ေမ၀သန္

Posted on

ထူး ပိုင္ေရ… မနက္ဖန္က်ရင္ မင္းအေဖ ရွိရာ လားရွိုးဘက္ကို လိုက္ရမယ္… ကားနဲ႔ပဲ သြားမွာ ဆိုေတာ့ လမ္းမွာ တစ္ည အိပ္ရမယ္ကြ… ေမေလးကေတာ့ မႏၲေလးမွာ တစ္ည ဝင္အိပ္မယ္ စဥ္းစားထားတယ္… မႏၲေလးည ေလၽွာက္လည္ၾကတာေပါ့… မင္း… အထုပ္အပိုးေတြ ေမေလး ျပင္ေပးထားတယ္… မင္းလည္း စာေမးပြဲ ၿပီးေနၿပီဆိုေတာ့… ေအးေဆးပဲမလား…” “ဟုတ္… ေမေလး… ေအးေဆးပါပဲ… အေဖက ဘာလို႔ ေခၚတာလဲဗ်…” “ေၾသာ္… သူလည္း တို႔ေတြနဲ႔ ခြဲေနရတာ ၄ လ ေလာက္ ရွိေတာ့ လြမ္းလို႔ ေနမွာေပါ့… မင္းလည္း ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ တခါထဲ ေခၚလိုက္တာ… ဘာလဲ… ရည္းစားေတြ လြမ္းက်န္ခဲ့မွာ စိုးလို႔လား…”“ဟုတ္တယ္… ေမေလးရ… ေစာေစာ ေျပာေရာေပါ့ဗ်ာ…အခုမွ စာေမးပြဲ ၿပီးလို႔… ေနာက္ရက္ေတြ သူတို႔နဲ႔ ေလၽွာက္လည္မလား မွတ္တယ္… ေဟ… သူတို႔ ဆိုေတာ့… ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိတုန္းကြ…” “ႏွစ္ေယာက္ပါ… ေမေလးရာ… အခ်င္းခ်င္းလည္း သိတယ္… ေဘာ္ဒါအကန္႔သေဘာမ်ိဳး ထားၾကတာ…” “ဟ… မင္းက စြံလွခ်ည္လားကြ… ရိုးေရာ ရိုးၾကရဲ့လား…” “ေမေလးကေတာ့ လုပ္ၿပီ… ရည္းစားထားပါတယ္ဆိုမွ… ရိုးရဲ့လား ဆိုေတာ့… က်ေနာ္က ဘယ္လို ျပန္ေျဖရမွာလဲ… ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ထဲ ထည့္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ ေျဖရမလား…”

“ခိခိ… မင္းကေတာ့ အေဖ့ေျခရာ နင္းပါ့ကြာ… ကဲ… ထားပါေတာ့… ဟိုမွာ တစ္လ ေလာက္ ေနၿပီး မင္းဘာသာ ျပန္ခ်င္လည္း မင္းအေဖကို ေျပာၿပီး ျပန္ေပါ့… ေမေလးေတာ့ ဟိုမွာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ ေနရမလဲ မသိေသးဘူး…” “ဟုတ္ပါၿပီ… ေမေလးရာ… ဒါဆိုလည္း က်ေနာ္ အခုမွ စာေမးပြဲခန္းက ျပန္လာတာဆိုေတာ့… သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ သြားလိုက္ဦးမယ္…” “ေအးေအး… ေစာေစာေတာ့ ျပန္လာခဲ့… ဒီက ေဒၚသိန္း နဲ႔ ဦးဖိုးတုတ္ကို မနက္ဖန္ မနက္ ရြာျပန္လႊတ္မွာမို႔…”“ဟုတ္ကဲ့… ေမေလး… သြားၿပီ…” အိမ္မွ ထြက္ခြာသြားေသာ ထူးပိုင္ ရဲ့ ေက်ာင္ျပင္ကို ၾကည့္ၿပီး ေမေလး ေခၚ ေဒၚေမဝသန္ သည္ သူမ ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။ အသက္ ၃၀ သာ ရွိေသးေသာ ေမဝသန္ သည္ ထူးပိုင္ ရဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးေအာင္ ႏွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ႏွစ္ကမွ အိမ္ေထာင္က်သည္။ မုဆိုးဖိုျဖစ္လို႔ သနားပိုကာ ၾကင္နာမိရာမွ ၿငိၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္က နယ္စပ္က ပစၥည္းေတြကို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကို သြင္းသည့္ အလုပ္ လုပ္သည္။ ထိုက္သင့္သေလာက္ ပိုက္ဆံ ရွိလို႔လည္း လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ေမဝသန္ မျငင္းျဖစ္။

