ျမစိမ္း

Posted on

ပထမက သူမႏွင့္ ငါးႏွစ္သာ ေပါင္းခဲ့ရၿပီး သူမအသက္(၂၆)ႏွစ္အရြယ္ မွာ ကားေမွာက္တိမ္းပါးသြားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ မုဆိုးမေလးျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဒါေပမယ့္ မျမစိမ္းတေယာက္ မုဆိုးမဘဝနဲ႔ ၾကာၾကာမေနလိုက္ရ။ သူမ၏ ပထမလင္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ တစ္ေယာက္က ေပါင္းသင္းလက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းကာ မျမစိမ္းအား လက္ထပ္ယူခဲ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ မျမစိမ္းမွာ သူမဘဝအတြက္ အားကိုးမွီခိုရာအျဖစ္ တပင္လဲမူ တပင္ထူဆိုသည့္အတိုင္း ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ရျပန္သည္။ ထိုအိမ္ေထာင္ျဖင့္ စံျပေဈး ေနာက္ဘက္ရပ္ကြက္ေလးထဲသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ျခင္း ေဖစ္ေလသည္။ထိုရပ္ကြက္ေလးထဲသို႔ စေရာက္ကတည္းက မျမစိမ္းတို႔အိမ္ေထာင္စုကို လူအမ်ား စိတ္ဝင္တစား ျဖစ္ခဲ့ၾကရ၏။ မျမစိမ္းက အသားညိဳေသာ္လည္း မဲေမွာင္ေနျခင္းမဟုတ္။ အသားအေရစိုေျပသျဖင့္ ဝင္းဝင္းပပျဖင့္ လွပသူတေယာက္ျဖစ္သည္။

ဒါေပမယ့္ သူမ၏ ဒုတိယလင္က မျမစိမ္းႏွင့္ ဘယ္လိုမွ လိုက္ဖက္ျခင္းမရွိသူျဖစ္၏။ အသားက မဲနက္ၿပီး လူေကာင္ထြားထြား ဗိုက္ကနဲနဲပူၿပီး ပုံမလာပန္းမလာ အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ကြမ္းကစားျပန္ေတာ့ သြားေတြက နီရဲကာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးထူလျဗစ္ႏွင့္ လူ႔ဘီလူးႀကီးတေကာင္လို ျဖစ္ေန၏။ထိုသူက ေအာင္မင္းဆိုသည့္ အညာသား တေယာက္ျဖစ္ၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖ မုဆိုးဖိုတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ ေအာင္မင္း၏ သားႏွစ္ေယာက္မွာ တေယာက္က အသက္(၁၆)ႏွစ္အရြယ္ လူပ်ိဳေပါက္ေလးျဖစ္ၿပီး အငယ္ေလးမွာ ရွစ္ႏွစ္သာရွိေသးသည္။ဒီလိုမဲမဲတူးတူး မိသားစုထဲမွာ လုံးႀကီးေပါက္လွ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မိန္းမေခ်ာတေယာက္ ပါလာသည္ဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္က စိတ္ဝင္စားၾကသည္မွာ အဆန္းမဟုတ္ေတာ့။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ စပ္စပ္စုစုမိန္းမေတြေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲရွိ လူအမ်ားသိလာခဲ့ၾကသည္။အေၾကာင္းစုံမဟုတ္ေသာ္လည္း အေတာ္အတန္ သိလာၾကေတာ့ မျမစိမ္းကို ရႈတ္ခ်ၾက မဲ့ၾက ရႊဲ႕ၾကျဖင့္ အျပစ္ျမင္လာၾကသည္။ မျမစိမ္းကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္။ ဘယ္သူဘာပဲေျပာေျပာ အေရးမလုပ္။ အသားမဲမဲ မုဆိုးဖိုကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖကို ယူတယ္ဆိုၿပီး ေျပာၾကလည္း မျမစိမ္းမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည္။

