါခါပါပဲ။ စက္ဘီးနင္းရင္း သူ႔ဆံပင္ေလးပြေနလို႔ တခ်က္ျပန္အသိမ္း၊ ေသြးေၾကာစိမ္းေလးေတြ သမ္းေနတဲ့ သူ႔ လည္ ဂုတ္ကေလးကို အနမ္းေလးတခ်က္ေပးရင္း မနာေအာင္ ကိုက္လိုက္တယ္။

“ ကို.. လုပ္နဲ႔..ယားလို႔.. ခိခိ..” ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ခ်စ္တတ္လြန္းတာလား၊ သူကေလးကပဲ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းတာလား။ ဘာရယ္မဟုတ္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားသံကေလးကအစ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ႏွလုံးေသြးေတြ ေပါက္ထြက္သြားေစသလိုပဲ။ “ ကို ေမာၿပီလား.. လမ္းေလွ်ာက္ ၾကမယ္ေလ..” “ ေမာပါဘူး..ငယ္ရယ္။ ငယ္ေလး ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေလွ်ာက္မယ္ေလ ကိုက မိုး႐ြာမွာစိုးလို႔ကြ..၊ ထီးလည္း ပါမလာဘူးေကာ” “ ႐ြာေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ကိုရ..၊ မိုးေရခ်ိဳးျပန္မွာေပါ့.. ေလွ်ာက္မယ္လို႔..ေနာ္..” “ ခဏ ေလွ်ာက္ခ်င္ ေလွ်ာက္ေလငယ္၊ မိုးေရေတာ့ မခ်ိဳးရဘူး။ ငယ္ေလး မိုးမိတိုင္း ဖ်ားတတ္တယ္.. ဟုတ္” ဒီလိုနဲ႔ စက္ဘီးကို လက္တစ္ဘက္က တြန္း၊ တစ္ဘက္က ခ်စ္သူရဲ႕ႏူးညံ့တဲ့ လက္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကတယ္။

သူက ကြၽန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကို ခိုထားၿပီး တခ်က္တခ်က္ ေခါင္းေလးငဲ့မွီလိုက္တိုင္း သူ႔ရင္သား ျပည့္ျပည့္ေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းနဲ႔ လာလာထိေနတာေပါ့။ တခါတခါ ေရွ႕ကို ကေလး တေယာက္လို႔ ခုန္ေပါက္ေျပးထြက္ခ်ိန္မ်ား တသိမ့္သိမ့္တုန္ခါသြားတဲ့ သူရဲ႕တင္သားစိုင္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ့ မီးေလာင္ရာ ေလပင့္ေနသလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ခါတိုင္းထက္ ပိုထိန္းရ ခက္ေနတယ္ဗ်ာ။ တကယ္က သူနဲ႔လက္ထပ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ လုံေလာက္တဲ့ ျပင္ဆင္မႈေတြရွိႏွင့္ၿပီးပါၿပီ။ မိဘေတြကို ဖြင့္ေျပာဖို႔ မရဲေသးတဲ့သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ေစာင့္ေပးေနရတာ။

သူနဲ႔ဆုံလိုက္တိုင္း ေရကုန္ေရခန္း ခ်စ္ပစ္လိုက္ခ်င္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္၊ လက္မထပ္ခင္ အခြင့္ေရးယူဖို႔ က်ေတာ့လည္း သူေလး စိတ္အေႏွာက္ယွက္ ျဖစ္သြားမလား၊ ကြၽန္ေတာ့္အခ်စ္ကို သူအထင္ေသးသြားမလားဆိုတဲ့ လားေပါင္း မ်ားစြာအေတြးနဲ႔ ေရွ႕တိုးဖို႔မရဲခဲ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကြၽန္ေတာ္က မိဘအုပ္ထိန္းသူေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္ေနတဲ့သူေလ။ ေျပာပေလာက္တဲ့ အားနည္းခ်က္မ်ိဳးမရွိေပမဲ့ သမီးရွင္ေတြ မ်က္စိက်ေလာက္ေအာင္ မခ်မ္းသာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အတူေနရဖို႔အခ်ိန္ ထပ္မဆြဲခ်င္ေတာ့ဘူး။

ဒီညေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို လက္ထပ္ၾကဖို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ “ ငယ္ေလး.. ကိုတို႔လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေလ၊ ကို ငယ္နဲ႔ တူတူေနခ်င္ၿပီကြာ၊ ငယ့္ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ကိုလာ ေျပာမယ္ေလ..ေနာ္ ” မ်က္လုံးအဝိုင္းသားေလးနဲ႔ သူ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမာ့ၾကည့္တယ္။ “ေနာ္..ငယ္၊ ကိုေလ တခါတခါ ပင္ပန္းလာရင္ ငယ္ေလးကို ကို႔နားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ရွိေနေစခ်င္တယ္..” “ကို႔ဘဝတစ္ခုလုံး ငယ္ေလးကို အပိုင္ေပးခ်င္တယ္ကြာ၊ ငယ့္ကိုလည္း ကိုပိုင္ဆိုင္ခ်င္ၿပီ…ေနာ္” အႏူးညံ့ဆုံးျဖစ္မဲ့ စကားလုံးေလးေတြေ႐ြးၿပီး ေတာင္းဆိုလိုက္မိတယ္။