ထူးပိုင္က အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အသက္ ၁၆ ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။လူပ်ိဳေပါက္ အရြယ္မို႔ ထိန္းရခက္ေသာ္လည္း သူ႔ဘာသာ ေအးေဆး ေနတတ္သည္။ ေမဝသန္လည္း အစက သူစိမ္းဆန္ဆန္ ျဖစ္ေပမယ့္ ထူးပိုင္ အသက္အရြယ္ ေရာက္လာတာနဲ႔ အမၽွ သူငယ္ခ်င္း ပုံစံ ေပါင္းျဖစ္ၾကသည္။ သူ႔ကိုလည္း သူ႔အေမ ေနရာဝင္လာတာမို႔ အေမ လို႔ေတာ့ မေခၚနိုင္ေပမယ့္ နာမည္ အဖ်ားဆြတ္တဲ့ ေမေလး ဟုပင္ ထူးပိုင္ ကိုယ္တိုင္ နာမည္ ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္က ေမဝသန္ထက္ ၁၀ ႏွစ္ ႀကီးသည္။ ဆိုေတာ့ သူတို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဆိုရင္ ၁၀ ႏွစ္ႀကီး၊ ၁၀ ႏွစ္ငယ္ အေနအထား ျဖစ္သည္။ဦးေအာင္က ကာမကိစၥမွာ သန္သည္။ အထာနပ္သည္။ ဦးေအာင္ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနလၽွင္ ညတိုင္း သူႏွင့္ ဆက္ဆံသည္။ နယ္က ျပန္လာလာခ်င္း ညေတြ ဆိုရင္ မိုးလင္းတဲ့ အထိ လုပ္တတ္သည္။ အဲ့လို အခ်ိန္ဆို ေမဝသန္ တစ္ေယာက္ ေနာက္ေန႔ လမ္းမေလၽွာက္နိုင္ေတာ့။ ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံး စပ္ေနကာ ကိုင္ေဆာင့္ထားသလိုပင္။ တကယ္လည္း ဦးေအာင္က ကိုင္ေဆာင့္ခဲ့တာပဲေလ။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မို႔ သန္တုန္း ျမန္တုန္းပင္ ျဖစ္သည္။ အားေဆးေတြလည္း စုံေအာင္ စားသည္။

ဟိုးတေခါက္ကဆို ျမစ္ႀကီးနားက ဖ်ံသို အရက္ ဆိုၿပီး ဝယ္ေသာက္ကာ ေမဝသန္ကို အေသၾကဳံးထည့္ေသးသည္။ အခုလည္း လားရွိုးကို သြားေနတာ ၄ လ ေလာက္ ရွိေနၿပီး၊ ကုန္ပစၥည္းေတြက နည္းနည္း ၾကာေနသျဖင့္ ေမဝသန္တို႔ကို လွမ္းေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္က အျပင္မိန္းမကိစၥေတာ့ စိတ္ခ်ရသည္။ ဦးေအာင္သည္ အစြဲအလမ္းႀကီးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ေမဝသန္ကို သူ႔ တလက္ကိုင္ အေနနဲ႔ပဲ ထားျခင္းေၾကာင့္ လက္ထပ္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ညဘက္က်ေတာ့ ထူးပိုင္ ေစာေစာ ျပန္ေရာက္လာသည္။ေမဝသန္ႏွင့္ အတူ ေဒၚသိန္းတို႔ရဲ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ကူသိမ္းေပးၿပီး၊ ေစာေစာ အိပ္ၾကသည္။ ေဒၚသိန္းတို႔က ထူးပိုင္ ငယ္ငယ္ထဲက အိမ္မွာ ကူေဖာ္ေလာင္ဘက္ လုပ္ေပးၾကတာ။ေဆြမ်ိဳးေတြလို ျဖစ္ေနၿပီ။ မနက္ေစာေစာ ထၾကကာ၊ ေဒၚသိန္းႏွင့္ ဦးဖိုးတုတ္တို႔ လင္မယားကို ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွာ ေနရာခ်ခဲ့ၿပီး သူတို႔ ျပန္လာရမယ့္ ရက္ကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားမည္ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ရန္ကုန္အထြက္ သေျပရိပ္မွာ ဝင္ကာ မနက္စာ စားၾကသည္။

ေမဝသန္ကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါး ကို အိုးဘဲဥ၊ အီၾကာေကြးႏွင့္ မန္းေလးပဲေၾကာ္ ထည့္စားကာ လက္ဘက္ရည္ခ်ိဳဆိမ့္ ေသာက္ၿပီး၊ ထူးပိုင္ကေတာ့ ထမင္းေၾကာ္ကို ဆိတ္သားဟင္းႏွင့္ စားသည့္အျပင္ တိုရွည္တစ္ပြဲ၊ ေပါက္ဆီ ႏွစ္လုံးႏွင့္ ႏြားနို႔ တစ္ခြက္ ေသာက္ေနသည္။ ဒီေလာက္စားလို႔လည္း ဒီခႏၶာကိုယ္ ျဖစ္တာဟု ေမဝသန္ ေတြးေနမိသည္။ ဟုတ္သည္။ ဦးေအာင္ေရာ၊ ထူးပိုင္ေရာ လူေကာင္ႀကီးသည္။ ဦးေအာင္သည္ လူေကာင္ႀကီးသည္ႏွင့္ အမၽွ ညီေတာ္ေမာင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးသည္။ထူးပိုင္ရဲ့ ညီေလးေရာ ေတာ္ေတာ္ေလးမွ ႀကီးရဲ့လားလို႔ မဆီမဆိုင္ စဥ္းစားရင္း ေမဝသန္ရဲ့ ညီမေလးက စိုစိစိ ခံစားလိုက္ရသည္။ ကိုယ္ပိုင္ကားႏွင့္ ထြက္လာေသာေၾကာင့္ သက္ေတာင့္သက္သာႏွင့္ ေအးေဆးပဲ ေမာင္းလာခဲ့သည္။ အစပိုင္းေတာ့ ေမဝသန္ ေမာင္းေနေပမယ့္ သေျပရိပ္က အထြက္မွာေတာ့ ထူးပိုင္ တလွည့္ ေမာင္းေပးသည္။ ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္သြားသည္။ တည္းခိုစရာ မရွာေသးပဲ၊ မႏၲေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားကို ဝင္ဖူးၾကသည္။

ၿပီးမွ အနီးအနားက တ႐ုတ္ ထမင္း၊ ဟင္းေရာင္းရာ ဆိုင္တစ္ခုထဲ ဝင္ၿပီး ညစာ စားၾကသည္။ ထူးပိုင္က ပင္လယ္စာ အထူးသျဖင့္ မုတ္ေကာင္ေတြ ခ႐ုေတြကို တအား စားသည္။ ဒါလည္း သူ႔အေဖ ဦးေအာင္ႏွင့္ တူသည္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ဦးေအာင္သည္ အိပ္ရာေပၚက ကိစၥေတြမွာ ကၽြမ္းက်င္အဆင့္ ေရာက္တာဟု ထင္သည္။ ညစာစားၿပီးမွ ေဟာ္တယ္ပတ္ရွာရသည္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ျပသနာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အခုခ်ိန္က ခရီးသြားရာသီမို႔ အခန္းေတြ အားလုံး ျပည့္ေနသည္။ဒီလိုနဲ႔ ေဟာ္တယ္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ပတ္ရွာလိုက္တာမွာ ႏွစ္ေယာက္ခန္းေတာ့ ရေသးသည္ ဆိုတာ သြားေတြ႕သည္။ ထူးပိုင္ကေတာ့ ေမဝသန္ကို ေနာက္ထပ္ ထပ္ရွာဦးမလား ေမးေသာ္လည္း၊ လူက ပင္ပန္းတာက တေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ ရွာလည္း ရမရ မေသခ်ာတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒီမွာပဲ အခန္းယူရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းထဲ အတူတူ ေနရမွာကို ဘယ္သူမွ မေျပာရန္ ေမဝသန္က ထူးပိုင္ကို မွာသည္။ အခန္းထဲ ဝင္ၾကည့္ေတာ့မွ တကယ့္ကို ေခၽြးျပန္စရာ ျဖစ္သြားသည္။

အခန္းအလယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ တစ္လုံးပဲ ရွိသည္။ ထူးပိုင္ကေတာ့ ေမဝသန္ကို သူ ေအာက္မွာ ဆင္းအိပ္ေပးမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း မႏၲေလးေဆာင္းရဲ့ အေအးကို ခံနိုင္မည္ မဟုတ္တာေၾကာင့္ သူႏွင့္ပဲ ကုတင္ေပၚ အတူအိပ္ရန္ ေမဝသန္က ေျပာသည္။ အလယ္မွာ ခြေခါင္းအုံး (ဖက္ေခါင္းအုံး) ျခားထားမည္ဟု ေျပာသည္။ ႏုံးကာ ပင္ပန္းေသာေၾကာင့္ ေမဝသန္က အရင္ဆုံး ေရဝင္ခ်ိဳးလိုက္သည္။ ေရပန္းေအာက္က ဖြာက်လာတဲ့ ေရေႏြးေႏြးေတြက ပင္ပန္းႏြမ္းႏြယ္မႈကို ေဆးခ်ေပးသည္။ထိုနည္းအတူ လန္းဆန္းတက္ႂကြမႈေတြ ဝင္လာကာ လန္းဆန္းလာသည္ႏွင့္ အမၽွ ေသြးသားေတြ ဆူပြက္လာၿပီး လိင္စိတ္လည္း ျဖစ္လာသည္။ ေမေလးသည္ သူမရဲ့ ဆူၿဖိဳးေနေသာ နို႔ ၂ လုံးကို မိမိဘာသာ ဆုတ္နယ္လိုက္ၿပီး၊ ေအာက္က ညီမေလးကိုလည္း လက္ေခ်ာင္းေတြႏွင့္ ပြတ္သပ္ေနမိသည္။ ေသြးသားမစပ္တဲ့ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ အခန္း တစ္ခန္းထဲ အတိအက် ေျပာရရင္ ကုတင္တစ္ခုထဲမွာ အိပ္ရမည္ ဆိုသည့္အေတြးက မိမိရဲ့ ေသြးသားေတြကို ဆူပြက္ေစသည္။