လူ႔ဘီလူးႀကီးလို ပုံဆိုးပန္းဆိုးကို ယူတယ္ေျပာလည္း ျပဳံးလို႔သာေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ေျပာၾကမည္ ဆိုလည္း ေျပာခ်င္စရာကိုး။ မျမစိမ္းက အသက္ေလးလည္း ငယ္ေသးသည္။ ႐ုပ္ေလးကလည္း ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ။ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ဆိုရင္ ေျပာစရာမရွိေအာင္ အဝိုက္အဝန္း၊ အမို႔အေမာက္တို႔ျဖင့္ လွပသူ၊ သူမအေနျဖင့္ ႐ုပ္ရည္ရွိ သူေဌးတေယာက္ကို ရနိုင္ေလာက္ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေပမယ့္ မျမစိမ္းတေယာက္ ဘာလို႔ ေအာင္မင္းဆိုတဲ့ မဲမဲတူးတူးလူ႔ဘီလူးႀကီးကို ” ကို..ကို.. ကိုကို.. ” ဆိုၿပီး ခ်စ္ျပေနသလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ နားမလည္နိုင္ၾက။ဒီၾကားထဲ ေအာင္မင္းက မူးၿပီး ဆဲဆိုရိုက္ပုတ္ ကန္ေက်ာက္ ႏွိပ္စက္တတ္ေသးသည္။ ဒါလည္း သည္းခံ ဒုကၡခံၿပီး ဘာေၾကာင့္ ဆက္ေပါင္းေနလဲ ဆိုတာ နားမလည္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ကာ မျမစိမ္းကို ပတ္ဝန္းက်င္က လက္ဖ်ားခါယူရသည္အထိ ေဝဖန္ရႈတ္ခ်ေနၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ မျမစိမ္းကေတာ့ သူမ၏ ဒုတိယအိမ္ေထာင္ေရးကို အလြန္ေက်နပ္ေနသည္။ ယခုမွ သူမဘဝ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္သည္ဟုလည္း ခံစားရ၏။ အေၾကာင္းက သူမ၏ ပထမလင္သား ဆုံးပါးသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

သူမကို ရွာေဖြေကၽြးေမြးေနသည့္ လင္သား ဆုံးပါးသြားျခင္းေၾကာင့္ မျမစိမ္းတေယာက္ ပူေဆြးေသာကေရာက္ကာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမၽွ မ်က္ရည္က်ေနရသည္။ လင္ျဖစ္သူက ရွာေဖြေပးေသာ ေငြကို သူမက စုေဆာင္းသိမ္းဆည္းထားနိုင္ခဲ့၍သာ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း သူမတဦးထဲ ရပ္တည္ေနနိုင္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။လင္ျဖစ္သူက ကားသမားဆိုေတာ့ အေပါင္းအသင္းမ်ားသျဖင့္ ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးၾကတာႏွင့္ပင္ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္က ေျပေျပလည္လည္ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ရက္လည္ၿပီးေနာက္ပိုင္း သူမတဦးထဲ ရပ္တည္ေနရခ်ိန္တြင္ လင္ျဖစ္သူ၏ အေပါင္းအသင္းမ်ားထဲမွ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စဝင္ထြက္ၿပီး ေငြေလးေၾကးေလး ေထာက္ပံ့ေနသျဖင့္လည္း မျမစိမ္းတေယာက္ အသက္ရႈေခ်ာင္ရရွာသည္။ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ မျမစိမ္းကို အခ်ိန္ျပည့္လာေရာက္ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ျခင္းမ်ိဳးမလုပ္နိုင္ၾကပါ။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမၽွ မျမစိမ္းတေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရသည့္ အိမ္ကေလးသို႔ အဝင္အထြက္က်ဲပါးလာခဲ့ရသည္။သို႔ေပမယ့္ မျမစိမ္းထံသို႔ အခ်ိန္မွန္မွန္ ပုံမွန္ဝင္ထြက္ကာ တတ္နိုင္သေလာက္ ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ေနသူတေယာက္ေတာ့ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုသူက ေအာင္မင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ကိုေအာင္မင္းက မျမစိမ္းခင္ပြန္းဆုံးသြားသည့္ အခ်ိန္ကစ၍ ရက္လည္ၿပီးသည္အထိ အမ်ားသူငါေတြလို လာေရာက္ၾကည့္ရႈသည္။ ရက္လည္ၿပီးျပန္ေတာ့လည္း ဝတၱရားမပ်က္ တပတ္တခါ ပုံမွန္လာေရာက္ကာ မျမစိမ္းကို ေထာက္ပံ့မႈျပဳသည္။

