ေႏွာင္းမွ သိလိုက္ရတဲ႔ ေနာင္တ

ဒီေန ့လစာထုတ္ရက္…

ကိုေသာင္း တက္တက္ၾကြၾကြနွင့္အိမ္ျပန္လာခ့ဲသည္။ မိန္းမဖို ့ကဘယ္၍ သားဖို ့ကဘယ္ေလာက္သမီးဖို ့က ဘာေလးး စိတ္ထဲမွာ ခြဲတမ္းေလးခ်လို ့ပီတိစိတ္ေလးနဲ႕အိမ္ေပၚကိုလွမ္းတက္ရုံရွိေသး

“ထီြ”

သလိပ္ေတြ အခဲလိုက္နဲ႕စီးေထြးခံလိုက္ရေတာ့ ကိုေသာင္း အေပ်ာ္စိတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္းမသိိေတာ့ေခ်…ပုဆိုးကို ျဖည္ဝတ္ ခါခ်ရင္းက…

“အေမကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ျပီ အိမ္ေပါက္ဝေလးဘာေလး ၾကည့္ပါအုန္းဗ်… ကြ်န္ေတာ့ပုဆိုးေတြေပကုန္ျပီ…ညစ္ပတ္လိုက္တာ…တကယ္ပဲ”

အေမအိုက မ်က္ကလူးဆန္ပ်ာနဲ႕…

“အေမမျမင္မိလို ့ပါသားရယ္…ေခ်ာင္းေတြ တအားဆိုးေနတာ သလိပ္ဟက္လို ့ရတုန္းေလးမို ့ အျမန္ေထြးခ်လိုက္မိတာ…အေမျပန္သုတ္ေပးပါ့မယ္လူေလး လာ လာ အေပၚတက္ခ့ဲ”

“ေနပါအေမရာ…ကိုယ္ဘာသာကိုယ္…..မိန္းမ ေရ … ေမာတယ္ကြာေရခပ္ခ့ဲအုန္း”

ကိုေသာင္း အေမ့လက္ေတြကို ဖယ္လိုက္ျပီး အိမ္ေပၚက ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပါ ္လွဲခ်လိုက္ရင္း…သူ ့မိန္းမနဲ႕ကေလးေတြ တန္းစီေခၚေနေတာ့၏။ရလာတ့ဲလစာနွင့္တကြ ဝယ္ျခမ္းလာသည္မ်ားကို ခြဲတမ္းခ်ေနတုန္းကိုေသာင္း အေမ့ဆီတစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိ၏။အေမက ဘုရားစင္ေရွ ႔မွာဘုရားရွိခိုးရင္းကေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနေလသည္။

“မိန္းမ အေမ ေခ်ာင္းေတြ တအားဆိုးေနပါ့လားေဆးေလးဘာေလး ဝယ္မတိုက္ဘူးလား”

“ရွင့္အေမ က ဒီေဆးလည္းမႀကိဳက္ဟိုေဆးဆိုလည္းဘာျဖစ္နဲ႕ ေနပါေစဒီေလာက္အဆိုးႀကီးလည္းမဟုတ္ပါဘူးမနက္က်မွ အဆုတ္ပံုေလး ဘာေလးဝယ္တိုက္လိုက္မယ္”

ကိုေသာင္း ဘာမွမေျပာေတာ့ သူ ့မိန္းမေျပာတာလဲဟုတ္မွာပါေလ ေရွးရုိးဆန္တ့ဲသူ ့အေမအေၾကာင္းသူသာအသိဆံုးမို ့လား…သူတို ့မိသားစုဘဝကကုမၸဏီလခစားသူ ့ဝင္ေငြႏွင့္အက်ပ္တည္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ သိပ္အေခ်ာင္လည္ႀကီးလည္းမဟုတ္…

အေဖမရွိကတည္းက သားအမိနွစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္လာရင္း သူအိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့ အေမ့ကိုအပါေခၚရသည္ေပါ့။ အိမ္ငွါးဘဝႏွင့္ သူတို ႔သားအမိကို အိမ္ေပၚ တက္ေနခြင့္ျပဳခ့ဲတ့ဲ သူ ့မိန္းမကိုပ ဲေက်းဇူးတင္ေနမိရသည္။ေယာကၡထီး ေယာကၡမကမရွိၾကေတာ့ သူ ့အေမကိုမိန္းမက အေမလိုသေဘာထားမွာမလြဲနိုင္ပါေပ။