“ငယ္မွ ေက်ာင္းမၿပီးေသးတာ ကိုရဲ႕ ေမေမတို႔ခြင့္ျပဳမယ္မထင္ဘူး၊ ငယ္ေၾကာက္တယ္၊ ဘယ္ကဘယ္လို စ ေျပာရမွန္းလည္း မသိဘူးေလ..” အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မိုးဖြဲေလးေတြ က်လာပါတယ္။ “ ျပန္ရေအာင္ေနာ္.. ငယ္ေလး။ မိုးမိေနမယ္…လာ စက္ဘီးေပၚျပန္တက္” ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ထဲထားၿပီး ခပ္သြက္သြက္ေလး နင္းလာလိုက္ပါတယ္။ မိုးနတ္မင္းက အခြင့္ေရးေပးတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ေရွ႕နားအေရာက္ မိုးကဝုန္းကနဲ ႐ြာခ်လိုက္ပါေရာ။ သူတို႔အိမ္ကနဲနဲ ဆက္သြားရဦးမယ္ ေလ။ ကြၽန္ေတာ္လည္းစက္ဘီးကို အိမ္ၿခံဝင္းထဲ ေကြ႕ဝင္လိုက္ပါတယ္။

“ ခဏဝင္မိုးခိုရေအာင္ ငယ္” ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း အိမ္ထဲ အေရာက္ မိုးကလည္း သည္းႀကီးမဲႀကီး႐ြာပါေလေရာ။ နဲနဲစိုသြားတဲ့ သူ႔ကိုၾကည့္ ၿပီး… “ ငယ္ေလး အဝတ္လဲခ်င္လား” လို႔ ေမးေတာ့ “ ရတယ္ ကို..သိပ္မစိုပါဘူး။ ေနပါဦး.. ကို႔မွာ မိန္းကေလး အဝတ္စား ရွိလို႔လား။ ငယ္လဲရေအာင္.. ခိခိ..” “ အယ္.. ကို႔အက်ႌနဲ႔ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ ယူဝတ္လိုက္လို႔ ရတယ္ေကာ။ လာ ကိုယူေပးမယ္” အဲဒီလိုေျပာရင္း သူ႔ခါးက်င္က်င္ေလးကို ေနာက္ကေန လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ အသာတြန္းၿပီး ကြၽန္ေတာ့္အိပ္ခန္းထဲ ေခၚသြားလိုက္တယ္။ အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့ ဝတ္စုံတစ္စုံ လိုက္ရွာထုတ္ေပးရင္း စိတ္ထဲက်ိတ္ၿပီး ေနာက္တဆင့္ တက္ဖို႔ အလွ်င္အျမန္စဥ္းစားေနတုန္း… “အက်ီလဲဝတ္လိုက္ေတာ့ ေမေမ ေမးရင္ဘယ္လို ေျပာမလည္း ကိုရဲ႕..” “မိုးတိတ္လို႔ျပန္ေတာ့ ငယ့္အက်ႌျပန္ဝတ္ေပါ့..။

ခုေတာ့ ခဏ လဲဝတ္ထားေလကြာ” “အာ့ဆို ကို အျပင္ထြက္ေပး..” “ေကာင္းပါၿပီ သခင္မေလးရယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လဲေတာ္မူပါ၊ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အခန္းေပါက္ဝက ေစာင့္ ေနပါ့မယ္” ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကိုၿပဳံးၾကည့္ရင္း အလိုက္သင့္ ျပန္ေျပာၿပီး သူအဝတ္လဲတာကို လွမ္းၾကည့္လို႔ ျမင္ႏိုင္မဲ့ တံခါး ၾကားနားမွာ ေနရာယူလိုက္မိတယ္။ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ အျပစ္မႀကီးေလာက္ဘူး ထင္တာပဲ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲေလ။ သူဝတ္ထားတာက ေရွ႕ၾကယ္သီးလွလွေလးေတြပါတဲ့ ဂါဝန္ရွည္ရွည္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးဗ်။ မိုးေရနဲနဲစိုထားလို႔ လုံးဝန္းတဲ့ ေနာက္ပိုင္းအလွက အထင္းသား ေပၚလြင္လို႔။ ဆန႔္က်င္ဘက္ကို ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္။