မျမစိမ္းက အစပိုင္းတြင္ လက္မခံေသာ္လည္း တေျဖးေျဖးနဲ႔ ကိုေအာင္မင္း၏ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္းမႈကို ေက်းဇူးတင္စိတ္၊ အားနာစိတ္မ်ားျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳကာ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာခဲ့ေလေတာ့သည္။ေအာင္မင္းက ကြန္တိန္နာကားေမာင္းသူတေယာက္မို႔ ဝင္ေငြေကာင္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မျမစိမ္းအား ေပးကမ္းေထာက္ပံ့ရာတြင္ ရက္ေရာသည္။ ေအာင္မင္း၏ သိတတ္မႈအေပၚ မျမစိမ္း အလြန္အားနာလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္မင္းလာသည့္ အခါတိုင္း အခ်ိန္မေရြး တံခါးဖြင့္ ဧည့္ခံသည္။ေအာင္မင္းက တပတ္တခါသာ ပုံမွန္လာၿပီး လာသည့္အခ်ိန္ကလည္း ညဆယ္နာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ျဖစ္သျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က မျမစိမ္းကို ေမးေငါ့လာၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ မျမစိမ္းကေတာ့ ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္မို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လ်စ္လ်ဴရႈမိခဲ့သည္။ေအာင္မင္းက မျမစိမ္းကို တေလးတစားပင္ ဆက္ဆံေျပာဆိုသည္။ အခ်ိဳ႕ေတြလို လင္ဆုံးၿပီး မုဆိုးမျဖစ္သြားေသာ သူမကို ရိသဲ့သဲ့ ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္းမ်ိဳးမျပဳ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း မျမစိမ္းက ေအာင္မင္းကို သူမအိမ္သို႔ ဝင္ထြက္ခြင့္ျပဳေပးခဲ့မိျခင္းျဖစ္သည္။

ေအာင္မင္းကလည္း သူကမုဆိုးဖို၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္အေဖျဖစ္ေၾကာင္း၊ မျမစိမ္း၏ေယာက္်ားျဖစ္သူႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ေၾကာင္း၊ မျမစိမ္းကို သနားစိတ္၊ ဂ႐ုဏာစိတ္ျဖင့္ ယခုလို ဝင္ထြက္သြားလာၿပီး ေထာက္ပံ့မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ဖြင့္ဟေျပာျပထားသည္။ထိုသို႔ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ နားလည္မႈျဖင့္ ပတ္သက္လာခဲ့ၾကသည္မွာ ေျခာက္လခန္႔ပင္ လြန္ေျမာက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ မျမစိမ္းလည္း စိတ္သက္သာရာရလာခဲ့ၿပီး ပုံမွန္ေနထိုင္ေနသလို ေအာင္မင္းကလည္း ပုံမွန္ဝင္ထြက္သြားလာေနခဲ့သည္။ တညမွာေတာ့…” ေဒါက္..ေဒါက္..ေဒါက္ “အိမ္ေရွ႕တံခါးကို သုံးခ်က္ေခါက္သံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ မျမစိမ္း နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီလို အခ်ိန္၊ ဒီလိုတံခါးေခါက္သံက ေအာင္မင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္သျဖင့္ တံခါးကို အေျပးကေလး သြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။” ဟင္..ကိုေအာင္မင္း ဘာျဖစ္လာတာလဲ.. ေခါင္းမွာလဲ ေသြးေတြနဲ႔ပါလား..လာ..ဝင္..ဝင္.. “မျမစိမ္းတေယာက္ ေအာင္မင္း၏ပုံစံကို ျမင္ေတာ့ ပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္သြားၿပီး အိမ္ထဲသို႔ အျမန္ေခၚလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေအာင္မင္းကို ထိုင္ခိုင္းလိုက္ၿပီး သူမက အိမ္ထဲမွ ေရေႏြးဓါတ္ဗူး၊ ဇလုံ၊ ဂြမ္းတို႔ကို ယူေဆာင္လာသည္။” ရပါတယ္..မျမစိမ္း၊ ဘာမွလုပ္မေနပါနဲ႔.. ေခါင္းေလးနဲနဲေပါက္သြားတာပါ “” အို..ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ အသာၿငိမ္ေနစမ္းပါရွင္.. ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ၊ ေျပာပါအုံး.. “