ေန ့စဥ္နွင့္အမွ်သူက အိမ္မွာမရွိေပမယ့္ သူျပန္လာတိုင္း အျမဲျပဳံးရႊင္ေနတတ္တ့ဲအေမ…မ်က္နွာကို ၾကည့္တာနွင့္သူသိနိုင္သည္ပဲ။အေမ့ဆီကတစ္ခါမွ တိုင္သံေတာသံၾကားရဖို ့ေဝးလို ့အေမေပ်ာ္ေနတ့ဲ အေၾကာင္းကိုသာ အျမဲၾကားရတတ္သည္ေလ။

သူ ့ရုံးပိတ္ရက္ေရာက္လို ့မိသားစု တစ္ေနရာရာကိုအလည္အပတ္သြားတိုင္း အေမဘယ္ေတာ့မွ လိုက္ေလ့မရွိ။သားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေခၚရမည့္တာဝန္က
ရွိေပမယ့္ ေခၚတိုင္းျငင္းဆန္ေလ့ရွိတ့ဲ အေမ့ေၾကာင့္သူမေခၚျဖစ္ခ့ဲတာ ၾကာပါျပီေကာ။ခုတစ္ေလာေလး သူအနည္းငယ္သတိထားမိခ့ဲသည္မွာအေမ့ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး ပိန္သြားပံုရ၏။ေခ်ာင္းဆိုးသံ မၾကားရေတာ့ျပီမို ့ ေနေကာင္းသြားျပီဟုယူဆျပီး ဒီအတိုင္း ေနမိခ့ဲေလသည္။

ဒီေန ့သူအလုပ္ကျပန္လာေတာ့…မေရာက္တာ ၾကာျပီျဖစ္တ့ဲ အေမ့အခန္းေလးထဲ သူဝင္သြားခ့ဲပါ၏။အေမကလက္ထဲမွာ အဝတ္တစ္ခုကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ခ်ဳပ္ေန၏။နွစ္ေပမီးေခ်ာင္းေလးက သိပ္အထင္းလင္းႀကီးမဟုတ္ေတာ့ အေမမ်က္စိပ်က္ေတာ့မွာပဲ ဟူေသာစိတ္ျဖင့္ စိတ္ထဲအနည္းငယ္တိုသြားမိရင္း…

“အေမ ညႀကီးမင္းႀကီး ဘာေတြ ဒီေလာက္ခ်ဳပ္ေနတာလဲ ကိုယ့္အသက္လဲကိုယ္ၾကည့္အုန္းမျမင္မစမ္းနဲ႕အေမရာ ခ်ထား ခ်ထား အခုု”

သူ ့အသံက စိတ္ထဲကစိုးရိမ္္မိေပမယ့္ေျပာေနက်အတိုင္း ေလသံကခပ္မာမာ ျဖစ္သြားမိ၏။ရုတ္တရက္မို ့အေမလည္းလန္ ့သြားပံုရသည္။

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးသားရယ္…အေမအကၤ် ီအျပဲေလး ဘာေလးခ်ဳပ္ေနတာပါ”

“ဒါအေမ့အကၤ် ီမဟုတ္ပါဘူး…ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမအကၤ် ီလည္းမဟုတ္ဘူး”

သူဆတ္ခနဲ အေမ့လက္ထဲက ဆဲြယူၾကည့္လိုက္္ေတာ့အမ်ိဳးသမီးရင္ဖံုးအျဖဴေလးကို နွိပ္ေစ့ေလးေတြ တပ္ေနျခင္း ျဖစ္ေနသည္။

“အေမ ဒါဘာလုပ္တာလဲသူမ်ားအက်ၤ ီေတြဘာလို ့ၾကယ္သီးယူတပ္ေနတာတုန္း အေမ့မွာဘာသံုးစရာရွိလို ့တုန္းဘယ္ေလာက္မ်ားရလို ့လဲအေမရာ မခ်ဳပ္နဲ႕ ကိုယ့္အသက္လည္း ၾကည့္အုန္း…၇၀ေက်ာ္ေနျပီ သူမ်ားေတြျမင္ရင္ကြ်န္ေတာ္ႏြားျဖစ္ေအာင္လို ့လား အေမက ”

