ဒူ..ဒူ..ဒူ..ဒူ တစ္ ခ်က္ျခင္း တီးခတ္လိုက္ေသာ ေ႐ႊဗဟိုရ္စည္ သံကိုနားစြင့္မိေတာ့ (၁၀)ခ်က္ေတာင္ တီးၿပီေကာ…… ခင္ဖုဏ္းသည္ အိပ္ရာမွလူးလဲထကာ တံခါးကိုအသာဖြင့္၍ ထြက္ခဲ့၏။ ယခုတေလာ တိုင္းေရးျပည္အေရးကလည္း ေကာင္းလွသည္မဟုတ္… ဘဝရွင္မင္းၾတားႀကီး၏ က်န္းမာေရးကလည္းမေကာင္း… အစြမ္းထက္ေသာ ေတာေၾကာင္တို႔ကလည္း ပုန္ကန္ထႂကြေနသည္ဟု ခင္ဖုဏ္းသိထား၏။ သို႔ေသာ္ သည္ကိစၥ ခင္ဖုဏ္းႏွင့္မဆိုင္ပါ။ ခင္ဖုဏ္းအေနႏွင့္ သည္ေ႐ႊနန္းေတာ္ႀကီး အတြင္းမွာ ကိုယ့္ကိုခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားသူတို႔ အၿငိဳညင္မခံရဖို႔ သာျဖစ္သည္။ ခင္ဖုဏ္းသည္ အေမွာင္ကိုတိုးလွ်က္ မမ၏အေဆာင္ေတာ္သို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့၏။ ထိုစဥ္… ခင္ဖုဏ္းကိုယ္အား သန္မာေသာလက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ ဆုပ္ကိုင္သိမ္းပိုက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရ၏။ မင္း…ဘယ္သူလဲ…… ထိုသူက ခင္ဖုဏ္း၏ရင္ဝသို႔ ဓါးေျမႇာင္ကို ခ်ိန္႐ြယ္ရင္း ေမးလိုက္၏။ ခင္ဖုဏ္း ရင္ထိတ္လိုက္သည္မွာ အသားမ်ားပင္တုန္လို႔… အသံထြက္ဖို႔ဆိုသည္မွာ ေဝလာေဝး…… ေျပာ…မင္းဘယ္သူလဲ… ထိုသူက ေနရာေ႐ႊ႕၍ ထပ္မံျဖစ္ညႇစ္ လိုက္ေသာအခါ ခင္ဖုဏ္း၏ ေ႐ႊရင္အစုံကို ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္သြားရသည္။

ထိုသူ၏ လက္အစုံသည္ ခင္ဖုဏ္းထံမွ ႐ုတ္ခ်ည္းဖယ္ခြါ သြားၿပီးေနာက္ လေရာင္မွိန္မွိန္၌ ခင္ဖုဏ္းမ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ၾကည့္ရင္း… ဟင္…လုံမပ်ိဳပါလား… မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ… ညအခ်ိန္မေတာ္ႀကီး ထြက္လာပုံေထာက္ေတာ့ မင္းသူလွ်ိဳလား… ထိုကဲ့သို႔ေမးၿပီးေနာက္ ခင္ဖုဏ္းဆီမွ အေျဖမရသျဖင့္ ခင္ဖုဏ္း၏ကိုယ္ကို ခါးမွပိုင္ႏိုင္စြာမကာ မလွမ္းမကမ္းရွိ ပန္း႐ုံေအာက္သို႔ ေခၚသြားေလ၏။ တစ္ဆက္တည္းပင္ ခင္ဖုဏ္း၏ ကိုယ္လုံးအႏွံ႔၌ လက္နက္ (သို႔မဟုတ္) စာခြၽန္ေတာ္ ပါ မပါ ရွာေဖြေလ၏။ သူ၏လက္မ်ားသည္ ၾကမ္းတမ္းၿပီး ေႏြးေထြးေနသည္ဟု ခင္ဖုဏ္းထင္၏။ အထူးသျဖင့္ ခင္ဖုဏ္း၏ ေ႐ႊရင္ႏွစ္မႊာ၊ တင္ပါးအကြဲ ႏွစ္ခုအၾကားအထိ ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ရွာ၏။ အာဂရဲမက္ပါတကား ယခုအခ်ိန္ထိ ခင္ဖုဏ္းစကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုရဲေသး… သူကလည္း ထပ္တလဲလဲ ေမးေန၏။

