သူ ႔ကို ကြၽန္မၾကည့္ရဲဘူး။ ကြၽန္မ ေျမာ္လင့္ထားတာက မ ဟုတ္ပါဘူး ဘာညာ ျပန္ေျပာမယ္ေပါ့။ “ေအး .. ဟုတ္တယ္ .. နင့္ကို ထိုင္ပစ္မွားေနတာ။ အခုအထိပဲ” တဲ့။ ပီပီသသႀကီး ထြက္လာတဲ့ သူ႔ရဲ႕စကား။ သူအဲ့ဒိလို ေျပာလိမ့္မယ္မွန္း မထင္ထားခဲ့မိဘူး။ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ ကြၽန္မ စကားျပန္ေျပာစရာ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ကြၽန္မရင္ထဲ ပူသြားတယ္။ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွလုံးခုန္သံကို ကိုယ္ျပန္ၾကား ေနရတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ျပန္ေျပာစရာ စကားစ ရွာမရ သလို ခ်က္ခ်င္းပဲ ဒီေနရာက ထထြက္သြားမလား၊ ဆက္ေနရမလား၊ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုတာကို ေဝခြဲမရျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဖန္ခြဲထဲက ဝိုင္ကို ေမြ႕ရင္း တစ္ႀကိဳက္ေလာက္ ထပ္ေသာက္လိုက္တယ္။ ပါးစပ္ထဲ ေႏြးသြားၿပီး ပူဆင္းသြားတဲ့ ဝိုင္အရသာက ကြၽန္မကို ေနသာ ထိုင္သာ ရွိသြားေစပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ သူက က်န္မလက္ေမာင္းကို အသာ အယာ လာကိုင္တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ အသက္ရႉသံကလည္း ျမန္ေနသလို သူ႔ အသက္ရႉသံကိုလည္း ၾကားေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ႐ုန္းကန္မိဘူး။ ဘာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း မဆုံးျဖတ္တတ္ေတာ့ဘူးး အထိအေတြ႕ဟာ ကြၽန္မရဲ႕ မသိစိတ္မွာ လတ္တေလာ ေတာင့္တေနတဲ့ အရာတစ္ခုပဲေလ။ “သိဂႌ သိသြားရင္မေကာင္းဘူး .. “ လို႔ ကြၽန္မျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ကြၽန္မအသံေတြက ကတုန္ကယီ နဲ႔ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ ျဖစ္ေနတယ္။ ထပ္ေျပာစရာ စကားလုံးကို စဥ္းစားလို႔ မရသလို ဘာမွ လည္းထြက္မလာဘူး။ သူက က်မလက္ေမာင္းကို ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို ႐ုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ငူငူႀကီး ျပန္ထိုင္ေနၿပီး ဝိုင္ကိုပဲ တစ္ငုံခ်င္း ေသာက္ေနတယ္။ ဒီေနရာကေန အျမန္ခြာမွျဖစ္မယ္ ဆိုတာကို ကြၽန္မသိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္စုံတစ္ရာ က ဟန႔္တားထားသလိုနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ဆုံးျဖတ္လို႔မရဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား တိတ္တဆိတ္ ထိုင္ေနၾကတာ အေတာ္ၾကာမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္မေခါင္းထဲမွာ အေတြးေပါင္းစုံနဲ႔ ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္သလို သူ႔ေခါင္းထဲမွာလည္း အလုပ္ရႈပ္ေနမွာပါ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အသက္ကို