ေျပာရင္းသားနွင ့္ေလသံေတြ မာသြားမိေတာ့ အေမကမ်က္ရည္လည္ေသာ မ်က္ဝန္းေတြႏွင့္ သူ ့ကိုေငးၾကည့္ေနရွာ၏။

“ေအးပါ သားရယ္ မလုပ္နဲ႕ဆိုလည္း အေမမလုပ္ေတာ့ပါဘူး အေမ့ေၾကာင့္ငါ့သားဂုဏ္မပ်က္ေစရပါဘူးကြယ္ အေမ ကတိေပးတယ္ေနာ္သားသြား သြား သားပင္ပန္းလာတယ္ နားခ်ည္ေတာ့”

“အင္းး ဒါဆိုလဲျပီးေရာ ေနာက္တစ္ခါထပ္မျမင္ရ ေစနဲ႕ေနာ္ အေမ ဒါပဲ”

သူ အေမ့အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္ ့သံၾကားလိုက္သလိုမို ့.…

“မိန္းမ မင္းမေျပာဘူးလား ငါ့အေမမျမင္မစမ္းနဲ႕ဘယ္တုန္းကတည္းက ယူယူခ်ဳပ္ေနမွန္းမသိ ငါလဲမသိရပါလားး”

“အ့ဲဒါေျပာတာေပါ့ ကြ်န္မေျပာလည္း ရွင့္အေမကေျပာရမွာမို ့လို ့လား ကြ်န္မလည္း ကိုယ့္အိမ္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္ မအားရတ့ဲၾကားထဲေနရာတကာေတာ့ ဘယ္လိုက္ၾကည့္ေနနိုင္မလဲ ရွင့္သားသမီးေတြက………………………”

သူ ့မိန္းမရဲ႕ ညည္းခ်င္းေတြကို ဆက္နားမေထာင္ေတာ့ပဲ သူအိပ္ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။အ့ဲအေမတစ္ေယာက္ကေလ ဘာေတြလုပ္ေနမွန္းကိုမသိဘုူး ေအးေဆးေနလို ့ရရဲ႕သားနဲ႕မေနနိုင္ဘူး

ဟူးးးး

သက္ျပင္းမွႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း သူအိပ္ေပ်ာ္သြားခ့ဲေတာ့သည္။

ဒီေန ့ကိုေသာင္းအိမ္ျပန္လာေတာ့သူ ့မိန္းမက ဆီးေျပာပါ၏။

“ကိုေသာင္းေရ…ကြ်န္မအမ်ိဳးေတြနဲ႕ ဘုရားဖူးထြက္မလို ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ေခၚသြားမယ္…စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ကြ်န္မတူမေလး ေခၚထားေပးခ့ဲရမလား”

“ဘယ္ေတာ့လဲကြ မင္းဟာက ျဗဳန္းစားႀကီးငါကေတာ့လိုက္မရပါဘူး မင္းတို ့သားအမိေတြပဲလား …အေမေရာ…”

သူ ့စကားမဆံုးခင္ အေမက ဝင္ေျပာ၏။

“ေခြ်းမက ေခၚပါတယ္သားရယ္ …အေမမလိုက္နိုင္တာပါ… ခရီးပမ္းတ့ဲဒဏ္မခံနိုင္ဘူးေလ…”

သူ ့မိန္းမကေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ဝင္မေျပာ ေဘာက္ ဆတ္ဆတ္နဲ႕သူ ႔လက္ထဲကအိတ္ကိုဆြဲယူျပီးအခန္းထဲာာဝင္သြားေတာ့၏။အေမကထံုးစံအတိုင္း ဘုရားဆက္ရွိခိုးလို ့ေပါ့…ေျပးလႊားေဆာ့ေနတ့ဲ သူ ့သားနဲ႕သမီးဖြားေအကိုပတ္ေျပးေန၏။

အေမက ဘုရားဝတ္ျပဳျပီး…သူ ့အနားသို ့ေလွ်ာက္လာရင္း…

“သားလဲ လိုက္ခ်င္လိုက္သြားပါလား…မိသားစုေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ခရီးရွည္သြားရခဲတယ္…အေမ့အတြက္ ဘာမွမပူနဲ႕ တူမေလးလာမယ္ေျပာထားတယ္…သား အလုပ္ရွင္ကိုခြင့္ေတာင္းၾကည့္ပါလား…”