မျမစိမ္းက ေအာင္မင္းအား ကေလးတေယာက္ကို အမိန္႔ေပးသလို ေျပာလိုက္ၿပီး ေအာင္မင္း၏ေခါင္းမွ ဒဏ္ရာကို ေဆးေၾကာသန္႔စင္ေပးလိုက္သည္။ ေအာင္မင္းကလည္း မျမစိမ္းေျပာသည့္အတိုင္း အသာၿငိမ္ေန၏။ လူကၿငိမ္ေနေသာ္လည္း စိတ္ေတြက မၿငိမ္။ သူ႔အနီးအပါးသို႔ တိုးကပ္ေရာက္ရွိေနသည့္ မျမစိမ္း၏ ခႏၶာကိုယ္အလွတြင္ နစ္ေျမာကာ ရမၼက္စိတ္တို႔က ေထာင္းကနဲ ထႂကြလို႔လာသည္။” ကိုေအာင္မင္း..ေျပာေလ၊ ဘာျဖစ္လာတာလဲလို႔.. “မျမစိမ္းက ၿငိမ္သြားေသာ ေအာင္မင္းကို ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ရာ သူမ၏ရင္ႏွစ္မႊာကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ ရင္ထဲ လွပ္ကနဲဖိုသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သူမ သိခ်င္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေမးလိုက္ျပန္၏။” မျမစိမ္းတို႔ လမ္းထိပ္မွာပါဗ်ာ.. ခ်ာတိတ္ေလးေတြ သုံးေလးေယာက္မူးၿပီးရစ္ေတာ့.. ေနာက္ဆုံး သူတို႔က လက္ပါလာၾကတယ္ေလ၊ အဲဒါနဲ႔ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ၿပီး ဒဏ္ရာရလာတာပါ “” အို..ျဖစ္မွျဖစ္ရေလရွင္၊ ဘယ္က ကေလကေခ်ေတြလဲ မသိဘူး.. ဒီကိစၥ ရပ္ကြက္႐ုံးတိုင္ရမယ္.. “” ေနပါေစ..မျမစိမ္း၊ ရပါတယ္ “” အို..ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ က်မဆီလာရင္း အခုလိုျဖစ္တာဆိုေတာ့..ေနအုံး.. က်မရပ္ကြက္႐ုံးကို သြားေျပာလိုက္မယ္.. “ေျပာေျပာဆိုဆို မဟုတ္မခံ ဇတ္ဇတ္ၾကဲျဖစ္သည့္ မျမစိမ္းက ဒဏ္ရာကို ေဆးေၾကာသုတ္သင္ၿပီးသည္ႏွင့္ အိမ္ထဲမွ ထြက္ဖို႔ျပင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေျခလွမ္းျပင္ကာစ မျမစိမ္းမွာ တုန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ေအာင္မင္းက မျမစိမ္း၏လက္ကို လွမ္းဆြဲထားလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

” မျမစိမ္းရယ္.. အရွည္အရွည္ေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္.. ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ဒီမွာလာထိုင္ပါဗ်ာ..ေနာ္ “ေအာင္မင္းက မျမစိမ္းလက္ကို ဆြဲကာ သူ၏ေဘးမွထိုင္ခုံေပၚသို႔ ဆြဲကာ ထိုင္ခိုင္းသည္။” မျမစိမ္း “” ရွင္.. ကိုေအာင္မင္း.. “ေအာင္မင္းက မျမစိမ္း၏လက္ကို သူ၏လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အုပ္ကိုင္ၿပီး မ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္ၾကည့္ကာ ညင္ညင္သာသာေလး ေခၚလိုက္၏။ မျမစိမ္းကလည္း လက္ကို ႐ုန္းဖယ္ျခင္းမျပဳပဲ ေအာင္မင္းကို ျပန္ၾကည့္ကာ အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ထူးသည္။အဲဒီမွာစလို႔ အိုးခ်င္းထား အိုးခ်င္းထိ၊ ႀကိဳးခ်င္းထား ႀကိဳးခ်င္းၿငိေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့သည္။ မုဆိုးဖိုနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြးမုဆိုးမအသစ္ကေလးတို႔ ၿငိကုန္ၾကေတာ့၏။ ထိုအခ်ိန္၌ ေအာင္မင္းလို ပုံဆိုးပန္းဆိုး မဲမဲသဲသဲႀကီးကို မျမစိမ္း မျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ရမၼက္ေသြးေတြ ဆူပြက္သြားရသည္။လင္ရဲ့အရသာ၊ လီးရဲ့အရသာကို သိရွိထားၿပီးျဖစ္တဲ့ မိန္းမတေယာက္အေနနဲ႔ လင္ျဖစ္သူဆုံးပါးသြားခဲ့သျဖင့္ လီးနဲ႔ ျပတ္လပ္ေနတာေၾကာင့္လည္း ေအာင္မင္းကို လိုက္ေလ်ာမိဟန္ရွိေလသည္။ ေအာင္မင္းကလည္း မျမစိမ္းကို စိတ္ထႀကိတ္ႀကံေနသူျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ စြဲမက္ဖြယ္ ခႏၶာကိုယ္အလွကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ မိန္းမတေယာက္မို႔ တနပ္စားမႀကံဘဲ တသက္စာႀကံကာ မျမစိမ္း သူ႔ကို စြဲလန္းသြားေအာင္ အပီကိုင္ေလေတာ့သည္။” အဟင့္..ဟင့္..ကိုေအာင္မင္းရယ္.. ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ..ဟင့္.. ငရဲႀကီးအုံးမယ္.. “