ဝေအာင္ ရႉသြင္းလိုက္ၿပီး လက္က်န္ဝိုင္ကို ေမာ့ ေသာက္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ “ငါျပန္ေတာ့မယ္ဟာ..” လို႔ ခပတ္တိုတိုပဲ ေျပာဆိုၿပီး ထလိုက္တယ္။ သူကလည္း “ငါလိုက္ပို႔မယ္” ဆိုၿပီး သတိျပန္ဝင္လာတဲ့ ဟန္နဲ႔ ထလာတယ္။ အိတ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ထမင္းစားခန္းက အထြက္ မွာသူက ႐ုတ္တရက္ ေနာက္ကေန သိုင္းဖက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ ဂုတ္သားကို နမ္းတယ္။ ႏွာရွံ႕သံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ပဲ။ ေက်ာျပင္နဲ႔ တင္ပါးမွာ ခပ္ေႏြးေႏြး အေငြ႕အသက္တစ္ခုကို ခံစားရတယ္။ တစ္ကိုယ္လုံး ဖ်င္းခနဲ ခံစားလိုက္ရတယ္။ အပူလႈိင္းတစ္ခု ျဖတ္သြားသလိုပါပဲ။ ကြၽန္မ တစ္ကိုယ္လုံး ေပါက္ကြဲ ထြက္သြားၿပီ ဆိုတာကို သိလိုက္တယ္။ ႐ုန္းကန္ၿပီး သူ႔ဘက္ကို လွည့္လိုက္တယ္။ သူ႔လက္ေတြက ေျပေလ်ာ့သြားေပမယ့္ ကြၽန္မ လက္ ေမာင္းေတြကို ခပ္ဖြဖြ ကိုင္ထားဆဲပဲ။ သူ႔မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ ရဲဘူး။မ်က္ေစ့ေအာက္မွာ သူ႔ရင္ဘတ္ကိုပဲ ျမင္ေနရတယ္။ “သိဂႌ သိသြားရင္ မေကာင္းဘူး ဟာ…. “ လို႔ ထပ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက “ မသိေအာင္ ေနမယ္ေလဟာ” “နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ပဲ” တဲ့။ ကမူးရႉးတိုး ထြက္လာတဲ့ ေလသံ။ မာန္နတ္က ကြၽန္မစိတ္ကို ႀကီးစိုးသြားပါၿပီ။ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ဦးတည္း ဆိုတဲ့ အသိ အျပင္ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားရင္ ရတာပဲ ဆိုတဲ့ အသိက တြန္းအားေပးလိုက္သလိုပဲ။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာ ျမင္ရတာ က ရမက္ ။ ကြၽန္မ ရဲ႕ ေမာင္ ခရီးသြားၿပီး ျပန္လာတိုင္း ေတြ႕ရတဲ့ အရိပ္အေငြ႕။ သူလိုခ်င္တာ ကြၽန္မရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္။ အခ်စ္မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္မလိုခ်င္တာလည္း သူ႔ရဲ႕ တစ္ခဏတာ အယုအယမႈ႕ ။ အေပး နဲ႔ အယူပဲ လို႔ စိတ္ထဲ မွာ ေပၚလာတဲ့ အေတြးက စိတ္ဆႏၵကို ေရွ႕တစ္လွမ္းခ်င္း တိုးလာေစပါတယ္။ ထိေတြ႕ မိေနတဲ့ အထိအေတြ႕ကို မေရွာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္ မွာ ရွိေနတယ္ ဆိုတဲ့ အသိက ေခါင္းထဲမွာႀကီးစိုးေနတယ္။ သူ႔ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ေမးလိုက္တယ္။ “နင္ အရမ္းလုပ္ခ်င္ ေနလား..” လို႔။ သူက မဆိုင္းမတြဘဲ “ေအး” ဆိုၿပီး ရႈိက္သံႀကီးနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ “ဒါဆို သိဂႌ မသိေစနဲ႔ … ဒီတစ္ေခါက္ပဲ.. ငါ နင့္ မယားငယ္ မဟုတ္ဘူး.. ” လို႔ကြၽန္မျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ကြၽန္မ အသံက