“ေနပါေစအေမရာ…မလိုက္ေတာ့ပါဘူးသူ ့အမ်္ိဳးေတြနဲ႕သူတို ့ဘာသာသြားပါေစေနာက္ႀကံဳမွမိသားစု သက္သက္သြားမယ္”

အေမက ဘာမွထပ္မေျပာရွာေတာ့…အ့ဲဒိညက အေမ့အခန္းေလးဆီက ေခ်ာင္းသံေတြ အဆက္မျပတ္ၾကားရေလသည္။သူ ၾကားေပမယ့္ တေနကုန္ပင္ပန္းလာေသာေၾကာင့္ မ်က္လံုးေတြက မဖြင့္နိုင္ေတာ့…မိန္းမကေတာ့ ခရီးသြားဖို ့ ညလံုးေပါက္ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေနေပေတာ့သည္။တေရးနိုးေတာ့ အေမ့ေခ်ာင္းသံမၾကားရေတာ့ေခ်။ အေမသက္သာျပီထင္ပါသည္ေခါင္းအံုးေပၚ ေခါင္းျပန္ခ်လိုက္ေတာ့ သူျပန္၍အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန ့မနက္ မိန္းမနွင့္ကေလးေတြ ခရီးထြက္ သြားၾကေတာ့ အေမကသူ ့အတြက္ထမင္းခ်ိဳင့္ ျပင္ဆင္ေပးေနေလသည္။

“အေမ ညကေခ်ာင္းသံၾကားတယ္ ေနမေကာင္းရင္ ေဆးခန္းေလးဘာေလး သြားထားပါလားေဘးအိမ္က မၾကဴသမီးေလး အေဖာ္ေခၚသြားေလဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာခ့ဲရမလား.…”

“သက္သာေနပါၿပီ သားရယ္…အေမ့အတြက္မပူနဲ႕…ကဲ သြား သြား…”

သူလည္း အေမျပင္ဆင္ေပးသည့္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲ၍ အလုပ္ကို ထြက္လာခ့ဲပါေတာ့၏။တစ္ေန ့လံုး အလုပ္ထဲမွာ စိတ္နစ္ေနတာနွင့္ အေမ့ကိုသတိမရနိုင္ေတာ့…။
ညေန အလုပ္ျပီးလို ့ျပန္ခါနီး ကားမွတ္တိုင္တြင္ကားေစာင့္ေနစဥ္မွာပဲ…

“ဗ်ိဳ ႔ ကိုေသာင္း ခင္ဗ်ားမိန္းမ မရွိေတာ့လြတ္လပ္ေရးရေနတာေပါ့ေလ ဟုတ္လားဟားးဟားး”

“ဟားးဟား မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ ခင္ဗ်ားကေတာ့ေျပာေတာ့မယ္… ဒါနဲ႕ခင္ဗ်ားလက္ထဲကေကာ္ဖီမစ္ အထုတ္ႀကီးေတြ နွစ္ထုတ္သံုးထုတ္နဲ႕မ်ားလွခ်ည္လားဗ် …ဒီေလာက္အမ်ားႀကီး ဘာလုပ္ဖို ့တုန္း… ဧကႏၲ အိမ္ကမိန္းမကို မ်က္နွာလုပ္ဖို ့ထင္တယ္…”

“အဟားး မိန္းမဖို ့ မဟုတ္ပါဘူး အိမ္ကအေမအတြက္ပါဗ်ာ…မနက္ျဖန္တန္းဆြမ္းေလးေလာင္းခ်င္တယ္ဆိုလို ့ …မိန္းမကိုေျပာမေနေတာ့ပါဘူးဗ်ာ…ကိုယ့္အေမတြက္ ကိုယ္ပဲဝယ္ေပးရမွာေပါ့…မဟုတ္ဘူးလား..…”

ကိုေသာင္းစိတ္ထဲ ဘာရယ္မဟုတ္ အေမ့ကို ေျပးျမင္မိသြား၏။ကိုဝင္းျမင့္နွင့္သူသည္ လခစားဘဝတူခ်င္းျဖစ္သည့္အျပင္ ကိုယ့္ထက္ပင္ သားသမီးဦးေရမ်ားျပား၍ သူ ့ထက္ အနည္းငယ္ က်ပ္တည္းရွာသူ…