မိမိရဲ့ လင္ေယာက္်ား ျဖစ္သူ ဦးေအာင္ကို သတိရမိသည္။ ဦးေအာင္နဲ႔သာ ဒီအခ်ိန္ဆိုလၽွင္ စိတ္တိုင္းက် ျဖဳတ္က်ေတာ့မည္မွာ မလြဲ။ အခုလည္း အခန္းထဲ ရွိေနတာ ဦးေအာင္ရဲ့ ေသြးသားရင္းျဖစ္သူ ထူးပိုင္။ ထူးပိုင္ရဲ့ ညီေလးကေရာ အႀကီးႀကီးပဲလား။သူ႔အေဖလိုပဲ ကာမကိစၥကၽြမ္းက်င္မည္လား။ ဆိုေသာ အေတြးေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ညီမေလးကို ပြတ္သပ္ရင္း၊ လက္ေခ်ာင္းေတြ ထိုးထည့္ရင္း၊ ၿပီးေျမာက္သြားသည္။ ညဘက္ ဘာျဖစ္မလဲ ေမဝသန္လည္း မေတြးနိုင္ေပ။ေမဝသန္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲက ဘီယာပုလင္းကို ယူေသာက္ေနသည့္ ထူးပိုင္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ ေမဝသန္က ေရခ်ိဳးတဘက္ကို ကိုယ္လုံးပတ္ၿပီး ထြက္လာသျဖင့္ ေကာက္ေၾကာင္းေတြက ေပၚလြင္သည့္အျပင္၊ နို႔ေတြကလည္း တင္းရင္းၿပီး တဘက္ပတ္ထားသည့္ၾကားမွ ေပါက္ထြက္လုမေယာင္။ ေမဝသန္ရဲ့ ေရခ်ိဳးအလွကို ၾကည့္ၿပီး ထူးပိုင္က ဂလု ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဘီယာေသာက္တာလား၊ တံေတြး ၿမိဳခ်တာလားေတာ့ ကာယကံရွင္ ထူးပိုင္ပဲ သိလိမ့္မည္။

ဘီယာကို လက္စသတ္ၿပီး ထူးပိုင္လည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ေမေလးရဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ့ေတြ က်န္ေနေသးသည္။ ဆပ္ျပာအနံ့ ေမႊးအီအီေလးေရာ၊ ခုဏက ေသာက္ထားတဲ့ ဘီယာတန္ခိုးေရာ၊ ေရေႏြးေႏြးေလးရဲ့ခံစားမႈေကာင္းေလးကေရာ က ထူးပိုင္ရဲ့ လိင္စိတ္ကို ႏွိုးဆြေနသည္။ ထႂကြေနတဲ့ ညီေတာ္ေမာင္ကို ဆပ္ျပာ အျမႇုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေအာင္ ပြတ္တိုက္ၿပီး၊ ခုဏ ျမင္လိုက္ရသည့္ ေမေလးရဲ့ ေရခ်ိဳးအလွကို ျပန္ျမင္ေယာင္ကာ ကြင္းတိုက္ေနေတာ့သည္။ေမေလးကို လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ တအားတက္လာကာ ကြင္းတိုက္တဲ့ အရွိန္ကိုလည္း ျမႇင့္လိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ၿပီးေျမာက္သြားၿပီးမွ ေရဆက္ခ်ိဳးၿပီး၊ ေရခ်ိဳးခန္းအျပင္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္ေတာ့ ေမေလးက ဦးေအာင္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာေနသည္။ ထူးပိုင္ကို ဖုန္းေျပာေနရင္း လွမ္းၾကည့္ကာ တိတ္တိတ္ေန ဟု သေဘာရတဲ့ လက္ညႇိုးေလးကို ဖုန္းေျပာေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနားတိုးကာ ျပသည္။”ဟုတ္… ကိုႀကီး… ေမလည္း လြမ္းပါတယ္… ကိုႀကီးက သြားတာ ၾကာတာကိုးလို႔…”

“ခိခိ… ကိုႀကီးေနာ္… သိပ္မဆိုးနဲ႔…” “ကိုႀကီးသားေတာ့ ဟိုဘက္ခန္းမွာ အိပ္ေနလား မသိဘူး… ေမလည္း ေရခ်ိဳးၿပီးကာစ ကိုႀကီးဖုန္း လာလို႔ ေပ်ာ္သြားတာ…” “ကိုႀကီးေနာ္… မနက္ဖန္… ေတြ႕ရမွာပဲကို… ေနာ္… လိမၼာတယ္…” “အင္းပါ… ဒါပဲေနာ္… ခ်စ္တယ္… ခ်စ္တယ္… မနက္ဖန္မွ ကိုႀကီး သေဘာက်… ဟုတ္ၿပီလား…” နားမေထာင္လည္း ၾကားေနရေသာ စကားလုံးေတြက ထူးပိုင္ရဲ့ ေသြးသားကို ဆူပြက္ေအာင္ လုပ္ေနသည္။ ခုဏက ျပန္ၿငိမ္သြားေသာ ညီေတာ္ေမာင္သည္ ျပန္မတ္စ ျပဳလာသည္။ထူးပိုင္သည္ ေရကို ေျခာက္ေအာင္ သုတ္လိုက္ၿပီး အိပ္ရင္ ဝတ္ေနက် ျဖစ္ေသာ ေဘာက္ဆာ တစ္ထည္ထဲကို ဝတ္လိုက္သည္။ အကၤ်ီ က စြပ္က်ယ္ အျဖဴ လက္ႏွင့္။ “ထူးပိုင္… ဒါပဲ ဝတ္အိပ္တာလား…” “ဟုတ္တယ္… ေမေလး… က်ေနာ္ ညအိပ္ရင္ ခႏၶာကိုယ္မွာ မ်ားမ်ားစားစား ဝတ္အိပ္တာ မႀကိဳက္ဘူး… အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ဘူး… ရတယ္မလား… ေမေလး…” “ေအးပါ… မင္းက မအိပ္တတ္ဘူးဆိုေတာ့လည္း တို႔က ခြင့္ျပဳ႐ုံမွ တပါး တျခား မရွိဘူးေလ…” (ထူးပိုင္ရဲ့ ေဖာင္းပြေနေသာ ေဘာက္ဆာကို ၾကည့္ရင္း ေမဝသန္ က ေျပာလိုက္သည္။