တုန္ရီ ေနပါတယ္။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ကြၽန္မကိုဆြဲဖက္လိုက္ၿပီး သူ႔လက္ေတြက ဝတ္ထားတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ ဂါဝန္ကို ဆြဲမတယ္။ ကြၽန္မေနာက္ပိုင္း တစ္စိတ္တစ္ေနရာဟာ ဟာလာဟင္းလင္းလို ျဖစ္သြားတယ္။ ခါးထိ လိပ္တက္သြားတဲ့ ဂါဝန္ေအာက္ လွမ္းလွ်ိဳၿပီး တင္ပါးေတြကို လွမ္းကိုင္တယ္။ ခါး အသားကို ဖက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ကြၽန္မ႐ုန္းလိုက္ၿပီး “ နင္ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ အုံးဟ ဒီအတိုင္းေတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘူး” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြၽန္မအသံက ခပ္ညဳညဳ ျဖစ္ေနသလိုပါပဲ။ သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ ကြၽန္မလက္ကို ဆြဲၿပီးအခန္းထဲကို ေခၚသြားတယ္။ ကြၽန္မ လက္ထဲက ေက်ာပိုးအိတ္က ၾကမ္းေပၚကို ဘုတ္ခနဲ ျပဳတ္က် က်န္ခဲ့တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရတဖြဲဖြဲ က်သံကို ၾကားေနရတယ္။ တံခါးကို ပိတ္မထားေတာ့ ကိုယ္တုံးလုံးျဖစ္ေနတဲ့ သူေက်ာျပင္ကို နဲနဲ ပါးပါး ျမင္ေနရတယ္။ ဝတ္ထားတဲ့ ဂါဝန္ အက်ႌကို အသာခြၽတ္ ေခါက္ၿပီး စာဖတ္ စားပြဲေပၚမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ထားလိုက္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ လိုအပ္ရင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေကာက္ယူၿပီး ျပန္ဝတ္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတဲ့သတိက ရွိေနတုန္းပါ။ အဝတ္အစားခြၽတ္ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ေရက်သံတိတ္သြားၿပီး သူအျပင္ထြက္လာတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အခုကြၽန္မကိုယ္ေပၚမွာ ဘရာနဲ႔ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ပါးပါးပဲ ရွိေတာ့တယ္။ သူ႔ကို ကြၽန္မလွည့္မၾကည့္ရဲဘူး။ ဘရာ ကိုခြၽတ္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ၿပီးမွ အသက္ကို ဝေအာင္ရႉသြင္းလိုက္ၿပီးမွ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ တဘက္ျဖဴႀကီးနဲ႔ ေရသုတ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့တဘက္ကို ၾကမ္းေပၚလႊတ္ခ်လိုက္တယ္။ ဂ်င္ကစား ထားတဲ့ အတြက္ သူ႔ကိုယ္ ခႏၶာက အခ်ိးက်က် ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း ပါ။ ၿပီးေတာ့ တပိုင္းတစ ေတာင့္တင္းၿပီး တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ နိမိတ္။ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္မိတာ ခဏေလာက္ ၾကာသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူက ကြၽန္မဆီ ခတ္သြက္သြက္ေလ်ာက္လာၿပီး။ “နင့္ကို ငါ အားမနာ ေတာ့ဘူးေနာ္” လို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မလက္ေမာင္းေတြကို ဖမ္းကိုင္ၿပီး ကုတင္ေပၚ တြန္းလွဲလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ကြၽန္မေျခေထာက္ကို မၿပီး အတြင္းခံကို ခပ္သြက္သြက္ပဲ ဆြဲခြၽတ္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒိအတြင္းခံကို သူ႔မ်က္ႏွာေပၚ အုပ္နမ္းၿပီး ကြၽန္မ ေဘး ကို ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဇာနားတပ္ထားတဲ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ျဖဴျဖဴ ေလးဟာ ကြၽန္မ မ်က္ႏွာေဘးမွာ ပုံခနဲ က်လာတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံရွိထားသူမို႔ ေပါင္ကို အသာကားၿပီး ေျခေထာက္ေတြကိုေကြးထား ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ေဘး က ေခါင္းအုံးကို ယူၿပီး ေခါင္းေအာက္ ထိုးထည့္ၿပီး အုံးလိုက္တယ္။ အရာရာ ဟာ အလိုလို လုပ္မိလိုက္တာပါပဲ။ သူက ကုတင္ေပၚတက္လာၿပီး ကြၽန္မ ေပါင္ရင္းကို ၿဖဲလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိုက္ၿပီးၾကည့္ေနတယ္။ ကြၽန္မဟာ က စိုစြတ္ေနၿပီ ဆိုတာကို သိတယ္ေလ။ သူက ဆီးစပ္ကို လက္နဲ႔ ပြတ္သပ္ၿပီး စိုစြတ္ေနတဲ့ ကြၽန္မဟာရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ စုန္ဆန္ ပြတ္တယ္။ ဆီးပုံးေမႊး ကိုခ်န္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေဘးသားေတြကိုပဲ ဖေယာင္းကပ္ထားခဲ့တဲ့ အတြက္ ကြၽန္မဟာ က အေမႊးအမွ်င္ကင္းၿပီး ေျပာင္ေခ်ာ ေနပါတယ္။ သူ႔ လက္မ နဲ႔ အေစ့ေနရာကို ပြတ္သပ္တဲ့အခါ ကြၽန္မရင္ထဲ လႈိက္ဖိုလာပါေတာ့တယ္။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ အဖို႔ အဲ့ဒိလို အလုပ္ခံရရင္ ျငင္းပယ္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါဘူး။ သူထိေတြ႕လိုက္တိုင္း မ်က္ေစ့ကို မွိတ္လိုက္မိတယ္။ သာယာမႈရဲ႕ နိဒါန္း နဲ႔ အတူ ေသြးသားဆႏၵကလည္း တက္ႂကြလာပါတယ္။ သူ႔လက္ကို ဆြဲၿပီး ရင္သားေတြကို ပြတ္သပ္ ဖိညႇစ္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္မ ဝမ္းဗိုက္သားကလႈိက္ခနဲ လႈိက္ခနဲ။ ႐ုတ္တရက္ သူၿဖဲၾကည့္တာကို သိလိုက္တယ္။ မ်က္ေစ့ဖြင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔အၾကည့္က ကြၽန္မ မွတ္မိခဲ့တဲ့ ေခၚေတာ တစ္ေသာင္းအား။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ ေပါင္ တြင္းသားႏွစ္ခုကို ဖိခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ကြၽန္မတင္ပါးေတြကို ပင့္ၿပီး ကြၽန္မ “ဟာ” ကို ငုံ႔ၿပီး နမ္းပါေတာ့တယ္။ သူနမ္းပုံကတစ္မ်ိဳး။ မ်က့္ေစ့ေတြကို မွိတ္ထားၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ကြၽန္မ ဟာ ကို ပြတ္တာပါပဲ။ ႏွာေခါင္းနဲ႔ ႐ြတ္ခနဲ မည္ေအာင္ နမ္းတယ္ ပါးေတြ နဲ႔ ပြတ္တယ္။ ေမးနဲ႔ ပြတ္တယ္။ ႏွာဖူးနဲ႔ ပြတ္တယ္။ ကြၽန္မ ဘာလုပ္မိသလဲ သိလား။ ေကာ့ေပးမိၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ျပန္ၿပီး ပြတ္လိုက္မိတယ္။