“သြားအုန္းမယ္ ကိုေသာင္းေရ…ခင္ဗ်ားအေမေရာ ေနေကာင္းလားမေတြ႕တာၾကာၿပီ ကြ်န္ေတာ္ေမးတ့ဲအေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါအုန္း…”

သူ ေခါင္းငိုက္စိုက္နွင့္ လိုင္းကားေပၚအေရာက္တြင္ အေတြးေတြ ေခါင္းထဲမွာ အလုအယက္ တိုးဝင္ေနေတာ့၏။အေမ…အေမသည္ သူအိမ္ေထာင္က်ျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတစ္ခါမွ် ဤသို ့မမွာဖူးသလို ဘာလိုခ်င္သည္ ညာလိုခ်င္သည္ မပူဆာခ့ဲဖူးပါ။သူကလည္း မေမးမိခ့ဲ…မိန္းမလက္ထဲ ပိုက္ဆံထိုးအပ္လိုက္လွ်င္ သင့္သလို စီမံေပးလိမ့္မည္ဟု သူမွတ္ယူခ့ဲသည္ မဟုတ္လားး…ေနာက္ၿပီး အိမ္ေပၚတြင္မပူမပင္ မေၾကာင့္မက် ေနေနရေတာ့ အေမ့လိုသက္ႀကီးရြယ္အို အတြက္ ဘာမွ လိုအပ္မည္ဟု သူမထင္မိခ့ဲပါ…။

အေမ့အေပၚတြင္ တာဝန္မေက်သလို ခံစားမႈေတြကရင္ထဲကိုတင္းက်ပ္လာေစသလို ရွက္စိတ္ေတြတရိပ္ရိပ္ထိုးတက္လာမိေတာ့၏။

လမ္းတေလွ်ာက္ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြ ေငးၾကည့္ရင္းသစ္သီးတန္းေတြကို ျမင္ေတာ့ နီးရာမွတ္တိုင္မွာ ဆင္း၍ပန္းသီးအလံုးလွလွ ၅လံုးခန္ ့ ဆင္းဝယ္ခ့ဲေတာ့သည္။ဒီေန ့အေမ့နားမွာ သူအခ်ိန္ကုန္မည္ ပန္းသီးေတြကိုကိုယ္တိုင္စိပ္၍ေကြ်းမည္။အေမအိပ္ခါနီး အေမ့ကိုနင္းနွိပ္ေပးရင္း မေျပာျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္ေသာသူငယ္စဥ္ကအေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္းအေမ့ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစမည္။အေတြးနဲ႕တင္ သူ ့ရင္ထဲကတင္းက်ပ္မႈေတြ ခ်က္ခ်င္းလြင့္ပါးသြားသလို အိမ္အျပန္ေျခလွမ္းေတြက ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနေတာ့သည္။

အေမရယ္… သားအေမ့ကို ပစ္ထားခ့ဲမိတ့ဲ အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ၾကာေနျပီပဲ …သားအေမ့ကို မခ်စ္လို ့ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္အေမ…ဒီေန ့ကစသားနဲ႕အေမ အရင္လို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနၾကမယ္…ကိုေသာင္း၏ မ်က္နွာျပင္ဝယ္ လန္းဆန္းရႊင္ျမဴးရိပ္ေတြအထင္းသားနွင့္အိမ္ေပၚလွမ္းအတက္မွာေတာ့…

“ကိုေသာင္း ခင္ဗ်ားအေမ ေသြးေတြအန္လို ့ေဆးရုံကိုခုပဲသြားပို ့ခ့ဲရတယ္… ခင္ဗ်ားဆီ ဆက္သြယ္လို ့မရတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခုေရာက္ေရာက္ခ်င္းခင္ဗ်ားကိုလာေျပာတာ…”

“ဗ်ာ..”