ခင္ဖုဏ္းသာ အမွန္ကိုထြက္ဆိုလွ်င္ မိမိသာမက မမေစာကလ်ာ၏ ဂုဏ္ရည္ေတာ္ကို ထိခိုက္မည္ မဟုတ္ပါေလာ… ရဲမက္ဆီမွ ေသရည္နံ႔ကို စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခင္ဖုဏ္းရေန၏။ သူသတ္လွ်င္လည္း ေသလိုက္႐ုံပင္… ခင္ဖုဏ္း ထိုသို႔ခံယူထား၏။ သို႔ေသာ္ ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ ရင္လႊမ္းကိုယ္ဝတ္ကိုသာ ၿဗီကနဲ ေဆာင့္ဆြဲလိုက္၏။ စုတ္ၿပဲသြားေသာ ရင္လႊမ္းအဝတ္ကလည္း ညဝတ္အပါးစားေပမို႔ သူ႔လက္ထဲ၌ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့ေနမည္ ခင္ဖုဏ္းစကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုေလသည္ကို စိတ္မရွည္ၿပီး ခင္ဖုဏ္း၏ကိုယ္ကို ကိုင္လႈပ္လွ်က္သား တသြင္သြင္ေမးရင္းမွ ရင္ဝတ္အလႊမ္းကို ထပ္မံဆုတ္ဆြဲျခင္းကို ခံလိုက္ရ၏။ အတြင္းခံ ရင္စည္းသဘက္ကို မဝတ္ခဲ့သည္မို႔ ဝိုင္းစက္အိမို႔ေနေသာ ခင္ဖုဏ္း၏ ရင္သားႏွစ္ဖက္မွ ဗလာက်င္းခဲ့ ရၿပီတည္း… တာဝန္သည္ တာဝန္သာျဖစ္သည္။

ယခုကိစၥသည္ကား ေသြးသားကိစၥ… ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ ေ႐ႊရင္အစုံကို နယ္ကာ လွိမ့္ကာျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ေန၏။ ခင္ဖုဏ္းအနည္းငယ္ အေၾကာက္ေျပသြားသည္… ယေန႔ညအဖို႔ေတာ့ ခင္ဖုဏ္းမေသႏိူင္ေသး… ရဲမက္သည္ကား အာေခါင္ေတြေျခာက္ကာ ရင္ပူလာဟန္ရွိ၏။ တစစျဖင့္ အသက္ရႈသံမွာလည္း ျမန္လာ၏။ အေပါင္းအသင္းတို႔၏ ဇြတ္တ႐ြတ္ တိုက္တြန္းမႈျဖင့္ ေသာက္သုံးမိသည့္ ယစ္ေ႐ႊရည္ကလည္း တန္ခိုးျပလာၿပီ ရင္ခြင္တြင္းသို႔ ေရာက္ေနေသာ မိန္းကေလးကို အတင္းအဓမၼ ေပြ႕ဖက္လိုက္ကာ သူမ၏ရင္သားအစုံကို လူးလွိမ့္ဆုတ္နယ္ ေပးေန၏၊ ေသခ်ာသည္ကား လုံမငယ္သည္ ေအာ္ဟစ္အကူအညီ ေတာင္းခံျခင္းျပဳမည္ မဟုတ္ေပ။ သူမသည္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ တစ္ခုျဖင့္ ဤေနရာသို႔ ေရာက္ခြဲသည္မွာ ေသခ်ာ၏။ ကင္းတာဝန္က် ရဲမက္တို႔သည္လည္း ေသရည္လြန္ကာ အိပ္ေမာက် ကုန္ၾကေပၿပီ။ ဤပန္း႐ုံေအာက္၌ မိမိႏွင့္ သူမႏွစ္ဦးတည္းသာ… ရဲမက္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေနကို ေက်နပ္သြားကာ စေနတစ္ခိုင္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ငုံလိုက္ရင္း လက္တစ္ဖက္က သူငယ္မ ခါးတစ္ဖက္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဖက္ကာ က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ခါးစည္းအဝတ္ကို ေျဖေလ်ာ့လိုက္ရာ လုံမငယ္၏ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံး ဗလာက်င္းသြား၏။

အို…ေမာင္ႀကီး… ပထမဦးဆုံး ထြက္လာေသာ စကားသံျဖစ္၏။ ရဲမက္က ခင္ဖုဏ္းတစ္ကိုယ္လုံး ေစြ႕ကနဲ ေပြ႕ခ်ီကာ ပန္း႐ုံ၏ တစ္ဖက္ရွိ တန္းလ်ားခုံတန္းဆီသို႔ သြား၏။ သူ႔ကိုယ္ထက္၌ ခင္ဖုဏ္းအား ေပြ႕ခ်ီကာ အငမ္းမရ နမ္းရႈိက္ေလေတာ့သည္။ ရဲမက္က နမ္းလွ်က္ပင္ သူမ၏ အိစက္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ ဆင္စြယ္ပမာ ေပါင္လုံးအစုံကို စုန္ခ်ည္ဆန္ခ်ည္ ႐ြ႐ြေလး ပြတ္သပ္ေနျပန္သည္… ခင္ဖုဏ္းလည္း ယားလွပါတယ္ ေမာင္ႀကီး……… စိတ္ထဲမွာသာ ျမည္တမ္းတမိ၏ သူ႔လက္ၾကမ္းၾကမ္း ႀကီးေတြက ခင္ဖုဏ္းေပါင္ရင္း ခြဆုံမွာ အဆုံးသတ္သြား၏။ ခင္ဖုဏ္းေပါင္ႏွစ္လုံးကို တင္းတင္းေစ့ ထားပါေသာ္လည္း ရဲမက္က သူ၏လက္ဝါးေစာင္းကို သံလ်က္ပမာျပဳၿပီး ထိုးခြဲေန၏။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား မသိမသာ တစတစ ကြာဟသြားေသာ ခင္ဖုဏ္း၏ ေပါင္ရင္းခြဆုံကို မြမြကေလး ပြတ္သပ္ေနျပန္၏။ ခင္ဖုဏ္း၏ အိစက္တင္းကားလွေသာ တင္သားႀကီးႏွစ္ခုလည္း ဘယ္ညာ လူးရပါသည္။

ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ အပ်ိဳစင္ ရတနာေလးကို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္ ကလိလိုက္ရာ စိုစြတ္ေသာ အရည္ၾကည္တို႔ ရွိၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဆစ္စာမွ် အတြင္းသို႔ ဝင္သြားေလ၏။ ယားလွပါတယ္ရွင္… လႊတ္ပါေမာင္ႀကီးရယ္…. ရဲမက္သည္ကား ဘာကိုမွ ဂ႐ုျပဴဟန္ မျပပါ… ခင္ဖုဏ္း၏ စုတ္ၿပဲသြားေသာ အေပၚဝတ္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ ဆြဲခ်လိုက္ကာ ခင္ဖုဏ္းကို ခုံရွည္ေပၚသို႔ အလ်ားလိုက္ ခ်လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ သူ၏အဝတ္ကို ပင့္လွန္ကာ ခြၽတ္လိုက္သည္ကို လေရာင္ေမွာင္ေမွာင္ေအာက္၌ ျမင္လိုက္ရ၏။ ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ကိုယ္ကို လက္ေနာက္ျပစ္ၿပီး ေထာက္ထားေသာ ပုံစံျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္၏။ ခင္ဖုဏ္း၏ ဒူးႏွစ္ဖက္သည္ အေမာေျဖေနေသာ အဖိုးအိုတစ္ဦးပမာ ေကြးေကြးေလး ေထာက္လွ်က္ အေနအထားျဖစ္ကာ တန္းလွ်ားခုံက အတန္ငယ္ျမင့္ေလသည္မို႔ သူက ခါးကိုင္းၿပီး ခင္ဖုဏ္းအေနာက္ တည့္တည့္က ရပ္ေလေသာအခါ သူ၏ ေယာက်ၤားတန္ဆာႏွင့္ ခင္ဖုဏ္း၏ ရတနာေ႐ႊစင္ကေလး တည့္တည့္ႀကီး ရင္ဆိုင္ေတြ႕ၾကေလၿပီ… ျမန္ဆန္ သြက္လက္လွသည့္ ရဲမက္ပါတကားဟု ခင္ဖုဏ္း ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ရဲမက္က ခင္ဖုဏ္း၏ေပါင္ရင္းကို စိတ္ႀကိဳက္ထိေတြ႕ ပြတ္သပ္ကာ သူ၏ထိပ္ဖူးႏွင့္ သူမ၏ ခပ္ႏုႏုရတနာပန္းပြင့္ အဝကို အတည့္ခ်ိန္ကာ သြတ္သြင္းလိုက္၏။ လက္သုံးဆစ္ခန္႔ စြိကနဲ ဝင္သြားသည္ဟု ခင္ဖုဏ္းစိတ္ထဲက သိလိုက္၏။

အား.. လား.. လား.. အေမ့.. ႏွစ္မငယ္ နာက်င္သြားစ… ရဲမက္ကေမး၏။ ခင္ဖုဏ္း ျပန္မေျဖႏိူင္ပါ အင့္. အင္း. အ. အ… ဟု ႀကိတ္၍သာ ၿငီးတြားေနမိ၏။ သူ၏ထိပ္ဖူးကို ဆက္၍မသြင္းေသးလို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ႏို႔မဟုတ္ပါက ခင္ဖုဏ္းပန္းပြင့္ေလး ကြဲသြားမည္ထင္၏။ ရဲမက္ ေျခတစ္လွမ္း ေနာက္ဆုတ္ၿပီး ထိပ္ဖူးကို အသာေလးႏႈတ္လိုက္၏။ တစ္ဖန္ေရွ႕သို႔ ဆက္ၿပီးသြင္းျပန္ပါ၏။ ေစာေစာကထက္ ပိုၿပီးဝင္သြားေသာ္လည္း သူ႔ဟာႀကီးက အကုန္ဝင္ေသးဟန္ မတူပါ။ အင္း… ဟင္းဟင္း… ကြၽတ္ကြၽတ္… မယ္မယ္ဖုရား… ဟု ၿငီးမိ၏။ သိပ္နာေနသလား ႏွစ္မငယ္… ဟုဆိုကာ ရဲမက္က တစ္ေက်ာ့ျပန္ ေနာက္ဆုတ္ ေပးရွာပါသည္။ ပလြတ္ ဟုအသံျမည္ကာ သူ႔ပစၥည္းႀကီး ကြၽတ္ထြက္သြားသည္မို႔ ခင္ဖုဏ္းရင္ထဲ ဟာတာတာ ျဖစ္ကာက်န္ခဲ့ရ၏။ ႏွမငယ္က ဖိုသတၱဝါနဲ႔ အေတြ႕မရွိခဲ့ ေသးဘူးထင္ပါ့… နာေနမွာေပါ့… ကိုင္း လာ လာ… ဟုဆိုကာ ခင္ဖုဏ္းအား ေပြ႕ခ်ီလ်က္ အနီးရွိ ျမက္ခင္းေပၚသို႔ အသာအယာ ခ်လိုက္ေလ၏။ တစ္ဖန္ ရဲမက္သည္ သူ၏ခါးဝတ္ပုဆိုးကို ျဖန္႔ခင္း၍ ခင္ဖုဏ္းအား လွဲသိပ္လိုက္ေလသည္။ ခင္ဖုဏ္း ပက္လက္အေနအထား ျဖစ္သြားေသာအခါ ဒူးႏွစ္ဖက္အား ေထာင္ေစ၍ ေပါင္ႏွစ္လုံးၾကားသို႔ ဝင္ထိုင္လိုက္၏။ ၿပီးေနာက္ ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာအား စုတ္နမ္းလိုက္ေလသည္။