႐ိုင္းသြားသလို ပဲလားလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ သူႏွမ္းရႈံေနတာကို ပီပီသသ မျမင္ရေပးမယ့္ တစ္ခ်က္ခတစ္ခ်က္ သူ႔ႏွာေခါင္းနဲ႔ ကြၽန္မ အတြင္းသားကို တြန္းတြန္းၿပီးတိုး တာကို ခံစားေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္နဲ႔ ကြၽန္မဟာ တစ္ခုလုံးကို အုပ္ပလိုက္တာပဲ။ သူ႔ကိုကြၽန္မ ၾကည့္မေနေတာ့ပါဘူး။ မ်က္ေစ့ျပန္မွိတ္ၿပီး အထိေတြ႕ကိုပဲ အာ႐ုံထားလိုက္ ေတာ့တယ္။ ပူေႏြးစြတ္စိုတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ အရာတစ္ခုက ကြၽန္မ “ဟာ” တစ္ခုလုံးကို အုပ္စြပ္ထားသလိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႔ အတြင္းသားကို ထိေအာင္ပြတ္သတ္ ထိုးစြေနတဲ့ သူရဲ႕ လွ်ာၾကမ္းၾကမ္း။ ကြၽန္မ စိတ္႐ိုင္းေတြ ေပါက္ကြဲ ထြက္သြားပါၿပီ။ ဟစ္ေအာ္ၿပီး ညည္းလိုက္မိတယ္။ သူတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ငုံစုပ္ လိုက္တိုင္း တစ္ကိုယ္လုံးတုန္ခါ သြားပါတယ္။ လူလည္း ေမာဟိုက္လာပါတယ္။ ရပ္ေစခ်င္သလားဆို ေတာ့ သူ႔ကို ဆက္ခါဆက္ခါ လုပ္ေစခ်င္တာပါပဲ။ အေတာ္ၾကာေတာ့ သူကရပ္လိုက္ၿပီး အပ္ါပိုင္းကိုတက္လာတယ္။ ေထာင္မတ္ေနတဲ့ ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို တႁပြတ္ႁပြတ္နဲ႔ ငုံၿပီး စို႔ပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ကြၽန္မ ပါးေတြကိုလာနမ္းတယ္။ ကြၽန္မ “ဟာ” ရဲ႕ အနံ႔ကို ကြၽန္မ ျပန္ရလိုက္တယ္။ သူ႔ ႏွာမႈတ္လိုက္တဲ့ေလက ကြၽန္မမ်က္ႏွာကိုလာထိေနတယ္။ အနမ္းေတြရပ္သြားလို႔ မ်က္ေစ့ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကလည္းကြၽန္မကို ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၿပီးပြတ္သပ္လိုက္မိတယ္။ ငတ္ျပတ္ေနသလိုပဲ။ ဒါနဲ႔ “နင္ အရမ္းငတ္ ေနသလား” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ကြၽန္မ အသံက ခပ္ညဳညဳ ျဖစ္ေနသလိုပါပဲ။ သူကလည္း “ေအး” ဆိုၿပီးျပန္ေျဖတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ စကားသံေတြက ေမာဟိုက္ေနတယ္။ သူကကိုယ္ကိုမတ္လိုက္ၿပီး ကြၽန္မေပါင္ၾကားမွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ သတိရမိတာနဲ႔ “ဟဲ့ နင့္ဟာေတြ ငါ့အထဲ မထည့္နဲ႔ေနာ္ ကေလးရသြားမယ္” လို႔ စိတ္ပူၿပီး ေျပာလိုက္မိတယ္။ သူ႐ုတ္တရက္ တန႔္သြားတယ္။ စိတ္အေႏွာင့္အေယွက္ ျဖစ္သြားဟန္ပဲ။ သူက ကုတင္ေပၚက ဆင္းၿပီးေတာ့ အိပ္ယာေဘး ခုံေအာက္က အံဆြဲကိုဖြင့္လိုက္တယ္။ တစ္စုံတစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္ၿပီး ကြၽန္မဗိုက္ေပၚ ပစ္တင္လိုက္တယ္။