“ခုဏ မင္းအေဖ ဖုန္းဆက္တာ တို႔ေတြ တစ္ခန္းထဲ အတူတူ အိပ္တယ္ဆိုတာ သိရင္ တမ်ိဳး ျမင္သြားနိုင္တယ္… ဒါ့ေၾကာင့္ လႊဲေျပာလိုက္တာ… မင္းလည္း ႏႈတ္လုံပါေစေနာ္…” “ဟုတ္ကဲ့ပါ… ေမေလး… ေဟာ… ေျပာေနရင္းနဲ႔ အေဖ့ဆီက ဖုန္းလာေနတယ္…” “တိ…” “ေဟး… ဖုန္းမကိုင္ပဲ ဘာလို႔ အသံပိတ္လိုက္တာလဲ…” “ဖုန္းမကိုင္ေတာ့ဘူးေလ… ေမေလးရ… ဒါမွ က်ေနာ္ အိပ္ေနတယ္ ထင္ၿပီး ယုတၱိ ရွိမွာေပါ့…” “ခိခိ… လူလည္ေလး… ကဲ… တို႔ေတြ အိပ္ရေအာင္… မနက္ဖန္လည္း ကားေမာင္းရဦးမွာဆိုေတာ့…”“ဟုတ္… ေမေလး” ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ေပၚမွာ အလယ္ကေန ခြေခါင္းအုံး ျခားၿပီး အသီးသီး ေနရာယူၾကသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ထူးပိုင္သည္ အဲကြန္းက အရမ္း ေအးသည္ဟု ဆိုကာ အေအးေလၽွာ့လိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ ပူသည္ ျဖစ္ကာ အေပၚက ျခဳံထားသည့္ ေစာင္ပါးေလးကို ေအာက္ ဆြဲခ်လိုက္သည္။ ေမဝသန္ကေတာ့ ျခဳံရက္သားေလးပါပဲ။ “ထူးပိုင္… တို႔ကို ခြေခါင္းအုံးေပး… တို႔က ခြၿပီးမွ အိပ္တတ္လို႔… မင္းဘက္လွည့္ၿပီး ခြလို႔လဲ မျဖစ္ဘူးေလ… ရတယ္မလား…”

“ရတယ္ေလ… ေမေလး ယူလိုက္ပါ…” “ေက်းဇူး…” ခြေခါင္းအုံးကို ခြယူၿပီးေတာ့ ဟိုဘက္ကို ျပန္လွည့္သြားသည္။ ဘီယာေသာက္ထားေသာ ထူးပိုင္၊ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းေတြ ေျခာက္ကပ္လာသည္။ ကုတင္မွ ထကာ ေရခဲေသတၱာထဲက ေရဗူး သြားယူၿပီး၊ ေသာက္လိုက္သည္။ ကုတင္ေပၚကို ျပန္တက္လာေတာ့၊ ဟိုဘက္ လွည့္အိပ္ေနသည့္ ေမေလးရဲ့ ေကာက္ေၾကာင္းက စြဲေဆာင္ေနသည္။ ေရေသာက္ၿပီးသည္ေတာင္ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္တုန္း။ ေမေလးရဲ့ ေဘးနား အသာ ဝင္လွဲလိုက္သည္။ေမေလးရဲ့ ပူလို႔ ထင္သည္၊ ေစာင္ကို မျခဳံပဲ ထားထားသည္။ ဒီအတြက္ သူမရဲ့ ေကာက္ေၾကာင္းေတြက ထင္ေပၚေနသည္။ ခြေခါင္းအုံးကို ဖက္ထားသျဖင့္ တင္ပါးက အေနာက္ကို ပစ္ထားသလို ျဖစ္ကာ တင္သားႀကီး တစ္ခုလုံး ဖုၿပီး ထြက္ေနသေယာင္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္မထိန္းနိုင္ေသာ ထူးပိုင္သည္ မိမိရဲ့ ေဘာက္ဆာ ကို ဆြဲခၽြတ္လိုက္ကာ ေငါက္ေတာက္ ေထာင္မတ္ေနေသာ ညီေတာ္ေမာင္ကို ကြင္းတိုက္ေနမိသည္။ ေမေလးရဲ့ အနားမွာ လွဲေနရင္း၊ ေမေလးကို ၾကည့္ၿပီး ကြင္းတိုက္ရတာက ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာေကာင္းလွသည္။