” ႁပြတ္..ၿပိ..ႁပြတ္..ျဗစ္..ဟင္း..ဒီလိုလုပ္တာ ငရဲႀကီးတယ္လို႔ က်ဳပ္မၾကားဖူးဘူး မျမစိမ္းရဲ့.. ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား..ေစာက္ဖုတ္ကို ယက္ေပးတာ “” အင့္..ဟင့္..အ..ဟင့္..သိဘူး.. “ေအာင္မင္းက မျမစိမ္း၏ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို ဖင္ႀကီးႂကြတက္ေအာင္ပင္ တြန္းတင္ထားၿပီး ေဖာင္းကားတင္းရင္းကာ အေမႊးမဲမဲေလးမ်ား ဖုံးအုပ္ေနသည့္ သူမ၏ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို အသည္းအသန္ ယက္ေပးေနသည္။ မျမစိမ္း တားေနေပမယ့္လည္း ေအာင္မင္းက မေလၽွာ့။စကားျပန္ေျပာရင္းမွ ေစာက္ပတ္အကြဲေၾကာင္းမွ ေစာက္စိအထိ ယက္တင္ၿပီး ေစာက္စိေလးကို ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့္ ဖိစုပ္လိုက္ရာ မျမစိမ္းတြန္႔တက္သြားၿပီး ခၽြဲႏြဲ႕ေသာ အသံေလးမ်ားပင္ ထြက္လာရသည္။ ကြမ္းကို ထမင္းစားသလိုစားေသာ ေအာင္မင္း၏ လၽွာႀကီးက နီရဲကာ ထူလပ်စ္ႀကီးျဖစ္ၿပီးၾကမ္းေထာ္လို႔ေနသည္။ ထိုလၽွာႀကီးျဖင့္ မျမစိမ္း၏ေစာက္ပတ္အတြင္းသားႏုႏုေလးမ်ားကို ထိုးေကာ္ယက္ေပးလိုက္ျပန္ေတာ့ မျမစိမ္းခမ်ာ ေလာကႀကီးကို ေမ့ၿပီး ေလထဲလြင့္ေမ်ာသြားသလို ခံစားသြားရေတာ့သည္။” အင့္..ဟင့္..ကိုေအာင္မင္းရယ္..ဟင့္..က်မ မေနတတ္ေတာ့ဘူး..အင္း..ဟင္း.. “