အနီေရာင္ ကြန္ဒြန္အိတ္ကေလး တစ္ခု။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မ ေပါင္ရင္းေတြကိုဖီၿပီး သူ႔ ဟာ ကို ကြၽန္မ ဟာ ထဲ ထိုးထည့္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူ႔တံေတြးေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေခ်ာေမြ႕ေနတဲ့ ကြၽန္မ ဟာ အထဲကို ႐ုတ္တရက္ တိုးဝင္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရလိုက္တဲ့ ခံစားမႈ႕က အရာရာကိုလြတ္ထြက္ သြားေစပါတယ္။ မ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္မိသလို ညည္းညဴ ေအာ္ဟစ္သံပင္ ထြက္သြားမိတယ္။ ဆီးစပ္ႏွစ္ခု တစ္ခဏေလာက္ ထိထားၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူက အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး မရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ ပြတ္တိုက္ မႈ႕ေတြဟာ ကြၽန္မကို မိန္းေမာ သြားေစခဲ့ပါတယ္။ အဖန္ဖန္ ပြတ္တိုက္တဲ့ အရွိန္ဟာ တိုးျမင့္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ ႐ုတ္တရက္ရပ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လစ္ဟာ သလိုျဖစ္သြားလို႔ မ်က္ေစ့ဖြင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက ဒူးေထာက္ၿပီး ရပ္မိုးေနတယ္။ ေတာင့္တင္းၿပီးခါရမ္းေနတဲ့ သူ႔ဟာကို အိပ္ယာဖုံးျဖဴျဖဴနဲ႔ ဆြဲသုတ္လိုက္ၿပီး ကြၽန္မ ဗိုက္ေပၚက ကြန္ဒြန္အိပ္ကို လွမ္းယူလိုက္ပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ေမာင့္ ရဲ႕ အျပဳအမူကို အမွတ္ရလိုက္မိတယ္။ သားသမီးမလိုခ်င္တဲ့ အခါ ကြၽန္မတို႔က ကြန္ဒြန္သုံးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ က အလႊာျခားတာ မကိုက္ဘူးတဲ့ေလ။ သူစိတ္ေက်နပ္ခါနီးအထိ သဘာဝအတိုင္းပဲ။ ၿပီးခါနီးၿပီဆိုမွ သူက ကြန္ဒြန္ကိုစြပ္တယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္မအတြက္ ေတာ့ စိတ္ကို ႏွစ္ထားလိုက္ ေတာ့ ဆိုတဲ့ အမွတ္သေကၤတပါပဲ။ သူက ကြၽန္မအထဲ ျပန္ထိုးထည့္လိုက္ၿပီး ကြၽန္မအေပၚ ေမွာက္လ်က္ မိုးလိုက္တယ္။ ကြၽန္မလည္တိုင္ နဲ႔ ပါးေတြကို ႐ႊတ္ခနဲ နမ္းလိုက္ၿပီး ေျပာတယ္။ “ေကာင္းလား.. “ တဲ့။ ေယာက္်ားေတြဟာ ဒီစကားကို အၿမဲေမးတတ္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ။ မဂၤလာဦးညမွာ စကားကို ပထမဆုံးဒီ စၾကားဖူးတဲ့ အခ်ိန္က ကြၽန္မမ်က္လုံးေတြကို မွိတ္ၿပီး တုံဏွိဘာေဝ ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အလ်င္းသင့္သလို ျပန္ေျပာမိတယ္။ အိမ္ေထာင္သက္ ရလာေတာ့လည္း စိတ္ထဲရွိတဲ့ အမွန္အတိုင္းျပန္ေျပာ တတ္သြားတာပါပဲ။ “… ေကာင္းတယ္.. “ လို႔ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “နင္ အရမ္းငတ္ ေနသလား.. “ လို႔ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ထပ္ေမးလိုက္တယ္။