ရင္ထဲလႈိက္ကနဲ ဖိုသြားကာ ခင္ဖုဏ္း၏ ကိေလသာစိတ္တို႔ ပိုမိုပြင့္လန္းလာသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ရဲမက္သည္ ခင္ဖုဏ္း၏ ဂုတ္သား၊ ရင္သားႏွစ္မႊာ ဝမ္းဗိုက္ျပင္သားတို႔ကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို လွ်ာျဖင့္ကလိၿပီး သူ၏ေမတၱာကို ျပေလ၏။ တစ္ဖန္ဆက္ၿပီး ခင္ဖုဏ္း၏ ဆီးစပ္ကို လွ်ာျဖင့္နမ္းလိုက္ေတာ့… အို… မဟုတ္တာ… ေမာင္ႀကီး ဘုန္းေလ်ာ့ကုန္ပါ့မယ္… ဟု ခင္ဖုဏ္းဆိုေလေသာ္ တဟဲဟဲျဖင့္ သေဘာက်သြားကာ ခင္ဖုဏ္း၏ ေပါင္ႏွစ္လုံးကို အနည္းငယ္ဟၿဖဲလ်က္ သူ႔ထိပ္ဖူးျဖင့္ ေပါင္ရင္းဆုံရွိ လိုဏ္ေခါင္းဝသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ေအာင္းရန္ ႀကံေလျပန္သည္။ ေႏြးေထြးႏူးညံ့ေသာ အေတြ႕အထိက ခြဆုံတြင္ ဟိုထိဒီထိျဖင့္ ခင္ဖုဏ္းခမ်ာ ယားက်ိယားက်ိ ျဖစ္ရျပန္သည္။ သူ႔ထိပ္ဖူးက ခင္ဖုဏ္းကို ေခ်ာ္၍ေခ်ာ္၍ ထိေန၏၊ သူသိပ္မူးေနလို႔လား မသိ… ခင္ဖုဏ္းကလက္ျဖင့္ သူ႔ထိပ္ဖူးကို ဖတ္ကနဲ ရွာေဖြဆုပ္ကိုင္ကာ သူမ၏ဝတ္မႈံအစု တည္ရာ ႏႈတ္ခမ္းသားအဝႏွင့္ ေတ့ဆိုင္ေပးလိုက္ ေသာအခါ ႁပြတ္ခကနဲ တစ္ခ်က္အသံျမည္ၿပီး ဂမူးရႈးထိုး ဝင္သြားပါေတာ့သည္။ အား ဟာ… အင္းအင္း… ဟင္း ရဲမက္သည္ သည္တစ္ခါေတာ့ျဖင့္ မညႇာေတာ့ပါ၊ သူ႔ထိပ္ဖူးကလည္း ခပ္သြက္သြက္ပင္ သြင္းျခင္းႏႈတ္ျခင္း အမႈကို ဆက္ကာဆက္ကာ ျပဳမူေနေတာ့သည္။

အခ်က္ေပါင္း ၂၀ပင္ ေက်ာ္သြာၿပီထင္၏… ခင္ဖုဏ္း၏ တင္ပါးႀကီးႏွစ္ဖက္သည္ ျမက္ခင္းထူထူ အတြင္းသို႔ အိကာအိကာႏွင့္ ဝင္သြားေလ၏။ ႏွစ္မငယ္… ေမာင္ႀကီး အရင္းကပ္သည္အထိ ျမႇဳပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္… ေရာ္ ခက္ေခ်ၿပီ… မဆုံးေသးဘူးလား… ခင္ဖုဏ္းစိတ္ထဲမွ ေမးေနမိ၏။ သူက ခင္ဖုဏ္းအထဲ ေရာက္ေနသမွ် တန္ဆာကို မွ်င္းမွ်င္းေလး ဆြဲထုတ္ကာ မွ်င္းမွ်င္းေလးပင္ သြင္းလိုက္ျပန္သည္။ ထိုသို႔ သုံးေလးႀကိမ္ လုပ္ၿပီးေသာ္ အဝသို႔တိုင္ေအာင္ ဆြဲႏႈတ္ကာ ေခတ္တၱမွ် နားေနလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ခင္ဖုဏ္း၏ ခါးသိမ္သိမ္ေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္ ဆုပ္မိေလာက္သည္အထိ အားရပါးရ ဆုပ္ကိုင္ကာ သူ႔ထိပ္ဖူးကို ျမႇားတစ္စင္း ျပစ္လိုက္သည့္အလား အားကုန္စိုက္ကာ ႏွစ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ခင္ဖုဏ္း၏ အုံအရင္းႏွင့္ သူ႔အုံအရင္းတို႔ ခပ္ျပင္းျပင္း ေဆာင့္မိသည့္အခ်ိန္တြင္ ရင္ထဲေအာင့္သြားကာ မီးပြင့္မတတ္ ျဖစ္သြားရေခ်ၿပီ။ မယ္မယ္ဖုရား… ဟု ဒုတိယအႀကိမ္ ျမည္တမ္းရျပန္၏။ သူကား အဆုံးတိုင္ ဝင္သြားေသာအတံကို တစ္ဖန္ႏႈတ္ကာ တစ္ဖန္စိုက္သည္… တစ္ဖန္စိုက္ကာ တစ္ဖန္ႏႈတ္သည္။

ေမာင္ႀကီး ေမာင္ႀကီး… ခင္ဖုဏ္း အင္မတန္မွ ႏွစ္ၿခိဳက္ရပါသရွင္… ခပ္သြက္သြက္ေလး ျပဳေတာ္မူပါ ေမာင္ႀကီးရွင့္… အား… ရွီး… ကြၽတ္ ကြၽတ္ ကြၽတ္… ကာမေဇာ အဟုန္ျဖင့္ အားမာန္ပါပါ သံဝါသ ျပဳေနေသာ ရဲမက္တစ္ေယာက္ ေသရည္မူးေနသည့္ ၾကားမွပင္ ဆတ္ကနဲျဖစ္သြား၏။ ခင္ဖုဏ္း ဆိုပါတကား… ခင္ဖုဏ္း… ခင္ဖုဏ္း… မွန္ပါတယ္… ေမာင္ႀကီး… ထိပ္ထားရဲ႕ အပ်ိဳေတာ္ ခင္ဖုဏ္းလား ႏွစ္မငယ္… ဟုတ္ပါတယ္ရွင္… ခင္ဖုဏ္း အေနခက္လွပါသရွင္… ခပ္သြက္သြက္သာ ျပဳေတာ္မူပါ… ဟင္း… အား အား… ကြၽတ္ ကြၽတ္… ေကာင္းလွပါသည္ ေမာင္ႀကီးရွင္… ခင္ဖုဏ္းသည္ အသံတုန္တုန္ ယင္ယင္ေလးျဖင့္ ေတာင္းဆိုမိေန၏။ မရွက္ႏိူင္ေတာ့ပါ။ ခင္ဖုဏ္း ရင္ထဲမွာ မီးေတာက္ေနၿပီ… ဗေလာင္ဆူကာ ေနၿပီမဟုတ္ပါေလာ… ရဲမက္သည္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ထိပ္ထား၏အပ်ိဳေတာ္ ခင္ဖုဏ္းကို လြန္ၾကဴးခြင့္ ရသည့္အတြက္ ေစာေစာကထက္ ႏွစ္ဆတိုးေပ်ာ္ျမဴးကာ ခင္ဖုဏ္း၏ အိေထြးမို႔ေဖါင္းေသာ ေ႐ႊရင္ႏွစ္မႊာကို ခပ္တင္းတင္း ဆြဲကာျဖင့္ အားကုန္သုံးၿပီး လႈပ္ရွားေလေတာ့သည္။

ခင္ဖုဏ္းကလည္း မိုးမျမင္ ေလမျမင္၊ ရဲမက္ကလည္း ၾကယ္မျမင္ လမျမင္၊ ႏွစ္ဦးစလုံး ကိေလသာ အေမွာင္ဖုံးလႊမ္းကာ ဘာကိုမွ အမႈမထားႏိူင္ေတာ့ဘဲ ေမထုန္သံဝါသအမႈကို အဆုံးစြန္ အရည္လွ်ံသည္အထိ တဝႀကီး စားသုံးလိုက္ၾကေလသည္။ ခင္ဖုဏ္းသည္ သူမအေပၚတြင္ ေမွးေနေသာ ကိုယ္လုံးႀကီးကို တြန္းေ႐ႊ႕ပါေသာ္လည္း မေ႐ြ႕သျဖင့္ ကိုယ္ကိုႂကြပါအုန္း႐ုင့္… ခင္ဖုဏ္း ပင္ပန္းႏြမ္းလ်လို႔ပါ ခဏႂကြပါဦး႐ုင့္… ထိုသို႔ ဆိုလိုက္မွ ခင္ဖုဏ္း၏ ကိုယ္ထက္မွေဘးသို႔ လွဲခ်လိုက္ေလသည္။ ေမာင္ႀကီး ပင္ပန္းသြားၿပီထင္ပါ့… ေမာင္ႀကီးရဲ႕အမည္ကို အခြင့္ရရင္ သိခ်င္ပါတယ္… ဗလမင္းထင္… ဟု ရဲမက္က ဆိုလိုက္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဗလမင္းထင္က အပ်ိဳေတာ္ ခင္ဖုဏ္းကို ေပြ႕ထူကာ ပန္းစင္ေအာက္ရွိ ခုံတန္းေပၚ ေခၚသြားေလသည္။ သူမ၏ စုတ္ၿပဲသြားေသာ အေပၚဝတ္ကို ျပန္ဝတ္ေပးပါေသာ္လည္း ရင္သားႏွစ္မႊာကို မလုံၿခဳံေစေတာ့ပါ။

ႏွစ္မငယ္… အရွက္သည္းေနၿပီလား… ဟုတ္ပါတယ္ ေမာင္ႀကီး… ေအာက္ခံအဝတ္စက ဘယ္မွာပါလိမ့္… ရွာေတြ႕ေသာအခါ ခင္ဖုဏ္းကို မတ္တပ္ရပ္ေစလ်က္ သူကိုယ္တိုင္ ဝတ္ေပး၏။ ေမွာင္ေနေသာ ည၌ပင္ ခင္ဖုဏ္း၏ ဆင္စြယ္ေရာင္ပမာ ျဖဴအုအု ေပါင္းႏွစ္လုံးကား ေထြးေထြးအိအိႀကီး ထင္ေန၏။ သူက အဝတ္ကို ျပစ္ခ်ပစ္ကာ ခင္ဖုဏ္းကို ေပြ႕ပိုက္လိုက္၏။ ႏွစ္ဦးစလုံး ေအာက္ပိုင္းဗလာက်င္းလ်က္သာ ရွိေနေသး၏။ သူ၏ထိပ္ဖူးကား တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ခင္ဖုဏ္း၏ေပါင္ရင္းကို ထိကာေနေခ်ၿပီ… ခက္ေခ်ၿပီေကာ… ခင္ဖုဏ္း၏ ေပါင္တံတစ္ေလ်ာက္တြင္ ႏွစ္ဦးသား အေပ်ာ္ၾကဴးၿပီး အံထြက္ခဲ့ေသာ အရည္တို႔ ေပပြလ်က္ ရွိေနေသးလ်က္ပင္။ သူက ခင္ဖုဏ္းကို ဖြဖြနမ္းလိုက္ျပန္သည္။ ၿပီးေသာ္ အိအိမို႔မို႔ျဖင့္ ကားကားစြင့္ရွိလွေသာ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို ျဖစ္ညႇစ္ဆုပ္နယ္ကာ စိတ္ဆႏၵ မကုန္ေသးေၾကာင္း ျပသေနပါသည္။ ခင္ဖုဏ္း စိတ္ေတြျပန္လည္ႏိူးၾကား လာရၿပီေကာရွင္ တဏွာမီးလွ်ံက ျပန္လည္ထႂကြ လာေခ်ၿပီ။ ခင္ဖုဏ္းကို ျပန္ခြင့္ျပဳပါေတာ့… ဟု ဆိုလိုက္ရေသာ္လည္း အမွန္မေတာ့ သူျပဳသမွ်ကို ႏုခ်င္ပါေသးသည္။

အိမ္း… ဟုတ္ပါသေကာ္… ေမာင္ႀကီး မတရားက်ေနၿပီ… သို႔ေပမဲ့လည္း မျပန္ခင္ေလး တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ လြန္ခ်င္ပါေသးသည္ ႏွမငယ္… ေမာင္ႀကီး စိတ္ေတာ္မကုန္ေသးရင္လည္း ခပ္သြက္သြက္သာ လြန္လိုက္ပါေတာ့… ႏွစ္မေတာ္မွာ အခ်ိန္ကိုငဲ့ရသူမို႔ပါ… ခင္ဖုဏ္းေျပာေျပာဆိုဆို ဗလမင္းထင္၏ လိင္တံထိပ္ဖူးဝကို ကိုယ္တိုင္ကိုင္ကာ သူမ၏ပန္းငုံအဖူးဝႏွင့္ ေတ့ဆိုင္ေပးလိုက္ျပန္သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ဗလမင္းထင္၏ ထိပ္ဖူးကား ခင္ဖုဏ္း၏ ကိုယ္တြင္းသို႔ အရွိန္ျဖင့္ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားျပန္ေခ်ၿပီ။ ခင္ဖုဏ္း၏ ကိုယ္လုံးေလးသည္ ဗလ၏ အားပါလွေသာ္ ျပဳခ်က္ေၾကာင့္ ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ တုန္ကာေနေလေတာ့သည္။ အတန္ၾကာမွ် မတ္တတ္ရပ္ကာ သံဝါသ ျပဳေနၾကေသာ္လည္း ဗလမင္းထင္ကား အဆုံးမသတ္ႏိူင္ေသး… ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဗလမင္းထင္သည္ ခင္ဖုဏ္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ေက်ာေပးအေနအထားျဖစ္ေအာင္ ျပဳလိုက္ေလသည္။ ခင္ဖုဏ္းက ခါးကိုၫႊတ္လိုက္ရာ သူမ၏ ၿဖိဳးအိေသာဖင္အိုးႀကီး ႏွစ္လုံးမွာ မို႔ခုံးကာ တက္လာေလသည္။

ဗလသည္ ဝင္းမႊတ္ေနေသာ ေပါင္ႏွစ္လုံးၾကားမွ ျပဴမို႔ႏုအက္ေနေသာ အရည္႐ႊမ္း႐ႊမ္း ပန္းဖူးထဲသို႔ ထိပ္ဖူးကို အားကုန္ထိုးၿပီး ႏွစ္ျမႇဳပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ၿပီးေသာ္ ခင္ဖုဏ္း၏ သြယ္ႏုေသာ ခါးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ျဖစ္ညႇစ္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အညႇာတာမဲ့စြာ ထင္တိုင္းျပဳပါေလေတာ့သည္။ ခင္ဖုဏ္းလည္း အတိုင္းထက္အလြန္ ခံစားေနရပါသည္။ သို႔ေပမဲ့ ေျပာမျပႏိူင္ေလာက္ေအာင္ ေက်နပ္ကာေန၏။ စိတ္ထဲမွာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ၍ မရႏိူင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရျပန္ေခ်ၿပီ။ ေမာင္ႀကီး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကား အၿပီးတိုင္ ျပဳမူေတာ့မည့္အလား မနားတမ္းပ င္အားပါလွေခ်၏၊ လ်င္ျမန္လြန္း လွေခ်၏။ ခင္ဖုဏ္း ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ သိမ့္ကနဲ သိမ့္ကနဲ ေလဟာနယ္ထဲသို႔ ေမ်ာပါသြားသလို ခံစားလိုက္ရၿပီးေနာက္ ေမာင္ႀကီးသည္လည္း ေႏြးေထြးလွေသာ ဝတ္ရည္တို႔ကို လႊတ္ထုတ္လိုက္ေလရာ ခင္ဖုဏ္းလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေသာက္သုံး လိုက္ရျပန္ေလသည္။ အီဆိမ့္ခ်ိဳၿမိန္လွပါသည္ ေမာင္ႀကီးရွင့္… ဟု ခင္ဖုဏ္းစိတ္တြင္းမွ ျမည္တမ္းေနမိေတာ့သည္၊ ၿပီးပါၿပီ ။