ကိုေသာင္းရင္ဝကို ဆီးအကန္ခံလိုက္ရတာမွ် သက္သာအုန္းမည္ ထင္ပါသည္။ေလးညိႈ ႕က ပစ္လိုက္သည့္ ျမားတစ္စင္းနွယ္…သူခ်က္ခ်င္းတဟုန္ထိုး ေဆးရုံသို ့
လိုက္သြားေတာ့၏။

“ကိုေသာင္း လာျပီေဟ့ …ဖယ္ေပးလိုက္ဖယ္ေပးလိုက္..…”

အိမ္နီးခ်င္းေတြက မ်က္နွာမေကာင္းစြာျဖင့္ သူ ့ကိုလမ္းဖယ္ေပးၾက၏။အေမ့ကို သူျမင္လိုက္ရတ့ဲ အခ်ိန္တြင္အေမ့အကၤ် ီရင္ဘတ္ တစ္ခုလံုး ေသြးစေသြးနေတြ ပ်ံ႕က်ဲလ်က္ …

“အေမ…ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲအေမရယ္ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ သားမသိခ့ဲရပါလား…သားကိုဘာလို ့မေျပာတာလဲ အေမရယ္…လုပ္ၾကပါအုန္းဗ်ာ ေဒါက္တာ ေဒါက္တာေတြဘယ္မွာလဲ ကြ်န္ေတာ့အေမ ဘာျဖစ္တာလဲ ဘယ္သူမွ လာမၾကည့္ၾကဘူးလားဗ်…”

စကားေတြဗလံုးဗေထြးနွင့္ ဆို ့နင့္အက္ကြဲေနသည့္ သူ၏အသံကို နားေထာင္ရင္း အိမ္နီးခ်င္းအမ်ိဳးသမီးေတြဆီကရႈိက္သံေတြ ထြက္လာေတာ့သည္။အေမ၏ ျဖဴေဖ်ာ့ေနေသာ မ်က္နွာထက္မွ မ်က္ရည္ျပည့္ေနသည့္မ်က္ဝန္းအစံုသည္ သူ ့ကို စိတ္မခ်သလို္ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရွာေလသည္။ေသြးစြန္းေနေသာ အေမ့နႈတ္ခမ္းမ်ားသည္ မဟတစ္ဟနွင့္ တစ္ခုခုေျပာရန္ အားယူေနသည့့္နွယ္…

“ကိုေသာင္း ခင္ဗ်ားအေမ ခင္ဗ်ားမလာခင္ေလးတင္ အသက္ထြက္သြားရွာတယ္ဗ်ာ…ကြ်န္ေတာ္တို ့ေဆးရုံကိုအပို ့ေနာက္က်သြားတယ္ ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ျဖစ္ေနတယ္မသိဘူး ဆန္ခံသီလရွင္ေလးေတြကဒကာမႀကီး ထြက္ေလာင္းေနက် မေလာင္းလို ့စိတ္ပူျပီး အိမ္ထဲဝင္ၾကည့္မွ ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတြ သိရတာ…ေဆးရုံကိုေရာက္တ့ဲအထိေတာ့အသက္ပါလာေသးတယ္ ခုနေလးကမွ.…”

စကားသံေတြ သူ ့နားထဲတြင ္မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္…အေမ့ရင္ခြင္ထဲကို ေခါင္းထိုးရင္း အံကိုႀကိတ္ခဲ၍ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေနမိေတာ့၏။သူ ့နွလံုးသားလဲ တစ္စစီ ေၾကြက်သက့ဲသို ့ ဆို ့နင့္မႈကိုနိႈင္းျပစရာ ရွာမေတြ႕ေတာ့ျပီ…

“အေမရယ္ သားမိုက္ကိုခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႕အေမ သားေၾကာင့္ခုလိုျဖစ္ရတာ…သူမ်ားကေတာင္ ကိုယ့္အေမကိုဂရုစိုက္ေမးေဖာ္ရခ့ဲေပမယ့္ သားေမးဖို ့သတိမရခ့ဲဘူး…
သားျပန္လာတ့ဲအထိေလးမ်ား ခဏျဖစ္ျဖစ္ေစာင့္ပါအုန္းေတာ့လားအေမရယ္…အေမ့သလိပ္ေတြ ဆီးေတြဝမ္းေတြ သားမရြံေတာ့ပါဘူး…သားမိုက္ရဲ႕မ်က္နွာတည့္တည့္ကို ေထြးပစ္လိုက္စမ္းပါအေမရယ္…”္