ဒီစကားကို ဘာ့ေၾကာင့္ ကြၽန္မ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာမိမွန္း မသိဘူး။ အျခားေျပာခ်င္စရာ စကားလည္း မရွိဘူး။ သူက ကြၽန္မကို စူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မေဘးက နားကို နမ္းၿပီး ကပ္ေျပာတယ္။ “နင့္ကို – ခ်င္ေနတာ .. နင့္ဟာကို စျမင္ကတည္း က.. သိလား “ တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ေဆာင့္ခနဲ ျပန္ထည့္ပါတယ္။ သူ႔ေပါင္ရင္း ႏွစ္ခု ခတ္ သံက ေဖါင္းခနဲထြက္လာတယ္။ ကြၽန္မပါးစပ္က “အ” ခနဲအသံထြက္သြားတယ္။ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ပြတ္တိုက္မႈ႕ဟာ အထြဋ္ထိပ္ အရသာကို ေပးလိုက္တာပါပဲ။ “နင့္ – က – လို႔ အရမ္း ေကာင္းတယ္ .. “ ဆိုၿပီး ထပ္ေျပာတယ္..။ ထပ္ေဆာင့္တယ္။ ေဖါင္းခနဲ မည္သံနဲ႔ အတူ စြတ္ခနဲ ဝင္လာတဲ့ အထိအေတြ႕ဟာ ကြၽန္မကို စြံ႕အ ေနေစပါတယ္။ ကြၽန္မဘာမွျပန္မေျပာ ေတာ့ဘဲ သာယာမႈ႕ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ “နင့္ကို တစ္ဆုံး… မယ္” တဲ့.. ။ .. အဲ့ဒိ တစ္ခြန္းေျပာလိုက္ ၿပီးေတာ့ ေဆာင့္ခ်က္ေတြဟာ ျမန္ဆန္ၿပီး ျပင္းထန္လာပါတယ္။ တေဖါင္းေဖါင္း မည္ေနတဲ့ အသံ၊ သူ႔ရဲ႕ အားျပဳသံ၊ သူ႔ပါးစပ္က ေျပာေနတဲ့ အယုတၱအနတၱ ေတြနဲ႔ ကြၽန္မရဲ႕ ညည္းသူသံ ေတြက နားထဲ ဝင္တလွည့္ မဝင္တလွည့္ပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးပန္းတိုင္ေရာက္ သည့္တိုင္ သူခရီးႏွင္ၿပီဆိုတာ အေတြ႕အႀကဳံအရ သိေနတဲ့ အတြက္ ကြၽန္မလည္း စိတ္ကိုလႊတ္ထား လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အတန္ၾကာေတာ့ သူ႔က ေအာ္ဟစ္ ၿပီး သူ႔တစ္ကိုယ္လုံး တုန္ခါသြားပါတယ္။ ကြၽန္မအထဲကို သူဟာကို အတင္းဖိသိပ္ထည့္ထား ၿပီးေတာ့ေပါ့။ ကြၽန္မလည္း ေအာ္လိုက္မိတယ္ ထင္ပါတယ္။ အတြင္းမွာ ျပည့္က်ပ္ၿပီး ေနရာယူထားတဲ့ သူ႔ဟာနဲ႔ အတူ ဖ်စ္ခနဲ ဖ်စ္ခနဲ နဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ့ ခံစားမႈ႕ကို ခံစား ေနရတယ္။ တင္ပါးေအာက္မွာ ခံထားတဲ့ေခါင္းအုံးကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ညႇစ္ကိုင္ထားရင္း သူ႔ဟာကိုလည္း ဆက္ခါဆက္ခါ ညႇစ္ ေနလိုက္မိတယ္။ တ “အင္း…” အင္း.. နဲ႔ အသံထြက္မိသည္ပါပဲ။ သည့္ေနာက္မွာေတာ့ အိပ္ခန္း တစ္ခန္းလုံးကို လူသား ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရႉသံ ျပင္းျပင္းပဲ မင္းမူေနပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ အထိ ေမာဟိုက္ မိန္းေမာသြားမိမွန္း မမွတ္ မိေတာ့ဘူး။