ကေလးမက အေပၚပိုင္း ၾကယ္သီးေလးေတြကို ျဖဳတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရွပ္အက်ႌကို အရင္ဝတ္ဖို႔ျပင္တယ္။ ၿပီးမွ ေအာက္က ေဘာင္းဘီ ကို စြတ္ၿပီး သူ႔ဂါဝန္တစ္ထည္လုံးကို ေလွ်ာခ်မယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူရပ္ေနတာက အေပါက္ဝကို ေက်ာေပးထားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေနာက္ေက်ာေလးပဲ ျမင္ခြင့္ရတာေပါ့။ ၾကယ္သီးေတြျဖဳတ္ၿပီး အက်ႌကို ပခုံးကေန အသာခြၽတ္ခ်လိုက္တယ္။ ကိုယ့္မ်က္လုံးေတာင္ ကိုယ္မယုံႏိုင္ေအာင္ဘဲ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားမိတယ္။ ဝင္းဝါတဲ့ အသားေရနဲ႔ တင္းတင္းရစ္ရစ္ ေက်ာျပင္ကေလးကို ဖ်တ္ခနဲ လက္ သြားတဲ့ လွ်ပ္စီးေရာင္ေၾကာင့္ ေဖြးကနဲျမင္လိုက္ရတာ ကြၽန္ေတာ့္အသက္ရႈသံေတြ ကေမာက္ကမကို ျဖစ္ကေရာ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းကို ကံေကာင္းသြားတယ္။ သည္းသည္းမဲမဲ ႐ြာခ်ေနတဲ့မိုးက ခ်စ္သူကို ျပန္ေခ်ာင္းေနရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝကို သနားသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕..။ မ်က္စိက်ိန္းလုမတတ္ လွ်ပ္ျပက္ၿပီး ဂ်ိန္း… ဂ်လိန္းဆို မိုးႀကိဳးပါ ပစ္ခ်လိုက္ပါေရာ။ ႐ုတ္တရက္ လန႔္သြားတဲ့ ခ်စ္သူလည္း အခန္းထဲက ေယာင္ယမ္းလန႔္ျဖန႔္ ေျပးထြက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ အေျပးေလး တိုးဝင္လာပါတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကိုယ္လုံးကေလးေပၚမွာ ခြၽတ္ လက္စ ဂါဝန္ေလးက တစ္ဝက္တန္းလန္း။

အေပၚပိုင္းမွာ အတြင္းခံေဘာ္လီေလးနဲ႔၊ ေအာက္ပိုင္းက ၾကယ္သီးေတြ ကုန္ေအာင္မျဖဳတ္ရေသးေတာ့ ဂါဝန္ေလးက သူ႔တင္ပါးကားကားစြင့္စြင့္ေလးေပၚမွာ ကပိုက႐ို ခ်ိတ္တင္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မိုးနတ္မင္းေပးတဲ့ မဟာအခြင့္အေရးကို မိမိရရ ဆုပ္ကိုင္လိုက္တာေပါ့။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးလည္း ေလသံမိုးသံေတြနဲ႔ ဆူညံေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေလသံမိုးသံေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲက ဆာေလာင္မႈ တစ္စုံတစ္ရာေၾကာင့္ ေပါက္ထြက္မတတ္ ခုန္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားရဲ႕ ဟစ္ေႂကြးသံ ေတြကို မမီတာအမွန္ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မေစာင့္စည္းႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ သူ႔ကိုယ္လုံးအိအိကေလးကို တင္းက်ပ္ေနေအာင္ ဖက္ထားလိုက္တယ္။ လက္တစ္ဘက္ကလည္း သူ႔ေက်ာျပင္ကေလးကို ညင္ညင္သာသာေလး ပြတ္သပ္ေပးေနမိ တယ္။

သူလည္း အသက္ရႈသံေတြျမန္ၿပီး ႏွလုံးသားရဲ႕ခုန္ေပါက္လႈပ္ရွားေနမႈက ေ႐ႊရင္အစုံကို နိမ့္တုံျမင့္တုံ ျဖစ္ လာတဲ့အထိပါပဲ။ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထေနတဲ့ အ႐ိုင္းပန္းကေလးကို အသက္ရႈမွားေအာင္ ဆြဲေဆာင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျခလွမ္း စလိုက္တယ္။ ခပ္တင္းတင္းဖက္ထားတာကို နည္းနည္းေျဖေလွ်ာ့ၿပီး ငုံ႔ထားတဲ့ သူ႔ေခါင္းကေလးကို ေမးဖ်ားကေန အသာဆြဲေမာ့ယူလိုက္တယ္။

