လက္ပတ္ နာရီ ကို ခြၽတ္ရင္း မခ်ိ န္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီ ထိုးေနၿပီ။ နာရီကိုေဘးက စားပြဲေပၚ အသာအယာ တင္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္လိုက္တယ္။ အျဖဴေရာင္ ေႂကြျပားႀကီးေတြ ကာထား ၿပီး မီးခိုးေရာင္ ၾကမ္းခင္းထားတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္း ဟာ သန႔္ရွင္း ၿပီး ေျခာက္ေသြ႕ေနတယ္။ သပ္ရပ္ရွင္းလင္းလြန္းေနတဲ့ အတြက္ ဒီအိမ္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မဟာ အေတာ့္ကို ရပ္ရပ္ သန႔္သန႔္ရွင္းရွင္း ေနတတ္တာပဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။ ေရစိုေနတဲ့ အက်ႌကို အရင္ဆုံးခြၽတ္ ေရညႇစ္ၿပီး ေဘဆင္ေဘာင္ေပၚ တင္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္ဘီကို ခြၽတ္လိုက္တယ္။ ေဘာင္းဘီက ထူေတာ့ ေရမညႇစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အလိပ္လိုက္ကေလး ေခါက္ၿပီးဖိလိုက္ေတာ့ ေဘစင္ထဲ ေရစက္အခ်ိဳ႕ ထြက္က်သြားတယ္။ အက်ႌေဘး ေဘာင္ေပၚတင္လိုက္ၿပီး ဘရာစီယာကို ခြၽတ္ ေနာက္ အတြင္းခံ ကိုပါခြၽတ္လိုက္တယ္။ ပက္ကိုခြာလိုက္ၿပီး အမႈိက္ပုံးထဲ ပစ္မယ္ႀကံေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ပါဘူးေလ လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ပစ္ရမယ္မွန္း မသိေတာ့တာနဲ႔ အတြင္းခံ ေဘာင္းဘီထဲ လိပ္ၿပီး ထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ အိမ္သာ ဘိုထိုင္ အထိုင္ျပားကို အသာ ခ်လိုက္ၿပီး ထိုင္ကာ အေပါ့သြားလိုက္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ တေတာက္ေတာက္က်လာတဲ့ အသံ ေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ မလုံမလဲ ျဖစ္သြားသလိုပါပဲ။ သူစိမ္းဆန္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ စကၠဴလွမ္းယူေတာ့ စကၠဴလိပ္ရဲ႕ ထိပ္ကေလးကို ဟိုတယ္ေတြမွာလို အခြၽန္ေလးျဖစ္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေခါက္ထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သန႔္ရွင္းေရး ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေရဆြဲခ် လိုက္တယ္။ ေျခရာလက္ရာ မပ်က္ေစခ်င္ဘူးေလ။ ေနာက္ ေရခ်ိဳး တဲ့ အကန႔္ထဲကို ကူးလိုက္ၿပီး လိုက္ကာကို အသာယာ ဆြဲကာလိုက္တယ္။ ေရပူေရေအးကို လိုခ်င္တဲ့ အေနအထား ရေအာင္ညႇိလိုက္ၿပီး ေရပန္းကို အေပၚဘက္ ခ်ိတ္မွာ ခ်ိတ္လိုက္တယ္။ ဖြားခနဲက်လာတဲ့ ေရပန္းေအာက္မွာ တစ္ကိုယ္လုံးကို စိုစြတ္ေစမိလိုက္တယ္။ “ဟဲ့ …. နင္ၿပီးရင္ ငါ့ အိမ္လိုက္ခဲ့ေလ။ အဲ့ဒိမွာပဲ ေရခ်ိဳးၿပီးမွ ျပန္ေပါ့ … ” သူက အဲ့ဒိလိုေျပာလာေတာ့ ကြၽန္မက ျငင္းဆန္အုံးမလို႔ပါပဲ။

ေနာက္မွ ေရစက္စက္က် စိုေနတဲ့အဝတ္အစားနဲ႔ ဘစ္စကားစီး ၿပီးအိမ္ျပန္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွဘူး ဆိုတာ ကိုေတြးလိုက္မိတယ္။ လိုရမယ္ရ အဝတ္အပိုတစ္စုံ ယူခဲ့ေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ လဲဖို႔ ေနရာက အမ်ိဳးသမီးသန႔္စင္ခန္းပဲ ရွိတယ္။ ဒါလည္း လူအမ်ားနဲ႔ တန္းစီၿပီး ဝင္ရမွာ မို႔ အခ်ိန္ကလည္း ၾကာအုံးမယ္။ ၿပီးေတာ့ အတြင္းမွာလည္း ညစ္ပတ္ ေပပြေနမွာ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အိမ္ကလည္း အနီးနားတင္ပဲ ဆိုတာေတြးမိတာနဲ႔ “ေအး..” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ “သူ” ဆိုတာက ေမာင္ေမာင္ဦး ပါ။ “သူတို႔” ဆိုတာက ေမာင္ေမာင္ဦးနဲ႔ သိဂႌေမာ္ တို႔လင္မယား။ ကြၽန္မကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ေနရာကျမန္မာ႐ိုးရာ သၾကၤန္ပြဲ က်င္းပေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပင္ပက တစ္ေနရာ။ ဒီကိုလာရင္း ေမာင္ေမာင္ဦးနဲ႔ စုံမိတယ္။ သူတို႔လင္မယားနဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္တာ ေျခာက္လေလာက္ရွိၿပီ။ သူကလည္း တစ္ေယာက္တည္း။ နင့္မိန္းမေရာ လို႔ ေမးေတာ့ သူ႔ေယာကၡမ ေနမေကာင္းလို႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေနတာ ေလးလေလာက္ရွိၿပီ လို႔ ေျဖတယ္။ အခု သူတို႔အိမ္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္းေပါ့။ သူတို႔အိမ္က အိမ္ဆိုတာထက္ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ခန္းလို႔ လို႔ေျပာရမွာပါ။ ဒီအခန္းကို ကြၽန္မ မၾကာခဏ ေရာက္ဖူးတယ္။ ပြဲတစ္ခုခုရွိလွ်င္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ဖိတ္တာကိုး။ ဒီၿမိဳ႕မွာ လည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္းအရင္းဆိုလို႔ သူတို႔လင္မယားနဲ႔ ကြၽန္မ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူတို႔တိုက္ေအာက္မွာ ဘာဘီက်ဴး လုပ္စားၾက ရင္းေရကူးၾကတယ္။ စားေသာက္ၿပီး ညေနေစာင္းမွ ပဲ ျပန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေျခာက္လ ေတာက္ေလ်ာက္ သိဂႌ နဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ဖုန္းေျပာျဖစ္တာကလြဲလို႔ မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ သူျမန္မာျပည္ ခဏျပန္သြား တာလည္း မသိလိုက္ဘူးေလ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔အိမ္ကို ကြၽန္မလိုက္သြားလိုက္တယ္။ ကြန္ဒိုနားေရာက္ေတာ့ လုံၿခဳံေရးဂိတ္ကို ျဖတ္ရမွာပါလား ဆိုတာ ေတြးမိလိုက္တယ္။ သိဂႌမရွိတဲ့ အခ်ိန္ သူ႔ေယာက္်ားတစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့အခန္းကို ကြၽန္မလာသြားတယ္ ဆိုၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္က သတင္းေပးလိုက္မွျဖင့္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေမာင္ဦး ကအေရွ႕ မိန္းဝင္ေပါက္ကေန မဝင္ဘဲ ကြန္ဒိုကို အေနာက္ဘက္ လူဝင္ေပါက္ကိုေခၚသြားတယ္။ ဒီဝင္ေပါက္ရွိမွန္း ကြၽန္မ အမွတ္တမဲ့ပါပဲ။

ကြၽန္မလာတိုင္း အသြားအျပန္ ဘစ္စကားမွတ္တိုင္ နဲ႔မလွမ္းမကမ္းတင္ပါပဲ။ ကြၽန္မစိတ္ထဲ ျမင္တဲ့သူမရွိလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။ အေရွ႕ဘက္က ဆိုရင္ လုံၿခဳံေရးဂိတ္ေပါက္ကို ႀကိမ္းေသျဖတ္ရမွာပါ။ တစ္ကိုယ္လုံးကို စိုစြတ္သြားေအာင္ ပြတ္သပ္ၿပီး ေရခ်ိဳးရင္း ဆပ္ျပာတိုက္ဖို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စင္ေပၚမွာ စီရရီတင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားသုံး နဲ႔ မိန္းမသုံး ကိုယ္တိုက္ ဆပ္ျပာရည္ဗူးႏွစ္ဗူး နဲ႔ မိန္းကေလး သန႔္စင္ရည္ပုလင္းေလး တစ္ခုကိုေတြ႕တယ္။ အေတာ့ကို က်စ္လ်စ္တဲ့ ေသသပ္တဲ့ သိဂႌပဲလို႔ ေတြးမိၿပီး ၿပဳံးလိုက္မိတယ္။ သူ႔ဆပ္ျပာပဲ ယူတိုက္ရေတာ့မွာပဲေလ။ ဆပ္ျပာယူၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကို ပြတ္တိုက္ ေနာက္လည္ပင္း။ ဒီကမွ ရင္ဘတ္နဲ႔ ရင္သားေတြကို ဆက္တိုက္လိုက္တယ္။ လက္က ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို ပြတ္တိုက္မိေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ၾကက္သီးျဖန္းခနဲျဖစ္သြားၿပီး ရင္သားကတင္းမာသြားတယ္။ အသာေလး ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ခုက ေတာင့္ေတာင့္ေလးေတြ ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ကြၽန္မက အိမ္ေထာင္က်ဖူးသူ တစ္ေယာက္ပါ။ မုဆိုးမ တစ္ေယာက္လို႔ ဆိုရင္ပိုတိက်ပါမယ္။ ေမာင္နဲ႔ ကြၽန္မ အိမ္ေထာင္သက္ သုံးႏွစ္အတြင္းမွာ သားသမီးမယူခဲ့ၾကဘူး။ ဒီႏိုင္ငံမွာ မိသားစု တစ္ခု တည္ေထာင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အရင္းအႏွီးကို အလုပ္လုပ္ရင္း အရင္ဆုံး ရွာၾကမယ္ေပါ့။ ၿပီးမွ အိမ္ေလးတစ္လုံး ဝယ္မယ္၊ သားသမီးယူမယ္၊ ျပည့္စုံတဲ့ မိသားစုတစ္ခု တည္ေဆာက္မယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ ရည္မွန္းခ်က္ မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ ကားမေတာ္တဆ မႈ႕တစ္ခုနဲ႔ “ေမာင္” ႐ုတ္တရက္ ဆုံးသြားတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ ေမာင့္ ကို ကြၽန္မ ခ်စ္ပါတယ္။ သိပ္လည္း သတိရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕ အထိအေတြ႕ကိုလည္း အမွတ္ရတယ္။ ဒါေပမယ္ အိမ္ေထာင္ထပ္ျပဳဖို႔ ဆိုတာကို ကြၽန္မ မေတြးခဲ့ဘူး။ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္လာမယ့္ အေျခအေနေတြကို မလိုခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အိမ္ေထာင္ မႈ႕ အရသာကို ရယူ ခဲ့ဖူးသူ အ႐ြယ္ေကာင္း တစ္ေယာက္ ဆိုေတာ့ ေသြးသား စိတ္ဆႏၵ ကရွိတာပဲေပ့ါ။ တစ္ကိုယ္ရည္ေျဖသိမ့္ မႈ႕ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ မၿပီးျပည့္စုံပါဘူး။

တင္းမာလာတဲ့ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြဟာ ကြၽန္မရဲ႕ေသြးသားဆႏၵ ေတာင္းဆိုေနတယ္ ဆိုတာ သိေနတယ္။ အခုမွ သူတို႔ လင္မယားရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲကို ပထမဆုံးေရာက္ဖူးတာပါ။ ဒီေရခ်ိဳးခန္းထဲကိုေရာေပါ့။ အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ကတည္းက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိတဲ့ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ အိပ္ယာ ရယ္ အလွျပင္ပစၥည္းေတြ စီစီ ရီရီ တင္ထားတဲ့ အလွျပင္မွန္တင္ခုံရယ္ကို ျမင္ကတည္းက ကြၽန္မစိတ္ ထဲ တစ္မ်ိဳးေန တယ္လို႔ ထင္မိသား။ လင္နဲ႔ မယား ႏွစ္ေယာက္ သားအတြက္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ဆိုတဲ့ အသိက ေခါင္းထည္း ေရာက္လာတာေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ အခုေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ ကိုသိလိုက္ၿပီ။ ရင္သားေတြကို ညႇစ္လိုက္ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို ဖိလိုက္ ပြတ္လိုက္နဲ႔ အသာသာေျဖေနမိတယ္။ ခႏၶာ ကိုယ္ေပၚကို တေတာက္ေတာက္ က်ေနတဲ့ ေရမႈန္ေရမႊား ေလးေတြကလည္း အားေပးေနသလိုပဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ဖေယာင္းကပ္ ထားတဲ့ အတြက္ မိန္းမကိုယ္က ဟာတာတာ ျဖစ္ေနတယ္။ မ်က္လုံးကိုမွိတ္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ဟာတာတာ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲ့ဒိ ေနရာကို လက္နဲ႔ ပြတ္ေန လိုက္မိတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ကိုယ့္ရဲ႕အိမ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သတိရလိုက္မိၿပီး ထရပ္လိုက္မိတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာ ျဖစ္ၿပီး ေမာဟိုက္ေနသလိုပဲ။ ေရျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ခ်ိဳးၿပီး ျပန္မွျဖစ္မွာပါ လို႔ေတြးလိုက္တယ္။ ကြၽန္မအတြက္ တစ္ကိုယ္ ရည္အာသာ ေျဖျခင္းဟာ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အခုလို အခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္တိတ္ ဆိတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္ခန္းကိုပဲ တမ္းတလိုက္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ကိုယ္လုံးကို ဆပ္ျပာ ခပ္ျမန္ျမန္ တိုက္လိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ ေရသုတ္မယ္ လုပ္မွ ခုဏက အေပါ့သြားရင္း သန႔္ရွင္းေရး မလုပ္ရေသးတာကို သတိရလိုက္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ စင္ကေလး ေပၚမွာ အသင့္ ရွိေနတဲ့ သန႔္စင္ေဆးရည္ကိုပဲ သုံးၿပီး တစ္လက္စတည္း သန႔္ရွင္းေရး လုပ္လိုက္တယ္။ ဗူးေတြကို သူ႔မူလ အေနအထား အတိုင္း ပုံမပ်က္ေအာင္ ျပန္တင္ထားလိုက္တယ္။ ေရစိုေနတဲ့ အဝတ္ေတြကို အသင့္ပါလာတဲ့ ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲထည့္ ၿပီး ပါလာတဲ့ အဝတ္အစားေတြကို ထုတ္ဝတ္လိုက္တယ္။

ပါလာတဲ့ တဘက္နဲ႔ ေရစင္ေအာင္သုတ္၊ ေရစိုေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ေျခာက္ေအာင္ dryer ခပ္သြက္သြက္ မႈတ္လိုက္ၿပီး မိတ္ကပ္ အနည္းငယ္လိမ္းၿပီး ႏႈတ္ခမ္းနီ စိုးလိုက္တယ္။ ေနာက္ကိုယ့္ ပစၥည္း စစၥယ ေတြကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္ၿပီး အခန္းအျပင္ထြက္လာေတာ့ ေမာင္ေမာင္ဦးက ထမင္းစားခန္းစားပြဲမွာ ထိုင္ေနတယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာေတာ့ ဝိုင္နီ တစ္ပုလင္း။ “ဟဲ့ … လာ.. ေႏြးသြားေအာင္ နဲနဲ ေသာက္လိုက္” ။ သူက ဖန္ခြက္အလြတ္ တစ္ခုထည္း ဝိုင္အနည္းငယ္ ငွဲ႔ထည့္ရင္း ကြၽန္မကို လွမ္းေခၚတယ္။ ဒါနဲ႔ သူနဲ႔ ေထာင့္ခ်ိဳးက ကုလားထိုင္မွာ ဝင္ထိုင္ၿပီး တစ္ငုံစီ ေသာက္လိုကေတာ့လူကေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အရင္ကတည္းက ေရကူးၿပီးတိုင္း ကြၽန္မတို႔သုံးေယာက္ ေသာက္ေနက်ေလ။ “နင္က ငယ္ငယ္က အတိုင္းပဲ .. “ ဆိုၿပီး သူက ေျပာလိုက္ၿပီးေတာ့ သူက ကြၽန္မ ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာ ရီရီေဝေဝနဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာကို တမ္းတေနတယ္လို႔ ထင္လိုက္မိတာပဲ။ ကြၽန္မစိတ္ထဲလည္း အခုလို အၾကည့္ခံရတာကို ရွက္႐ြံ႕ မိတယ္။ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ယင္း “အသက္က မငယ္ေတာ့ပါဘူးဟာ ေနာက္ႏွစ္လ ေလာက္ဆို သုံးဆယ္ ျပည့္ၿပီ…. ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက တစ္စုံတစ္ရာ ေျပာမယ့္ဟန္ ျပဳၿပီးမွ သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး ဝိုင္ ကိုပဲ တစ္ႀကိဳက္ခ်င္း ေသာက္ေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔လင္မယား အဆင္မေျပျဖစ္ေနသလားလို႔ ေတြးလိုက္မိၿပီး .. “နင္တို႔ လင္မေယား အဆင္ျပရဲံလား .. “ လို႔ ေမးလိုက္ယ္။ “ေျပပါတယ္ဟ… “ လို႔ျပန္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီး “ေဝးေနတာ လနဲ႔ခ်ီေနၿပီေပါ့ လြမ္းတာေပါ့.. ဟ.. ဟ “ လို႔ ေျပာတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ သိဂႌ ေျပာတဲ့ စကား တစ္ခြန္း က ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ကို သားသမီး မယူဘူးလားလို႔ ေမးတုန္းက ေျပာခဲ့တာ။ တစ္ရက္ျခား တစ္ခါေလာက္ လင္မယား အတူေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေပါ့။ ကြၽန္မက သားသမီးယူခ်င္ရင္ မ်ိဳးဥေႂကြတဲ့ အခ်ိန္ မွာ အတူေနရတယ္ဆိုၿပီး ေတာ့ေတာင္ ဆရာလုပ္ခဲ့ေသးတယ္။ ဒီေကာင္ သူ႔မိန္းမနဲ႔ အတူမေနရလို႔ ငတ္ေနၿပီလို႔ စိတ္ထဲ ေတြးလိုက္မိတယ္။