မျမစိမ္း မ်က္လုံးပင္ မဖြင့္နိုင္။ အသားေလးေတြလည္း ကတုံကယင္ျဖစ္လာသည္။ ေစာက္ပတ္ကို ထန္းလ်က္ေခြးယက္သလို ယက္ေပးေနေသာ ေအာင္မင္းေၾကာင့္ မျမစိမ္းလူးပ်ံေနရေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းျဖင့္ အလိုးခံခ်င္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေတာင္းပန္စကား ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။မုဆိုးဖိုျဖစ္ၿပီး ဖာေပါင္းစုံခ်ေနေသာ ကားသမားေအာင္မင္းက မျမစိမ္းရဲ့ဆႏၵကို သေဘာေပါက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မျမစိမ္း၏ ေစာက္ဖုတ္ကို ေနာက္ဆုံးပိတ္အေနျဖင့္ ဖင္စအိုဝအထက္လိုးေပါက္မွေန၍ ေစာက္စိေလးအထို သူ၏လၽွာျပားၾကမ္းၾကမ္းႀကီးျဖင့္ တခ်က္ယက္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ မျမစိမ္း၏ေပါင္ခြၾကားသို႔ ဒူးေထာက္ဝင္ကာ သူ၏ခါးမွ ပေလကပ္ပုဆိုးကို ေခါင္းမွ ေက်ာ္ခၽြတ္လိုက္သည္။ မျမစိမ္း၏ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေအာင္မင္းက ျဖဲကားလိုက္ၿပီး အေပၚသို႔ တြန္းတင္လိုက္သျဖင့္ မျမစိမ္းမွာ တစ္တီတူးေထာင္အေနအထားပုံစံမ်ိဳးျဖစ္သြားၿပီး ေစာက္ေခါင္းအတြင္း အတြင္းသားနီနီရဲရဲမ်ား ေပၚထြက္လာသည္။မျမစိမ္း၏ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို ေအာင္မင္းက မက္ေမာစြာၾကည့္ရင္း သူ၏လီးမဲမဲႀကီးကို ေစာက္ေခါင္းဝသို႔ေတ့ေထာက္လိုက္သည္။ ေအာင္မင္း၏လီးက တေခ်ာင္းလုံးမဲနက္ေနၿပီး လီးဒစ္ႀကီးက အေတာ့္ကိုျပဲလန္ေနသည္။ လုံးပတ္က်ပ္လုံးခန္႔ရွိၿပီး အရွည္အားျဖင့္ ေျခာက္လက္မေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိသည္။

စံခ်ိန္မွီ လီးအမ်ိဳးအစားပင္ျဖစ္သည္။ မျမစိမ္းက သူမကို လိုးမည့္လီးကို ေခါင္းေထာင္ထကာ ၾကည့္ၿပီး ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ရင္ထဲ နင့္သြားဟန္ျဖင့္ မ်က္လုံးေလးမွိတ္ကာ တံေထြးကို ဂလုကနဲ မ်ိဳခ်ၿပီး အလိုးခံဖို႔ အသင့္ျပင္အားယူလိုက္၏။” မျမစိမ္း.. က်ဳပ္ လိုးေတာ့မယ္ေနာ္ “ေအာင္မင္းက ခြင့္ေတာင္းသလို ေျပာလိုက္တာလား၊ အသိေပးတာလား မသိ။ မျမစိမ္းကေတာ့ မ်က္လုံးကို စုံမွိတ္ကာ ေခါင္းကို တဖက္ေစာင္းထားၿပီး ေအာင္မင္းကို ေခါင္းသာၿငိတ္ျပလိုက္၏။ ထိုအခါ ေအာင္မင္းက မျမစိမ္း၏အေပၚပိုင္း ရွပ္အကၤ်ီကို လွန္တင္လိုက္ၿပီး ဘရာစီယာေအာက္မွ ႐ုန္းကန္ထြက္မေယာက္ ဆူၿဖိဳးတင္းရင္းေနသည့္ နို႔အုံႀကီးကို လက္ျဖင့္ လွမ္းညႇစ္လိုက္၏။ၿပီးမွ သူ၏လီးႀကီးကို ေစာက္ပတ္အဝသို႔ ေတ့ကာ အသာအယာပင္ ဖိသြင္းလိုက္ေတာ့သည္။ အစပိုင္း၌ မျမစိမ္းက ေအာင္မင္းႏွင့္ ေပြ႕ဖက္နမ္းမိၾကၿပီး အိပ္ခန္းထဲသို႔ ေရာက္ရွိသြားသည့္အခ်ိန္မွ ေစာက္ဖုတ္အယက္ခံရသည့္အခ်ိန္အထိ သူမအကၤ်ီကို ခၽြတ္ခြင့္မေပး။ေအာင္မင္းကလည္း အကၤ်ီေပၚမွနို႔ေတြကို ညႇစ္ကိုင္ကာ မျမစိမ္းကို ႏူးႏွပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ယခုလိုးမည့္အခ်ိန္ေရာက္မွ အကၤ်ီကို လွန္တင္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အခုလိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ မျမစိမ္းက ကန္႔ကြက္ျခင္း မျပဳေတာ့ေပ။ ေအာင္မင္း၏လီးက တအိအိျဖင့္ပင္ မျမစိမ္း၏ ေစာက္ရည္ေတြ ျပည့္လၽွံေနေသာ ေစာက္ေခါင္းထဲသို႔ နစ္ဝင္စိုက္ဆင္းသြားသည္။” အင့္..ဟင္း.. ကၽြတ္..ကၽြတ္.. “” နာလို႔လား..မျမစိမ္း “” အင္း..ရွင့္ဟာႀကီးက အရမ္းႀကီးတာပဲ.. ရွည္လဲရွည္ေသးတယ္..ေျဖးေျဖးလုပ္ေနာ္.. “” အင္းပါ.. ခုနၿငီးတာက နာလို႔လားလို႔ “” ဟင့္..ဘာေတြ ေလၽွာက္ေမးေနတာလဲ..မသိဘူး.. “