ဆံႏုေလးေတြ ကပိုကယိုက်ေနတဲ့ နဖူးျပင္၊ စိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ မ်က္ခုံးထူထူေအာက္က မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေတြနဲ႔ ခ်စ္ရည္႐ႊမ္းေနတဲ့ မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေတြ၊ အဖ်ားလုံးလုံးကေလးနဲ႔ ေျဖာင့္စင္းေနတဲ့ ႏွာတံကေလး၊ ေသြးေၾကာကေလးေတြ ယွက္ျဖာေနတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ပါးျပင္ေပၚမွာ သနပ္ခါး ပါးကြက္ေလးက မထိ တထိ စိုသြားတဲ့ မိုးစက္ေတြေၾကာင့္ တဝက္တပ်က္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္၊ ခ်စ္စရာ ေမးခ်ိဳင့္ကေလးအေပၚက ထူထူ ျပည့္ျပည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္ေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးက ကြၽန္ေတာ့္ အနမ္းေတြကို ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္။ အရင္ဆုံး သူ႔နဖူးျပင္ေလးကို အနမ္းဖြဖြေလး ေပးလိုက္တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းကို အသာျပန္မတ္လိုက္ေတာ့ သူ ကြၽန္ေတာ့္ကို မ်က္လုံးဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ေမာ့ၾကည့္တယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ အသာ ျပန္ၿပဳံးျပၿပီး ႏွာေခါင္းခ်င္းထိတို႔ က်ီစယ္လိုက္တယ္။ သူသေဘာက်တတ္တဲ့အျပဳအမူေလးေပါ့ဗ်ာ။ “ငယ္..ခ်စ္လား” “ဟုတ္..” ေမးေစ့ေလးကို ပင့္ကိုင္ရင္း ေမးလိုက္တယ္။ တိုးတိုးေလေျပာရင္း ေခါင္းေလးအသာၿငိမ့္ျပတယ္။ “ရဝူး..ပါးစပ္ကေျပာကြာ.. ခ်စ္တယ္လို႔” “ကိုကလည္း အၿမဲပဲ ေမးေနတာကို..။ ေခါင္းၿငိမ့္ျပတာလည္း ေျဖတာပဲေလ..” “ငယ္ရယ္..ၾကားခ်င္လို႔ ေမးတာေလကြာ..၊ ကို႔ငယ္ေလး ပါးစပ္ကေျပာတာ ၾကားခ်င္တာေပါ့..၊ ဘာလဲ.. မေျပာခ်င္ဘူးေပါ့ ဟုတ္လား..ရပါတယ္၊ မေျဖခ်င္လည္းေနပါ” “အယ္..ေတြ႕လား သူ႔က် စတာေလးေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး..။

ဦးေကာက္ေတးႀကီး.. ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ အခါတစ္ရာ ခ်စ္တယ္..ကဲ..” “ခ်စ္တယ္ ငယ္ရယ္.. အတူေနခ်င္ၿပီကြာ” အဲဒီလို ကေလးဆန္ဆန္ ေျပာဟန္ေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့္ေသြးသားေတြကို ပိုမိုဆူပြက္လာေအာင္ တြန္းအားေပးေနသလိုပဲ။ သူ႔နားနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေလး၊ ခ်စ္စရာ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို ကြၽန္ေတာ္ အသာအယာ စုပ္နမ္းမိေတာ့တယ္။ လက္တစ္ဘက္က သူ႔ေခါင္းကေလးကို ထိန္းကိုင္ထားရင္း က်န္တစ္ဘက္က သူ႔ခါးေလးကို ကိုင္ထားရာကတဆင့္ ေက်ာျပင္တစ္ေလွ်ာက္ စုံဆန္ပြတ္သပ္ ေပးေနမိတယ္။

ႏႈတ္ခမ္းေတြကို နမ္းရင္း တခ်က္တခ်က္ သူ႔ပါးစပ္ထဲလွ်ာကို ထိုးသြင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကြၽန္ေတာ့္အနမ္းေတြကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကခြာၿပီး လည္တိုင္ဆီကို ေ႐ႊ႕လိုက္ပါတယ္။ သိုင္းဖက္ထားတဲ့လက္ေတြကလည္း ခါးက်င္က်င္ကေလးေအာက္က ဖြံ႕ထြားတဲ့ တင္သားစိုင္ေတြေပၚ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ပြတ္သပ္လို႔ေပါ့။ “အို..ကို ဘာေတြ..” စကားဆက္ခြင့္မေပးေတာ့ဘဲ အနမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြ တရစပ္ေပးလိုက္တယ္။ လက္တစ္ဘက္က သူ႔ရင္သား မို႔မို႔ေလးေတြကို ေဘာ္လီအက်ႌေပၚကတဆင့္ ဆုပ္နယ္လိုက္ေတာ့ ခ်စ္သူရဲ႕တုန္ရီေနတဲ့ ညည္းသံသဲ့သဲ့ကို ၾကား လိုက္ရတယ္ေလ။ “ကို..ဘာလုပ္မလို႔လည္းဟင္..” “ငယ္ေၾကာက္တယ္.. မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္..၊ ငယ့္ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါ ကိုရယ္..ေနာ္..” ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲက ႐ုန္းထြက္ၿပီး ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေတာင္းပန္သလို သူေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ စိတ္ထိခိုက္မိတယ္ဗ်ာ။