ေမေလး အိပ္ေနေလာက္ၿပီဟု ထင္သျဖင့္ လက္က အားပါလာသည္။ “ထူးပိုင္… ဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲ…” “ဟာ… ေမေလး မအိပ္ေသးဘူးလား…” “မင္းက လႈပ္ေနေတာ့ ကုတင္က လႈပ္ေနတာေပါ့… တို႔လည္း အိပ္ေပ်ာ္မယ္ ႀကံကာ ရွိေသး…””ေဆာရီးပါ… ေမေလးရယ္… ေမေလးကို ၾကည့္ရင္း မေနနိုင္လို႔…” “မင္းေတာ့ ခက္လွခ်ည္ရဲ့… ဒါဆိုလည္း ျမန္ျမန္လုပ္ကြာ… ၿပီးရင္ အိပ္ေတာ့…” “က်ေနာ္ မၿပီးေသးဘူး… ေမေလးရ…” “မင္းဟာ… ခက္လွခ်ည္ရဲ့… တို႔ အိပ္ခ်င္ေနၿပီ…”“ေမေလး… မအိပ္ေသးဘူးဆိုေတာ့… ကူညီေပးပါလားဗ်ာ…” “ေဟ… မင္းကလည္း မခက္ေပဘူးလား…” “မခက္ပါဘူး… ေမေလးရယ္… က်ေနာ္ ျမန္ျမန္ၿပီးမွ ေမေလး အိပ္လို႔ ရမွာမလား…” “ရွစ္… မင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တာပဲကြာ… ကဲ… မ်က္စိမွိတ္ထား…” ဟိုဘက္ကေန မလွည့္ပဲနဲ႔ စကားေျပာေနရာကေန ထူးပိုင္ဘက္ကို လွည့္လာကာ ေမဝသန္သည္ ထူးပိုင္ရဲ့ ညီေတာ္ေမာင္ကို ဖမ္းဆုတ္ကိုင္ယူလိုက္သည္။ အ… မင္းလည္း လက္နက္ႀကီး ပိုင္ထားတာပဲ ဟု ေျပာကာ ကြင္းတိုက္ေပးေတာ့သည္။

ေမဝသန္ရဲ့ လက္သာ ေညာင္းလာသည္၊ ထူးပိုင္ ကေတာ့ လုံးဝ မၿပီးေသး။ ဘယ္လက္ေညာင္းေတာ့ ညာလက္ေျပာင္း ဆိုသည့္အတိုင္း လက္ေျပာင္းေပးသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာေသာ္လည္း ထူးပိုင္ ရဲ့ ညီေတာ္ေမာင္က ေထာင္မတ္ေနတုန္း။ “မင္းက ေတာ္ေတာ္ လြန္တယ္ကြာ… မၿပီးေသးဘူးလား…” “မၿပီးေသးဘူး… ေမေလးရယ္… က်ေနာ့္ကို ၿပီးေစခ်င္ရင္ တစ္ခု ေတာင္းဆိုလို႔ ရလား… ေမေလး…” “ေျပာေလ…” “ပါးစပ္နဲ႔ စုပ္ေပးပါလား… ေမေလး…” “မင္း ဒီလိုေျပာမယ္လို႔ေတာ့ ထင္သားပဲ… မင္းေဆာ္ေတြေတာ့ မင္းဒဏ္ကို ေတာ္ေတာ္ ခံရမွာပဲ…”“သူတို႔ကေတာ့ က်ေနာ္ၾကာေလ… သူတို႔ အတြက္ ေကာင္းေလပဲလို႔ေတာ့ ေျပာတယ္… ေမေလးေရာ… ေဖေဖ က မၾကာလို႔လား… အာ… မင္းအေဖလည္း တကယ့္ လူသန္ႀကီးကြ… တို႔မွာ ႀကိတ္မွိတ္ခံရတာ…” “ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္မလား… ေမေလး…” “ေတာ္ၿပီ… စကားမမ်ားနဲ႔…” ေမဝသန္သည္ ရွက္ျပဳံးေလး ျပဳံးကာ လွဲေနရာမွ ထထိုင္လိုက္ၿပီး ထူးပိုင္ရဲ့ ညီေတာ္ေမာင္ကို ပါးစပ္ထဲ ပလြတ္ကနဲ ျမည္ေအာင္ ထည့္ၿပီး ေလြေပးေတာ့သည္။ အေခ်ာင္းလိုက္ စုပ္လိုက္၊ ဥ ကို စုပ္လိုက္ႏွင့္ ပုေလြမႈတ္ေပးေတာ့သည္။