အမွန္က လီးေစာက္ပတ္ထဲဝင္သြားတာကို အရသာေတြ႕ၿပီး မျမစိမ္း ၿငီးလိုက္မိျခင္းျဖစ္သည္။ လီးကို ညင္သာစြာ သြင္းသည့္အျပင္ အဝင္အထြက္ ေခ်ာေမြ႕ေနသျဖင့္ မျမစိမ္း မနာမွန္း ေအာင္မင္း သိ၏။ ဒါေပမယ့္ အလိုးခံသူ မိန္းမသားႏွင့္ ရင္းႏွီးသြားၿပီး ရွက္စိတ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ တမင္ေမးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။မျမစိမ္းက မနာေသာ္လည္း ေအာင္မင္း၏ အေမးေၾကာင့္ လီးႀကီးျဖင့္ ေဆာင့္လိုးခံရသည့္အခါ အရသာေတြ႕ေစရန္ ခပ္ေျဖးေျဖးသာလိုးဖို႔ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ေအာင္မင္း၏ ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူမဘာသာ မလုံမလဲျဖစ္ကာ ရွက္ဟန္ျဖင့္ စကားဆက္မေျပာေတာ့ပဲ သူမ၏ေစာက္ပတ္ထဲ ျပည့္သိပ္စြာ ဝင္ေနေသာ ေအာင္မင္း၏လီးကို ဆြဲဆြဲညႇစ္ေပးေနေလသည္။မျမစိမ္း၏ေစာက္ပတ္အတြင္းသားမ်ားျဖင့္ ဆြဲညႇစ္တုန္႔ျပန္မႈကို ခံစားမိေသာ ေအာင္မင္းက အလိုက္သိစြာျဖင့္ သူ၏လီးႀကီးကို အသြင္းအထုတ္မွန္မွန္ျဖင့္ ေဆာင့္လိုးေပးလိုက္သည္။ နို႔အုံေတြကိုလည္း ဖ်စ္ညႇစ္ေပး၏။” ဖုတ္..ဖတ္..ဖတ္..ဖတ္ “” အင့္..အင့္..ဟင့္..အင့္..အင့္.. “အေပၚစီးမွ ႀကီးမားေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးျဖင့္ ဖိကာ ေဆာင့္လိုးေနျခင္းေၾကာင့္ မျမစိမ္းမွာ တအင့္အင့္ျဖင့္ နင့္နင့္နဲနဲႀကီး အလိုးခံေနရသည္။ ဆယ္မိနစ္မၽွ လိုးၿပီးေနာက္ ေအာင္မင္းက…” မျမစိမ္း..ေကာင္းရဲ့လား “” အင္း..ဟင္း..ေကာင္းတယ္..ကိုေအာင္မင္းရယ္၊ ခပ္သြက္သြက္ေလး လုပ္ေပးပါေနာ္.. က်မၿပီးခ်င္လာသလိုပဲ.. “