“ငယ္ရယ္..ကို အခြင့္ေရးသမားမဟုတ္တာ ငယ္သိပါတယ္ ခ်စ္လို႔ပါကြာ။ ငယ့္ကို ခ်စ္လို႔ပါ.. ငယ္ေလး မႀကိဳက္ရင္ ကိုဘာမွ မလုပ္ပါဘူး..၊ ငိုေတာ့မငိုပါနဲ႔ ငယ္ရယ္..၊ ကို႔ဘက္ကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ နားလည္ ေပးေစခ်င္တယ္..ေနာ္” ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို အေပ်ာ့ဆြဲနဲ႔သိမ္းသြင္းစကား ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ထဲက ခံစားရတဲ့အတိုင္း ေျပာ လိုက္တာပါ။ ဒါကို သူလည္း နားလည္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကို အလိုက္သင့္ေလး ျပန္တိုး ဝင္လာပါတယ္။ “ငယ္နဲ႔ ကို႔ၾကားမွာ စည္းေလးတစ္ခုျခားေနသလို ကို ခံစားမိတယ္..။ ငယ္နဲ႔တစ္သားတည္း ထပ္တူက်တဲ့ ဘဝမ်ိဳးလိုခ်င္မိတယ္ ငယ္ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ကြာ” “ဒါေပမဲ့ ငယ္ရယ္.. ငယ္ေလးသေဘာမတူဘဲ ကို ဘာမွ ဇြတ္အတင္း မေတာင္းဆိုပါဘူး..။

တကယ္လို႔ ေျပာမိတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကို႔ စိတ္သက္သက္ပါ..၊ ငယ့္ဆီက တစ္ခုခု ေတာင္းဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး..ေနာ္” ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ခါမွမေျပာဘူးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို သူ႔ကို ေျပာျပမိပါေတာ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္စုံတစ္ရာမပါတဲ့ကြၽန္ေတာ့္စကားေတြက သူ႔ေၾကာက္စိတ္ကို အႏိုင္ယူသြားတယ္ထင္ရဲ႕။ “ကို..မ်က္စိမွိတ္၊ ေခါင္းနဲနဲငုံ႔..” ကြၽန္ေတာ့္လည္ပင္းကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ျပန္သိုင္းဖက္ၿပီး သူေျပာတယ္။ သခင္မေလးရဲ႕အမိန႔္ကို ရင္ခုန္စြာနဲ႔ နာခံလိုက္မိတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သူနမ္းလိုက္တယ္ေလ။ “ငယ္ရယ္.. ကို႔ကို စိတ္ဆိုးမယ္ဆိုလည္း ဆိုးလိုက္ေတာ့ကြာ” ရင္ထဲက တီးတိုးေရ႐ြတ္ရင္း သူ႔ကို ဆတ္ကနဲ တင္းတင္းဆြဲဖက္..၊ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးေပၚကို အနမ္းေတြ ဗုံးႀကဲသလို အငမ္းမရ နမ္းပစ္လိုက္မိေတာ့တယ္။ သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို အလိုက္သင့္ျပန္နမ္းရင္း တုန႔္ျပန္ရွာ ပါတယ္။

ရာသီဥတုက ကိုယ့္ဘက္ပါလာေတာ့လည္း ေယာက်္ားပဲဗ်ာ။ ေနာက္မဆုတ္တမ္းေပါ့။ “ငယ္.. အခန္းထဲ သြားရေအာင္.. ေနာ္” “ကို.. ငယ္နဲနဲေတာ့ ေၾကာက္တယ္ေနာ္..” သူအသာအယာပဲ ေခါင္းေလးညိမ့္ျပၿပီး ကတုန္ကရီေျပာလာေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ျငင္းဆန္တဲ့ အရိပ္ အေယာင္ မပါတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ “ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေၾကာက္ဖို႔မွ မလိုဘဲ ငယ္ရဲ႕..။ ေၾကာက္စရာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငယ့္ကို သက္ေသျပမယ္ ေလ.. ဘယ္လိုလဲ” ၿပဳံးစိစိနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေျပာေတာ့ သူ မ်က္ေစာင္းေလး ထိုးတယ္ဗ်။

အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔ကိုယ္လုံး ေလးကို ေစြ႕ကနဲ ေပြ႕ခ်ီၿပီး အခ်စ္နန္းေတာ္သို႔ ပထမဆုံး အလည္တစ္ေခါက္ ခရီးကို စတင္ခ်ီတက္လိုက္တယ္ ဆိုပါ ေတာ့။ ရင္ခုန္သံေတြ ရထားတစ္စင္းလို မရပ္မနားခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ခ်စ္သူဟာ ပန္းေလး တစ္ပြင့္လို အလိုက္သင့္ပါလာပါတယ္။ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့လက္ကေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့္အက်ႌကို ဆုပ္ကိုင္ ထားတယ္။ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္ရင္ဘတ္နဲ႔ တိုးကပ္ၿပီး ဖြက္ထားလိုက္ေသးတယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သူ႔ကို ကုတင္ေပၚအသာေလး ခ်လိုက္တယ္။ ပက္လက္အေနထားရွိေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္ ေလးေပၚကို ကြၽန္ေတာ္ အသာအယာ အုပ္မိုးၿပီး ေနရာယူလိုက္တယ္။

ပါးႏွစ္ဘက္ကို တစ္ခ်က္စီ အနမ္းေပးၿပီး ေမးဖ်ားေလးကို ဖြဖြေလး ကိုက္လိုက္တယ္။ လက္တစ္ဘက္က နဖူးေပၚက ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္ရင္း က်န္တစ္ ဘက္က ရင္သားဖုဖုတင္းတင္းေလးေတြကို ေဘာ္လီအက်ႌေပၚကေန အသာအယာပြတ္သပ္ဆုပ္နယ္ ေခ်မြေနမိ တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ ျပင္းျပင္းပ်ပ် အသက္ရႈသံေတြက ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကို ပိုမိုတြန္းအား ေပးေနပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး သူ႔ေဘာ္လီအက်ႌကို ခြၽတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အထိအေတြ႕မွာ ခဏတာနစ္ေျမာေနတဲ့ သူ႔ဆီက… “ကို.. ဘာလုပ္မို႔လဲဟင္.. ငယ္ေၾကာက္တယ္ေနာ္..” “ငယ္ရယ္.. ကိုေျပာၿပီးၿပီေကာ..ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေၾကာက္ဖို႔မဟုတ္ဘူးေလ..၊ ငယ္ေလး စိတ္ကိုေလွ်ာ့ထား.. ေနာ္” ကြၽန္ေတာ္ ေခ်ာ့ေျပာေတာ့ ေခါင္းေလးၿငိမ့္ျပရွာတယ္ေလ။ မ်က္စိကိုစုံမွိတ္ အံႀကိတ္လို႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ ႐ိုးသားစြာ ဝန္ခံပါတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆုံးမိန္းကေလး မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ပထမဆုံးပါ။

ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္သူရဲ႕တုန႔္ျပန္မႈေတြကို အကဲခတ္မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း အခ်ိန္သိပ္ဆြဲ မေနေတာ့ဘဲ သူ႔ေက်ာေအာက္ကို လက္လွ်ိဳသြင္းၿပီး ေဘာ္လီခ်ိတ္ေတြကို ခပ္သြက္သြက္ပဲ ျဖဳတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ လည္ပင္းတစ္ေလွ်ာက္နဲ႔ မ်က္ႏွာအႏွံ႔ကို အဆက္မျပတ္ အနမ္းေတြေပးရင္းေပါ့။ ေဘာ္လီေလးဖယ္ထုတ္လိုက္မွ အိကနဲ ထြက္လာတဲ့ ရင္သားမို႔မို႔ေလးေတြက မႀကီးလြန္း မေသးလြန္း၊ ပန္းႏုေသြးေရာင္ သီးလုံးေလးေတြက လုံးဝန္းၿပီး ခ်စ္စရာေလးေတြပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ အနမ္းေတြကို ေနရာေ႐ႊ႕လိုက္တယ္။

သူ႔ရဲ႕ လွပညီညာတဲ့ ရင္ႏွစ္မႊာ ကိုေပါ့။ လက္နဲ႔ အသာအယာ ဖ်စ္ညႇစ္ဆုပ္ကိုင္ရင္း သီးလုံးကေလးေတြကို လွ်ာဖ်ားနဲ႔ ကလိေပးလိုက္၊ တခ်က္တခ်က္ အသာစုပ္လိုက္၊ သြားနဲ႔ မနာ႐ုံေလာက္ေလး ဖြဖြကိုက္ေပးလိုက္ေပါ့။ အဲဒီမွာ သူက ေလးလည္း ညည္းညဴသံ သဲ့သဲ့ေလးနဲ႔ ခါးေလးကို ေကာ့ေပးလာပါေရာ။ ကြၽန္ေတာ္ေခၚေဆာင္ရာ အခ်စ္ရပ္ဝန္းကို သူအလိုက္သင့္ ပါလာၿပီဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ ႏို႔ကေလးေတြစို႔ ေပးေနရင္းတစ္ဘက္က က်န္ေနေသးတဲ့ သူ႔ဂါဝန္ေအာက္ပိုင္းကို ခြၽတ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျပင္ဆင္လိုက တယ္။ ကိုယ္ကို ေအာက္ဘက္ ေလွ်ာခ်ၿပီး ႏူးညံ့တဲ့ အနမ္းေတြနဲ႔ သူ႔ဗိုက္သားအိအိေလးကို အသာအယာ နမ္းရႈိက္ လိုက္တယ္။ ပူေႏြးေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ဝင္သက္ထြက္သက္ေတြက ခ်စ္သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးကို ၾကက္သီးေမႊးညင္း ထေစခဲ့ၿပီေလ။ ၾကယ္သီးေလးေတြ ခပ္သြက္သြက္ ျဖဳတ္အၿပီးမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အသက္ရႈသံ ေတြကို ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္သြားေစတဲ့ အသားေရာင္ ပင္တီကေလးကို ျမင္ခြင့္ ရလိုက္ပါၿပီ။