တရႊီးရႊီး ႏွင့္ တႁပြတ္ႁပြတ္ စုပ္ေနေသာ္လည္း မၿပီးေသးေပ။ ၅ မိနစ္မွ ၁၀ မိနစ္ ၾကာလာသည္။ ဒါလည္း မၿပီး။ ေမဝသန္ ပါးေတြ ခ်ိဳင့္ေနေအာင္ စုပ္ေသာ္လည္း မၿပီးသျဖင့္ စိတ္တိုလာသည္။ “ထူးပိုင္… မင္းက လြန္လြန္းတယ္ကြာ… တို႔ ဒီေလာက္ စုပ္ေပးေနတာေတာင္ မၿပီးဘူး…” “က်ေနာ္လည္း အံ့ၾသေနတာ… ေမေလး… ဟို ႏွစ္ေယာက္နဲ႔တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ ၿပီးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ေကာက္ၿပီးလို႔ ရတယ္… အခုေတာ့ ေမေလးက စုပ္ေပးေနတယ္… မဝေသးဘူး… ဆက္ခံခ်င္ေသးတယ္ ဆိုတဲ့ မသိစိတ္က တင္းခံေနလား မသိဘူး… ေတာ္႐ုံနဲ႔ မၿပီးဘူး…”“ဟာ… စိတ္မတင္းထားနဲ႔ေလကြာ… တို႔လည္း အာေတြေတာင္ ေညာင္းလာၿပီ… ေနာက္ဆုံး လုပ္ေပးစရာ ဒီေဆာက္ဖုတ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္…” “ဟီး… အဲ့ေဆာက္ဖုတ္နဲ႔ ထည့္လိုးေပးပါလား… ေမေလး… ဒါဆို အရမ္း မိုက္သြားမွာ…” “အယ္ေတာ့… တို႔ စကားမွားသြားတာ…” “မမွားပါဘူး… ေမေလးရ… ေမေလး ေျပာတဲ့ ေမေလးရဲ့ ေဆာက္ဖုတ္က အခုေတြ အရည္ေတြ ရႊဲေနၿပီေလ…” ထူးပိုင္သည္ ေျပာလည္း ေျပာ၊ လက္က ေမဝသန္ရဲ့ ညီမေလးကို ဆြဲယူၿပီး ပြတ္လိုက္သည္။

အ… ဆိုေသာ အသံတိတ္ေလးႏွင့္ အတူ ေမဝသန္ရဲ့ မ်က္လုံးေတြ ေမွးစင္းသြားသည္။ ခဏေလးပဲ ပြတ္ေပးရေသးသည္၊ ေမဝသန္သည္ ထူးပိုင္ရဲ့ လက္ေတြကို ဖယ္လိုက္ကာ၊ သူ႔ကိုယ္ေပၚက ညဝတ္ဂါဝန္ဝမ္းဆက္ အကၤ်ီကို အေပၚကေန ဆြဲခၽြတ္လိုက္သည္။ ေမဝသန္ရဲ့ အတြင္းခံေတြ မဝတ္ထားေသာ နို႔ ၂ လုံးႏွင့္ ညီမေလးက အထင္းသား ေပၚလာသည္။ ညီမေလး ရဲ့ အေမႊးေတြက မရိတ္ထားေသာ္လည္း အတို ျဖစ္ေအာင္ ညႇပ္ထားပုံ ရသည္။ ပုံစံ တက်၊ မတိုမရွည္ေလး။ဦးေအာင္ရဲ့ တလက္ကိုင္ ပြဲတက္မယားမို႔လို႔လည္း ပစၥည္းေတြက အလတ္ႀကီး ရွိေသးသည္။ ထူးပိုင္ရဲ့ ေထာင္မတ္ေနေသာ ညီေတာ္ေမာင္ကို အရင္းကေန ကိုင္ထားၿပီး ေမဝသန္ရဲ့ ညီမေလးထဲသို႔ ထိုးထည့္ေတာ့သည္။ အဲ့ဒီညက ထူးပိုင္ နဲ႔ ေမဝသန္တို႔ရဲ့ အခ်စ္တိုက္ပြဲက ျပင္းထန္သည္။၃ ခ်ီေလာက္ လုပ္ၿပီးမွ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္ကာ အိပ္ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွ ကားႏွင့္ လားရွိုးကို ဆက္တက္သည္။ ေတာင္ေပၚေဒသ ျဖစ္လို႔ လမ္းမွာ တျဖည္းျဖည္း ေအးစိမ့္လာသည္။