မျမစိမ္း ကာမရမၼက္ေဇာေတြ တက္ႂကြကာ ေအာင္မင္းကို ခပ္ရဲရဲပင္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ ထိုအခါ ေအာင္မင္းကလည္း အားမနာတမ္းပင္ အေပၚစီးမွ မီးကုန္ယမ္းကုန္ပစ္ေဆာင့္ လိုးခ်ေနေလေတာ့ရာ” ဖြတ္..ဖြတ္..ဟင့္..အင့္..အင့္..အ..အိ..အ..”ဟူေသာ မျမစိမ္း၏ႏႈတ္မွ ျမည္တမ္းသံမ်ား ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚလာၿပီး ခဏအၾကာတြင္ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဟင္းကနဲ သက္ျပင္းမ်ားခ်ကာ တဦးကိုတဦး တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ရင္း ၿငိမ္သက္သြားၾကေလေတာ့သည္။ထိုမွအစျပဳခဲ့သည့္ ဇာတ္လမ္းက ေအာင္မင္းႏွင့္ မျမစိမ္းတို႔ကို ညားေစခဲ့သည္။ ေအာင္မင္းက မျမစိမ္းယခင္က ဌားေနေသာ အိမ္ေလးတြင္ မေနေစေတာ့ဘဲ သူ၏သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ မျမစိမ္းကို ေခၚကာ စံျပေဈးအေနာက္ဘက္ရွိ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။မျမစိမ္းမွာ ေအာင္မင္း၏သားေတြကို ၾကည္ျဖဴစြာပင္ ဆက္ဆံသည္။ ေအာင္မင္းကို အစြဲႀကီးစြဲခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေအာင္မင္း၏သားေတြကိုလည္း အလိုက္အထိုက္ ဆက္ဆံရမည္မွန္း သူမ နားလည္ထားသည္။ ေအာင္မင္း၏ သားေတြကလည္း မျမစိမ္းကို အေမတေယာက္၊ အေဒၚတေယာက္လိုပင္ ဆက္ဆံသည္။ေအာင္မင္း၏ ေစာက္ဖုတ္အယက္ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ မျမစိမ္းအရာရာကို ေမ့ၿပီး ေအာင္မင္းမွ ေအာင္မင္းျဖစ္ကာ အလိုးခံသည့္အခါတိုင္း “ကိုကို”ဟုပင္ ေခၚေနတတ္ၿပီျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေအာင္မင္းက မျမစိမ္းကို ယခင္ကလို တေလးတစားဆက္ဆံျခင္းမျပဳေတာ့။အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမၽွ “ဟဲ့..ေကာင္မ”အစခ်ီကာ ဆဲဆိုကန္ေက်ာက္တာမ်ိဳး ျပဳလုပ္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးလၽွင္ေတာ့ မျမစိမ္းအႀကိဳက္ ဘာဂ်ာကို အစြမ္းကုန္ မႈတ္ေပးလိုက္သည္။ မျမစိမ္းကလည္း ဘယ္ေလာက္ဆဲဆဲ၊ ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ လၽွာျဖင့္ ေစာက္ဖုတ္ကို တခ်က္ေလာက္ အယက္ခံလိုက္ရတာနဲ႔ နာက်င္တာေတြ ေမ့သြားတတ္သည္။

ေအာင္မင္းက သူမကို ဘာဂ်ာ ေကာင္းေကာင္းမႈတ္ေပး ၿပီးသည္ႏွင့္ ပက္ပက္စက္စက္ တက္ခ်သည္။ လမ္းသြားတိုင္း ေယာက္်ားေတြ သြားရည္က်စရာ ျဖစ္ေနသည့္ မျမစိမ္း၏ နို႔အုံမို႔မို႔ေမာက္ေမာက္ႀကီးေတြကို သူ၏လက္ၾကမ္းႀကီးျဖင့္ မညႇာမတာဆြဲသည္။ ညႇစ္သည္။ ေယာက္်ားေတြကို လီးေတာင္ေစသည့္ သူမ၏ဖင္အိုး တင္းတင္းကားကား ႀကီးကိုလည္း မညႇာတမ္း အပီျဖဳတ္သည္။မျမစိမ္းအဖို႔ေတာ့ ေအာင္မင္း၏ ၾကမ္းတမ္းေသာ ကာမ ဆက္ဆံမႈမ်ားကို စြဲလမ္းၿပီးရင္း စြဲလမ္းေနမိကာ ေအာင္မင္းကို မပစ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနရေလ၏။ သူမကိုယ္ သူမလည္း ယခုမွပင္ ကာမစည္းစိမ္ကို အျပည့္အဝခံစားရကာ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္သည္ဟု ခံစားေနမိေလသည္။