ပင္တီေလးေအာက္က ဖုဖုေဖာင္းေဖာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ရတနာေလးက ကြၽန္ေတာ့္ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ဖိတ္ေခၚေနၿပီ။ ဗိုက္သားေလးေတြကို နမ္းရင္း သူ႔ရဲ႕ ပင္တီကို ခြၽတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားစဥ္မွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကို သူလွမ္း ဆြဲတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အသာျပန္ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ လက္ကို ျပန္လႊတ္ေပးရွာပါတယ္။ ပင္တီေလးကို ညင္ညင္သာသာ ခြၽတ္ခ်လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္ သိလိုက္ရတာက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကို သူကေလး အေသ အခ်ာ လြင့္ေျမာလိုက္ပါလာတယ္ ဆိုတာကိုပါ။ ပင္တီကေလးမွာ ခ်စ္ဝတ္ရည္ေလးေတြ စိုကြက္ေနတယ္ေလ။

သူ႔ေပါင္တံျဖဴျဖဴကေလး ႏွစ္ဘက္ကို အသာ ဆြဲေထာင္ကား လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သန႔္ရွင္းစင္ၾကယ္ေနတဲ့ ေဖာင္းေဖာင္း မို႔မို႔ ရတနာကေလးကို ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ထိေတြ႕ခြင့္ရလိုက္ၿပီေပါ့။ အက္ကြဲေၾကာင္းေလးက ပန္ခ်ီေဆးခ်က္တစ္ခုလို ပိရိေသသပ္ေနတယ္။ က်စ္လစ္ေနတဲ့ အ႐ိုင္းပန္း အဖူး ေလးတစ္ပြင့္လိုေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္လက္နဲ႔အသာအယာ တို႔ထိပြတ္သပ္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဆီက ညည္းသံသဲ့သဲ့ကေလး ထြက္လာတယ္ေလ။ ခါးကေလးလည္း အသာေကာ့တက္လာၿပီ။ အေျခအေနေကာင္းေနမွန္း ရိပ္မိလိုက္တဲ့ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ပိပိကေလးေပၚကို အနမ္းေတြ ေခြၽဖို႔ ကြၽန္ေတာ္မ်က္ႏွာ အပ္လိုက္စဥ္မွာပဲ သူအတင္းကုန္း႐ုန္းထၿပီး… “ကို.. ဟင့္အင္း မလုပ္နဲ႔..ေနာ္..” “ဘာလို႔လဲ..ငယ္ရယ္.. ကို႔ကိုခ်စ္တယ္ဆို… ခြင့္ျပဳမယ္မွတ္လားဟင္” “အြန္းေလ.. ဒါေပမဲ့ အဲ့လိုႀကီး မဟုတ္ဘူးေလ ကို..”

“ဘာကို အဲ့လိုႀကီးမဟုတ္တာလဲ ငယ္ေလးရဲ႕။ ကို မနမ္းရဘူးလား” “ဟင့္အင္း မနမ္းရဘူး နမ္းရမဲ့ေနရာမွ မဟုတ္ဘဲ..၊ ငယ္ငရဲႀကီးမွာေပါ့လို႔.. ကိုလည္း ဘုန္းနိမ့္လိမ့္မယ္..ေနာ္.. လုပ္နဲ႔..” “ငယ္ကလည္းကြာ ႀကံႀကံဖန္ဖန္၊ ခ်စ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုန္းနိမ့္တာေတြ၊ ျမင့္တာေတြ မရွိပါဘူးကေလးရဲ႕..၊ ၿပီးေတာ့ ငရဲလည္း မရွိဘူး အိုေက..?” ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလည္းေျပာ၊ လက္ကလည္း သူ႔ကို ပက္လက္အေနထား ျပန္ေရာက္ေအာင္ အသာ ဖိခ်လိုက္ၿပီး ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို တဖန္ျပန္ ဆြဲကားလိုက္တယ္။