နေဘးက ၾကည့္ေနသူမ်ားလဲ မ်က္ရည္ မဆည္နိုင္ေတာ့ျပီ…

“ကိုေသာင္းေရ လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ ဆက္လုပ္ရေအာင္ပါ…ျဖစ္ျပီးမွေတာ့ဘာမွမတတ္နိုင္ေတာ့ဘူးေလေျဖသိမ့္နိုင္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားပါေတာ့ဗ်ာ…”

အေမ့အေပၚ တာဝန္ေက်ဖို ့ သူဆံုးျဖတ္မိခ့ဲသည့္ေန ့တြင္မွအေမသည္…သူ ့ကိုစြန္ ့ခြါသြားခ့ဲေလျပီအေမ့ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ထားေသာ သူ ့အားအိမ္နီးခ်င္းမ်ားက အတင္းဆြဲခြါၾကေတာ့…အေမ့လက္ကေလးက ခုတင္ေအာက္သို ့ တြဲေလာင္းေလး ထြက္က်လာပါ၏။

“ကိုေသာင္း ရွင့္အေမလက္မွာ ခ်ိတ္ထားတ့ဲ အိတ္ထုတ္ေလးက ဘာလဲမသိဘူး ျဖည္ၾကည့္ပါအုန္းလားး…”

သူသည္ အေမ့နားမွာ ဒူးေထာက္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း အေမ့လက္ေကာက္ဝတ္မွာ ခ်ိတ္ရက္သားအိတ္ထုတ္ေလးကို ေၾကကြဲစြာျဖင ့္ျဖည္ၾကည့္မိပါေတာ့သည္။

အားလံုးကလည္း ဘာေလးျဖစ္မည္ကို သိခ်င္ၾကသျဖင့္ကိုေသာင္းကို အာရုံစိုက္ေငးေနၾကစဥ္…

“အ…ေမ.…ရယ္…”

“#0ုန္း…”

ဟူေသာ အသံတို ့နွင့္အတူ ကိုေသာင္း၏ခႏၶာကိုယ္ႀကီးသည္ေဆးရုံၾကမ္းျပင္ေပၚသို ့ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ေနာက္ျပန္ ပစ္လဲက်သြားပါေတာ့၏။

“ဟာ ဟ့ဲ ဟ့ဲ ဘာျဖစ္တာလဲ ကိုေသာင္း ကိုေသာင္း သတိထားေလ”

ကိုေသာင္းကို ေျပးေပြ႕သူက ေပြ႕လိုက္ၾကျပီး သူ၏အေမလက္ထဲက အိတ္ထုတ္ေလးကို သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ျဖန္ ့ၾကည့္ၾကေသာအခါ…

“သားႀကီး၃၂နွစ္ျပည့္ေမြးေန ့လွဴဖို ့အေမ့ေခြ်းနဲစာေလး” ဟူေသာ စာတန္းပါ စာအိတ္ေလးတစ္အိတ္ ေသြးစြန္းေနေသာ အပ္ခ်ည္လံုးနွင့္ အပ္ကေလးတစ္ခု စိပ္ပုတီးေလးတစ္ကံုးနွင့္အတူ စာအိတ္ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေထာင္တန္ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးငါးရြက္ကထပ္ရက္သား…

အားလံုး၏ မ်က္ဝန္းအိမ္တို ့သည္ မတိုင္ပင္ရပါဘဲႏွင္႔မ်က္ရည္မိုးတို ့သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းမိၾကေလေတာ့သည္တကား…။

ၿပီးပါၿပီ

မေနွာင္းေစခ်င္

မိဘရွိစဥ္ ျမဴတစ္မွ်င္မွ်ျငိဳျငင္ၾကနွင့္ ။

ေၾကြးေဟာင္းမဟူ ေမတၲာတူမွ်

ၾကည္ျဖဴၾကသင့္ ခ်ိန္မလင့္ေစ

မိုက္ေတြေဝေသာ္ ရင္ေၾကြေနာင္တ

မ်က္ရည္က်ျမဲ တ လည္းမထနိုင္ေတာ့ျပီ။

မိဘေတြသက္႐ွိထင္ရွားရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ လုပ္ေကြၽးႏိုင္တဲ့သား/သမီးေကာင္းမ်ားျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစလို္႔ ဆုေတာင္းေပးလ်က္

#credit ,original writer

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Show Buttons
Hide Buttons