လမ္းတြင္ ကားနည္းနည္း ျပတ္သည္ႏွင့္ ကားလမ္းေဘး ခဏရပ္ကာ စုပ္လိုက္၊ ယက္လိုက္၊ ႏွိုက္လိုက္၊ ထုလိုက္ ႏွင့္ လားရွိုးေရာက္သည္အထိ ေပ်ာ္ပါးၾကေတာ့သည္။ လားရွိုးကို ေရာက္ေတာ့ ဦးေအာင္ က သူ႔အသိကား ယူလာၿပီး လာႀကိဳသည္။ ေမဝသန္က ဦးေအာင္ ကားနဲ႔ လိုက္သြားၿပီး၊ ထူးပိုင္က သူတို႔ကား ေနာက္က လိုက္လာသည္။ လားရွိုးက ရွမ္းဆိုင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး စားလို႔ ေကာင္းသည္။ ရွမ္းမေလးေတြလည္း ေခ်ာသည္ေလ။ လားရွိုးမွာ ထူးပိုင္တို႔ တစ္လေလာက္ ၾကာသြားသည္။ဦးေအာင္ရဲ့ ပထမ ၾကန္႔ၾကာေနတဲ့ အလုပ္က အဆင္ေျပသြားေပမယ့္ ဒီတေခါက္ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ ယူနန္အထိ တက္ယူရမည္ျဖစ္သည္။ ထူးပိုင္လည္း ပ်င္းလာေသာေၾကာင့္၊ ရန္ကုန္က မိမိရည္းစားေတြကိုလည္း သတိရေသာေၾကာင့္ ျပန္မည္ဟု ေျပာကာ ျပန္ခဲ့သည္။ ေမဝသန္ကေတာ့ ယူနန္ကို လိုက္လည္ၿပီး ေဈးဝယ္ခ်င္ေသးသည္ဆိုကာ ဦးေအာင္ႏွင့္ အတူ ပါသြားသည္။ ရန္ကုန္က အိမ္တြင္ ထူးပိုင္ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဒၚသိန္းနဲ႔ ဦးဖိုးတုတ္တို႔ကို မေခၚေသးပဲေနခဲ့သည္။

အားရင္ အားသလို၊ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ရည္းစား ၂ ေယာက္ကိုလည္း အလွည့္က် အိမ္ေခၚၿပီး ျဖဳတ္ပစ္သည္။ ၂ ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ထူးပိုင္ အျပင္က ျပန္အလာ အိမ္က မီးလင္းေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ အေဖနဲ႔ ေမေလးတို႔ ျပန္ေရာက္ေနၿပီ ဟု ထင္မိသည္။အိမ္တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲ ထိုင္ေနေသာ ေမဝသန္ကိုသာ ေတြ႕လိုက္သည္။ “ေမေလး… ျပန္ေရာက္ၿပီလား… အေဖေရာ…” “မင္းအေဖက ပစၥည္းေတြနဲ႔ အတူ ကားလမ္းေၾကာင္းက ပို႔ရမွာမို႔… ဂိတ္အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္ရမွာမို႔လို႔တဲ့ေလ… ဒါနဲ႔ပဲ တို႔ အရင္ ျပန္လာလိုက္တာ… မင္းအေဖက မႏၲေလးထိေတာ့ လိုက္ပို႔ေပးတယ္ေလ…”“ေၾသာ္… ဖုန္းဆက္လိုက္ေရာေပါ့… က်ေနာ္ လာႀကိဳမွာေပါ့…” “ရပါတယ္ကြာ… အခုလည္း အဲ့ေလာက္ ပင္ပန္းတာမွ မဟုတ္တာ…” “ဒါနဲ႔ ေဒၚသိန္းတို႔ေရာ… ျပန္မလာေသးဘူးလား…” “က်ေနာ္ ျပန္မေခၚေသးတာ… ေမေလး… တစ္ေယာက္ထဲမို႔လို႔… ေအးေဆး ေနမယ္ ဆိုၿပီး မေခၚျဖစ္တာ…” “မင္းေနာ္… မင္း ရည္းစားေတြကို ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ အိမ္ေခၚၿပီးၿပီလဲ…” “ဟီး… ေမေလးကလည္း အခ်ိန္အားေတာ့မွ ေခၚျဖစ္တာပါ… အခု ေမေလး ေရာက္လာၿပီပဲ…” “ဟိတ္… တို႔ ႀကိဳေျပာထားမယ္ေနာ္… တို႔ေတြ ပတ္သက္တာ ရပ္ေတာ့ မေျပာလိုဘူး… တို႔လည္း မင္းကို သေဘာက်တယ္… ယူဘို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး…ဒီေတာ့ မင္းရည္းစားေတြနဲ႔လည္း အဆက္ျဖတ္စရာ မလိုဘူး… တို႔ေတြ ခဏေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လို႔ ရတာပဲ… ဒါေပမယ့္ တသက္လုံး မသိသလို လုပ္လို႔ ရတယ္…””က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္… ေမေလးရာ… ေအးေဆးပါ… က်ေနာ္ ေဒၚသိန္းတို႔ကို ဘယ္ေတာ့ ေခၚရမလဲ…” “မင္းအေဖက ေနာက္ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာဦးမယ္ ေျပာတယ္… ဘယ္ေတာ့ ေခၚမလဲ ဆိုတာ မင္းသေဘာပဲ…” “ဒါဆို အေဖ ျပန္မလာခင္ ၂ ရက္ အလိုေလာက္မွ ေခၚလိုက္မယ္ေလ…” “သေဘာပါ… ကိုယ္ေတာ္…” “ဒါဆို… လာေလ… ေမေလး… သြားရေအာင္…” “ဘယ္သြားမလို႔လဲ…” “အခ်စ္ကမာၻထဲ သြားမလို႔… လိုက္မွာမလား…” “အင္း…” ရွက္ျပဳံးေလး ျပဳံးေနေသာ ေမဝသန္ရဲ့ ပုခုံးကို ဖက္ကာ အိပ္ခန္းဆီသို႔ ဝင္လာခဲ့ေတာ့သည္။