ဒါနဲ႔ “ ငါသိပါတယ္ နင့္မိန္းမကို လြမ္းတာထက္ မအိပ္ရတာကို ပိုလြမ္းတယ္ မဟုတ္လား.. .. နင္တို႔ ေယာက္်ားေတြကေလ .. “ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲ့ဒိ စကားဟာ ပိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္မိမယ္မွန္း ကြၽန္မ မသိလိုက္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေမာင္ဦးနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ ၾကားက ဆက္ဆံေရးက သာမာန္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အေနအထားထက္ အနည္းငယ္ ရႈပ္ေထြးပါတယ္။ “ဟဲ့ ငဦး၊ နင္ ခဏ ေနအုံး ငါေရခ်ိဳးလိုက္အုံးမယ္” လို႔ စာသင္စားပြဲ ဝိုင္းမွာ ငုတ္တုတ္ေလး ထိုင္ေနတဲ့ ေမာင္ေမာင္ဦးကို ေျပာလိုက္တယ္။ ကြၽန္မတို႔ အိမ္မွာ ဝိုင္းက်ဴရွင္လုပ္ တယ္ေလ။ ေန႔လယ္ပိုင္း သခ်ၤာ ၿပီးသြားၿပီး ညေနပိုင္း ႐ူပကို ဆက္သင္ရမွာ။ ႏွစ္ဝိုင္းစလုံးကို တက္တာ ကြၽန္မနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ဦးပဲ ရွိတဲ့ အတြက္ သခ်ၤာ အခ်ိန္ၿပီးသြားလို႔ အျခားသူေတြျပန္သြားရင္ သူနဲ႔ ကြၽန္မနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေလ့ ရွိတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမေရာ ေဈးဆိုင္ထြက္ေနၾကတယ္။ အစ္မက ကေတာ့ တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္ေပါ့။ အေဖနဲ႔ အေမကလည္း ေဈးက ဆိုင္မွာ။ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ ကြၽန္မတို႔က မူလတန္းကတည္းက ေက်ာင္းအတူတူ တက္ခဲ့ ၾကတဲ့ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ။ က်ဴရွင္ခ်ိန္ ႏွစ္ခု ၾကား တစ္နာရီေလာက္ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္ မွာ သူက အဲ့ဒိစားပြဲမွာပဲ မပ်င္းမရိထိုင္ၿပီး စာဖတ္ေနတတ္တယ္။ ကြၽန္မက အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ ေလ့ရွိတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ သနပ္ခါးလိမ္းေနတုန္း အိမ္ေရွ႕က ေန “ဟာ မီးျပတ္သြားၿပီဟ … ” လို႔ ေမာင္ေမာင္ဦး က လွမ္းေအာ္တာ ၾကားလိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ မီးလင္းေနဆဲမို႔ အိမ္ေရွ႕က မိးေခ်ာင္းလြတ္သြား ျပန္ၿပီ ဆိုတာသိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒိလို ျဖစ္တိုင္း အေဖက မီးေခ်ာင္းေဘးက စတတ္တာေလးကို လွည့္လိုက္ နဖားေလးေတြကို ဖိလိုက္လုပ္ၿပီး ျပန္အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ အေဖ မီးေခ်ာင္းကို ျပင္တာၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မတို႔လည္း ျပင္တတ္ ေနၿပီေလ။ မီးေခ်ာင္းက အျမင့္ႀကီးမွာ ခ်ိတ္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ စာပြဲေပၚ တက္ၿပီး ေျခဖ်ား ေထာက္လိုက္တာနဲ႔ မီတာကိုး။

ဒါနဲ႔ပဲ “မီးမျပတ္ဘူးဟာ လြတ္သြားတာေနမယ္။ ငါလုပ္ေပးမယ္ ” လို႔ ေအာ္ေျပာရင္း ထမီရင္လွ်ားကို ၾကပ္ေအာင္စည္းၿပီး အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လာလိုက္မိတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ မီးျပန္ရေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ပဲ ရွိပါတယ္။ သူ႔ေရွ႕တင္ စားပြဲေပၚက စာအုပ္ေတြကိုရွင္း၊ ကုလားထိုင္ေပၚတက္၊ ေနာက္ စားပြဲေပၚ အသာတက္၊ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး စတတ္တာကို အသာေလး လွည့္လိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ စတတ္တာမွာ မီးေလး တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပြင့္သြားၿပီး မီးေခ်ာင္းကလည္း ျဖတ္ခနဲ ျပန္လင္းလာတယ္။ အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ ပဲ ေျခဖ်ားေထာက္ လက္ကိုဆန႔္ၿပီး မီးေခ်ာင္းကို ကိုင္ေနတဲ့အတြက္ထင္ပါရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာစည္းထားတဲ့ ထမီအထက္ဆင္က ေခ်ာင္ခ်ိ သြားသလို ျဖစ္သြား တာကိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေျပေလ်ာ့ေနတဲ့ အထက္ဆင္ကို ကြၽန္မလက္နဲ႔ ဖမ္းအုပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ ေနာက္က် သြားတယ္ေလ။ လက္က ရင္ဘတ္အေပၚ ပိုင္းကိုအုပ္လိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထမီက ေျခရင္းမွာ ကြင္းလုံးကြၽတ္ေရာက္သြားပါၿပီ။ မသိစိတ္ေၾကာင့္ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို အုပ္မိေအာင္ လက္ကို ျပင္လိုက္မိေပမယ့္ ကြၽန္မ ဆီးစပ္က အကာအကြယ္မဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ။ အံ့အားသင့္ေနတဲ့ သူမ်က္ႏွာနဲ႔ ျပဴးေနတဲ့ သူ႔မ်က္လုံးအစုံ ကို မွတ္မွတ္ရရ ျမင္လိုက္ရတယ္။ သတိျပန္ဝင္လာၿပီး ကြၽန္မလည္း ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ထမီကို ေကာက္စြပ္လိုက္ၿပီး အခန္းထဲ ေျပးဝင္ လိုက္တယ္။ စားပြဲေပၚကေန ခုန္ဆင္းလိုက္သလား ဘယ္လိုဆင္းလိုက္သလဲ ကြၽန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စားပြဲေတြ ခုံေတြက ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတဲ့ အတြက္ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္း အသံထြက္သြားၿပီး စာအုပ္ေတြလည္း ၾကမ္းေပၚ က်ကုန္တယ္။ သူ႔ကေတာ့ ဘယ္လိုက်န္ရစ္ခဲသလဲ မသိေပမယ့္ ကြၽန္ကေတာ့ ရွက္လြန္းလို႔ ေသမတတ္ပါပဲ။ ခဏေနေတာ့ အေျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာ ေရာက္လာတယ္။ သူက ပုံစံပ်က္သြားတဲ့ စားပြဲနဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ေနသားတက် ျပန္ျပင္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကြၽန္မလည္း ဟန္မပ်က္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိေန႔က စာထဲ စိတ္ကို မဝင္စားသလို႔ သူ႔မ်က္ႏွာကိုလည္း ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲဘူး။ အဲ့ဒိေန႔ညက အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။

သူမ်ားေတြကို သူေလ်ာက္ေျပာရင္ အရမ္းရွက္စရာ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုၿပီးေတာ့။ ေနာက္ရက္ေတြ မွာေတာ့သူက ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ ပုံမွန္ နင္ ငါ ေျပာဟယ္ ဆိုရယ္ပဲ။ သူေရာ ကြၽန္မေရာ အဲ့ဒိေန႔က အေၾကာင္းကို စကားမစ ၾကပါဘူး။ သူ႔ပုံစံကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မစိတ္ခ် လိုက္မိတယ္။ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီးေတာ့ သူ႔အေဖက နယ္ေျပာင္းရတယ္။ သူတို႔လည္း လိုက္သြား ၾကရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္သူက စာေမးပြဲၿပီးတဲ့ အထိ သူ႔ အဖြားအိမ္မွာပဲ ေနခဲ့မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ စာေမးပြဲေျဖၿပီးၿပီးခ်င္း ေနာက္တစ္ေန႔ ပဲ လိုက္သြားဖို႔စီစဥ္ထားတယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ နီးလာတဲ့ အတြက္ ကြၽန္မတို႔လည္းစာကို ပိုၿပီး အာ႐ုံစိုက္ရတာေပါ့။ တစ္ရက္ သခ်ၤာ အခ်ိန္ၿပီးလို႔ ခါတိုင္းလို သူနဲ႔ ကြၽန္မနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ခ်ိန္ေပ့ါ။ ထုံးစံအတိုင္း ကြၽန္မေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲ ၿပီး အိမ္ေရွ႕သြားထိုင္ၿပီးစကား ေျပာၾကတယ္။ ႐ုတ္တရက္ စကားစ ျပတ္သြားပီး ခဏေနေတာ့ သူက .. “ဟဲ့ ငါနင့္ကို တစ္ခုေျပာစရာ ရွိတယ္ဟ… နင္စိတ္မဆိုးနဲ႔.. “ ဆိုၿပီးေျပာတယ္ေလ။ ဆိုင္းမဆင့္ ဗုံမဆင့္ ေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔စကားေၾကာင့္ ကြၽန္မ႐ုတ္တရက္ ရင္ထဲလႈိက္ဖို သြားမိတာ အမွန္ပါ။ ေယာက္်ေားေလးေတြဟာ ဒီလိုစကားစၿပီးရင္ မိန္းကေလးေတြကို ခ်စ္ေရး ဆိုၾကတယ္ဆိုတာ ျမင္ဖူး ၾကားဖူးတာကိုး။ သူမ်ား ကြၽန္မကို ခ်စ္ေရးဆိုေလမလားေပါ့။ အၾကာင္းသိ ငယ္ေပါင္းျဖစ္ေနတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္လို႔ ႀကိဳက္လို႔ရမယ္ မထင္မိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ “ေျပာေလ… “ လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ကြၽန္မအနား ကပ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ “နင့္ဟာကို ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဟာ.. ငါ့ကိုျပပါလား.. “ တဲ့။ သူဘာကို ဆိုလိုမွန္း ကြၽန္မ နားမလည္လိုက္ဘူး။ “ဘာလဲ.. “ လို႔ ျပန္ေမးေတာ့ သူက.. “ဟို … နင့္ေစာက္ပတ္ေလဟာ… ငါၾကည့္ခ်င္လို႔…. ျပပါလား.. “ တဲ့။ ကြၽန္မ အံ့လည္း အံ့ၾသ စိတ္လဲတို ရွက္လည္းရွက္ေပါ့။ “ေစာက္ေကာင္… “ ဆိုၿပီး ဆဲလိုက္မိတယ္။ “ငါလူႀကီးေတြနဲ႔ တိုင္ေျပာမွာေနာ္.. “ ဆိုေတာ့ သူအသံတိတ္သြားတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခါင္းေလးငုံ႔ၿပီး သက္ျပင္းခ်ေနေလရဲ႕။ မေရွးမေႏွာင္းဘဲ ဆရာနဲ႔ အျခားသူေတြ ေရာက္လာတာနဲ႔ စကားစျပတ္သြားတယ္ေပါ့။

အဲ့ဒိေန႔ည က ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ဖူးတာမဟုတ္။ သူကိုပဲ ႀကိမ္ဆဲ ေနမိတယ္။ ေနာက္ တစ္ပတ္ သခ်ၤာ အခ်ိန္ၿပီးလို႔ ကြၽန္မေရခ်ိဳးမလို႔ ထေတာ့သူက ထပ္ေျပာတယ္။ “ဟဲ့ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ… ဘာလို႔ ၾကည့္ခ်င္ေနရတာလဲ” ဆိုတာ့ သူက “ငါမျမင္ဖူးလို႔ဟ… ” တဲ့။ ႐ုပ္ကိုက သနားကမားနဲ႔။ “ေနာက္နင္တို႔နဲ႔ ေတြ႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး.. ရင္းရင္းနီးနီးဆိုလို႔ နင္ပဲ ရွိလို႔ပါဟာ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ တဲ့..”။ “ေတာ္ၿပီဟာ ထပ္မေျပာနဲ႔” လို႔ ေျပာၿပီး ထားခဲ့လိုက္တယ္။ “ဒီေန႔ နင္နဲ႔ ငါ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ရမယ့္ ေန႔မို႔ပါဟ ..” လို႔ သူက ေနာက္ကေန လွမ္းေျပာတယ္။ သူ႔ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေရခ်ိဳးရင္းကြၽန္မ ေခါင္းထဲ မ်ိဳးစုံေတြးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ က်ဴရွင္က ဒီေန႔ ေနာက္ဆုံးေန႔ပါ။ ေနာက္တစ္ပါတ္ဆို စာေမးပြဲႀကီးစၿပီေလ။ ေနာက္ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိတဲ့ သံေယာဇဥ္ကလည္းရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မကေတာ္ၿပီဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္မတိုးတဲ့ သူ႔ကိုလည္း ယုံၾကည္မိသလိုပဲ။ သူ႔ကို ျပလိုက္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္မွာလဲ။ မျပလည္း ရတာပဲ။ ငါသိကၡါမ်ား က်သြားမလား.. အစရွိသျဖင့္ ေပါ့။ သူဟာ ႐ိုး႐ိုးသားသားပဲ သူျမင္ခ်င္တာကို ေျပာတာ ေနမယ္လို႔ ကြၽန္မ ေတြးလိုက္မိတယ္။ တကယ္လို႔ အခြင့္အေရးတ္စုံတစ္ရာ ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ သူမွာ ယူႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြ ရွိခဲ့တယ္ေလ။ ေခါင္းထဲမွာ ေပါင္းစုံေတြး ေနတာမို႔ အဲ့ဒိေန႔က ေရခ်ိဳးခ်ိန္ နဲနဲ ၾကာသြားတယ္။ အက်ႌဝတ္ေနရင္း ကြၽန္မဆုံးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခ်လိုက္တယ္။ အဝတ္အစားလဲၿပီး အိမ္ေရွ႕ကို ထြက္လာ ေတာ့ သူက သခ်ၤာတြက္ေနတယ္။ ကြၽန္မက တံခါးေပါက္ဆီသြားၿပီး ဂ်က္ခ်လိုက္တယ္။ ရင္က တဒိန္းဒိန္းခုန္ ေနသလိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေဘးက ဧည့္ကုလားထိုင္ေပၚ ခပ္ျမန္ျမန္ ထိုင္လိုက္ၿပီး “ဟဲ့.. နင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို လာၾကည့္။ နင့္လက္နဲ႔ေတာ့ မထိနဲ႔.. “ လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေဘာလ္ပင္ကို ပစ္ခ်ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သူ ကြၽန္မေရွ႕ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ဝမ္းသာအားရျဖစ္ၿပီး စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔။

သူက ကြၽန္မေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္လ်က္သား ထိုင္ေနတယ္။ ကြၽန္မက ေပါင္ကို အသာကားၿပီး ဂါဝန္စကို လွန္တင္လိုက္တယ္။ သူက ထူးျခားတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ အဲ့ဒိေနရာကို စူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနတယ္။ “ေတြ႕ၿပီလား” ဆိုေတာ့ သူက “နင္အေမႊးေတြ ေပါက္ေနၿပီေနာ္.. တဲ့”။ ၿပီးေတာ့ “အေပါက္ကို မျမင္ရဘူးဟာ.. “ ဆိုၿပီး အထြန႔္တက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္မလည္း ခါးကို နဲနဲ ေလ်ာ့ထိုင္ၿပီး လက္နဲ႔ ဆီးပုံးေမြးခပ္ပါးပါးကို အသာရွင္းၿပီး အသာၿဖဲျပလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ဘယ္လို ပုံစံလဲဆိုတာ ျမင္ရပါဘူး။ သူကေတာ့ ေခၚေတာ တစ္ေသာင္းအား မ်က္လုံးနဲ႔ စိုက္ၿပီး ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ ဒါနဲ႔ “ေတာ္ၿပီဟာ.. ၿပီးၿပီ” ဆိုၿပီး ခါဝန္ကိုျပန္ခ်ၿပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ ရွက္တာေၾကာင့္ ျဖစ္သလို တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ မွာကို စိုးရိမ္တာလည္း တယ္ေလ။ သူလည္း သူ႔ေနရာသူ သြားထိုင္ေနေလရဲ႕။ ကြၽန္မရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို ကြၽန္မ ျပန္ၾကားေနရတယ္။ တံခါးခ်က္ကို သြားဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းပဲ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ သူေတြ ေရာက္လာၾကၿပီ။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒိေန႔ဟာ သူနဲ႔ ကြၽန္မ ေနာက္ဆုံး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန႔ပါပဲ။ ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသည္အထိ ေပါ့။ “ေအး” … သူေျပာလိုက္တဲ့ “ေအး..” ဆိုတဲ့ အသံက ခပ္ဩဩ ျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္မ စကားမွားသြားၿပီဆို တာကြၽန္မသိလိုက္တယ္။ “အဲ့ဒါလည္း ပါတာေပါ့ဟာ … ဒါလည္း လိုအပ္တာပဲ ဟ..၊ စိတ္က်န္းမာေရးအတြက္ေလ” ။ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ “အမေလး စိတ္က်န္းမာေရး အတြက္ ရွိရွိေသး။ ငတ္ရင္ ငတ္တယ္ ေျပာပါ။ ေလးလေလာက္ရွိၿပီဆိုေတာ့” လို႔ ကြၽန္မျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ မွားမွန္းသိလ်က္နဲ႔ စြတ္နင္း ခ်င္တဲ့ စိတ္ကို တားမရဘူး။ “ပြင္းပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ဟာတာတာ ျဖစ္ေနတာ အမွန္ပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ေဝးလာရင္ အျခားမိန္းကေလး ျမင္တိုင္း ပစ္မွားခ်င္ စိတ္ေပၚတာပဲဟ။ ဒါနင့္မို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတာပါ။” လို႔ သူက ျပန္ေျပာၿပီး ဝိုင္ကို ေသာက္လိုက္တယ္။ က်မလည္း ဝိုင္တစ္ႀကိဳက္ေလာက္ ေသာက္လိုက္ၿပီး “ဒါဆို နင္က ငါ့ကို ျမင္ေတာ့ ပစ္မွားေနတယ္ ဆိုပါေတာ့။” လို႔ ဖန္ခြက္ထဲက ဝိုင္ကို ၾကည့္ရင္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။