ျငင္းဆန္ဖို႔အခြင့္အေရး လုံးဝမေပးေတာ့ဘဲ ခ်စ္သူ ေကာင္းစားေရးစီမံကိန္းကို လက္ေတြ႕အေကာင္ထည္ေဖာ္လိုက္ေတာ့တာေပါ့။ ေစာေစာက စစ္ဆင္ေရးေတြေၾကာင့္ စိုစြတ္ေနတဲ့ သူ႔ညီမေလးကို အနမ္းတစ္ခ်က္ အရင္ဆုံးေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး လက္တစ္ဘက္နဲ႔ ပန္းကေလးရဲ႕ ပြင့္ခ်ပ္လႊာႏွစ္ဘက္ကို အသာဟလိုက္ၿပီး ပန္းေသြးေရာင္ အတြင္းသားေတြကို လွ်ာနဲ႔ တစ္ခ်က္ သပ္တင္လိုက္တယ္။ ခဲတံခဲဖ်က္သာသာ အဖုေလးကိုလည္း သြက္သြက္ေလး ကလိေပးလိုက္တယ္။ က်န္တဲ့ လက္တစ္ဘက္ကလည္း ရင္သားမို႔မို႔ေလးေတြကို အသာအယာ ပြတ္သပ္ေပးလိုက္၊ သီးလုံးဝိုင္းဝိုင္းေလးကို လက္ညိဳးလက္မနဲ႔ ညႇပ္ေခ်ေပး လိုက္ေပါ့။

ပန္းဖူးေလးအတြင္းက ပြင့္ခ်ပ္လႊာေလးႏွစ္ဖတ္ကို ဆြဲစုပ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ… “အ..အ ကို ရွီးးး..ေတာ္ၿပီ.. ေတာ္ၿပီ..အာာာ…ကို႔…ကိုေရ..” “ဟင့္ အင့္ ကို..ေတာ္ပါေတာ့ ေနာ္.. ငယ္မေနတတ္ေတာ့ဘူး..” “ကို…ငို မွာ ေနာ္…ငယ္ ရႈရႈးေပါက္ခ်င္လာၿပီ.. ဖယ္ေပးပါလို႔..ေနာ္..” “ငယ္..ေပါက္ခ်င္ ေပါက္ခ်လိုက္ေလ” “အာာာ..ကို ေနာ္.. ဖယ္ ေပး ပါ အင့္ ဟင့္ ဟင့္..” “ငယ္ေလး မသိလို႔ကြ.. အာ့ ရႈရႈးေပါက္ခ်င္တာ ဟုတ္ဘူး” “ဟင့္ အင္း.. သိဘူး ေတာ္ၿပီ..လို႔ အာာ…အ..အ..ကိုးးး..” ေျပာေနရင္း သူ႔ခါးေလး အရမ္းေကာ့တက္လာၿပီး တကိုယ္လုံးလည္း ဓါတ္လိုက္သလို တဆတ္ဆတ္ တုန္ သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေတြ႕အႀကဳံအရ သူ႔ခံစားမႈအထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္သြားမွန္း သိလိုက္တယ္…။

“ေမာသြားလား..ငယ္ ဟင္.. ေၾကာက္စရာေကာင္းလား ကေလးေလး” “ဟင့္အင္း သိဘူး..” “ဟ..ဟ ဘာေလးလဲကြ” ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ေဘးမွာ အသာေလး လွဲခ်လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္လုံး အိအိကေလးကို ေထြးေပြ႕ရင္းေပါ့။ ခ်စ္သူေလးခမ်ာ ခုထိ ၾကက္သီးေမႊးညင္းေလးေတြ ထေနတုန္း။ သူ႔ကို တင္းတင္းေလး ဖက္ထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္နမ္းေနလိုက္တယ္။ လက္တစ္ဘက္ကလည္း ရင္သားမို႔မို႔ေတြကို ပြတ္သပ္ ဆုပ္ေခ်ေပးရင္း၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေက်ာျပင္ကို လက္သည္းထိပ္ေလးနဲ႔ ဖိဆိတ္ ေပးလိုက္ေတာ့ သူ တြန႔္သြားၿပီး… “အာ..ကို႔.. ယားတယ္ မလုပ္နဲ႔..” “ဘယ္နားက ယားတာလဲ..ငယ္၊ ေျပာၾကည့္” “သိဘူး.. ကိုေနာ္ ဘာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနမွန္း မသိဘူး..သြား..” “ဟ..ဟ ငယ္ေလး.. ကို ဘာမွ မလုပ္ရ ေသးဘူးေကာ..။ ခုမွ လုပ္မယ္ ႀကံကာရွိေသး.. ဟင္.. ငယ္ေလး လုပ္ရမား” “သိ ဘူး..” အေျခေနေကာင္းေနၿပီ။ ၿပီးပါ ၿပီ