အေမာေျပလို႔ မ်က္ေစ့ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္မကိုယ္ေပၚမွာ အိပ္ယာခင္းျဖဴ တစ္ခုက တစ္ပိုင္းတစ္စ ေရာက္ေနတယ္။ ေဘးကိုလွည့္ႀကီးလိုက္ေတာ့ သူက ကိုယ္တုံးလုံးနဲ႔ ပက္လက္ႀကီး မွိန္းေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ သူ႔ရင္ဘတ္ႀကီးက နိမ့္လိုက္ ျမင့္လိုက္နဲ႔ ရွိေနတုန္းပဲ။ သူ႔ဟာ ႀကီးကေတာ့ ေပ်ာ့ေခြေနပါၿပီ။ ျပန္သင့္ၿပီဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ကုတင္ေပၚက ေနအသာထလိုက္တယ္။ တုပ္ခ်ည္ထားၿပီး သုတ္ရည္ျဖဴျဖဴေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ကြန္ဒုံးက ၾကမ္းေပၚမွာ။ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္မအတြက္ သူ႔သုတ္ရည္ပမာဏ မနည္းဘူးဆိုတာ ရယ္ ခဲျပစ္ေနတဲ့ အတြက္ အေတာ္ၾကာၿပီဆိုတာရယ္ကို အတတ္သိလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ခပ္သြက္သြက္ ဝင္လိုက္ၿပီး ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလုံးကို ေရေလာင္းခ်လိုက္တယ္။ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး သူ႔ဟာ အကြၽင္းအက်န္ေတြမ်ား က်န္အုံးလိမ့္မလားဆိုၿပီး ညႇစ္ခ်ၾကည္လိုက္ေပမယ့္ ဘာမွ ထြက္မလာဘူး။ ကြန္ဒုံးသုံးခိုင္းမိလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ လို႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးလိုက္မိတယ္။ ျပန္ထ လိုက္ေတာ့ ေပါင္တြင္းသားေတြက ေတာ့ ႀကိမ္းေနတယ္။ စိတ္ထဲက “ေစာက္ေကာင္” လို႔ ႀကိမ္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ေမာင့္ကို သတိရလိုက္မိတယ္။ “ခ်စ္ အတြက္ အျပည့္စု ထားတယ္” ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အတူ ေမာင့္ရဲ႕ ပထမဆုံးေသာ အခ်စ္ ၾကမ္းၾကမ္းေတြက ကြၽန္မကို တုန္လႈပ္ခဲ့ ေစဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုဒိမ္း အက်င့္ခံေနရသလားလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေမာင့္ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈ႕ေတြ၊ ရႈပ္ပြ လြတ္လပ္ တဲ့ ဟိုတယ္အခန္း၊ နာက်င္မႈ႕ ေရာယွက္ေနတဲ့ သာယာမႈမိန္းေမာမႈ႕ ေတြ၊ လမ္းေလ်ာက္ရ ခက္ေလာက္ေအာင္ ႀကိမ္းစပ္ေနတဲ့ ေစးကပ္ကပ္ ေပါင္တြင္းသားေတြ၊ ေနာက္ေန႔ မနက္ အိပ္ေယာထ တဲ့ အခါ ကြၽန္မ ဟာ ထဲက ျပန္ထြက္က်လာတဲ့ ေမာင့္ ရဲ႕ ခဲျပစ္ေနတဲ့ ဟာေတြ နဲ႔ ညႇီစို႔စို႔ အနံ႔ျပင္းျပင္း ေတြ ဟာ တစ္သက္စာ အမွတ္ရစရာ ျပားရည္ဆမ္း ေန႔ရက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြၽန္မ ေရခ်ိဳးခန္းက ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူက ကုတင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနတယ္။

သူ႔ဟာက ခပ္မတ္မတ္ျပန္ျဖစ္ေနတာကို သတိျပဳလိုက္မိတယ္။ သူ စြမ္းႏိုင္ ေနတုန္းပဲ လို႔ အေတြ႕အႀကဳံက ေျပာျပတယ္ေလ။ ကြၽန္မ မဂၤလာဦး ညတုန္းက ေမာင္က ေလးခ်ီေလးေမာင္း အစြမ္းျပတာကို ႀကဳံခဲ့ဖူးတာကိုး။ “ဟဲ့ လက္စလက္နေတြ ရွင္းလိုက္အုံး” လို႔ ေျပာလိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ အဝတ္အစား ေတြကိုယူလိုက္တယ္။ သူ႔ကို ေက်ာေပးရင္း အရင္ဆုံးဝတ္မိတာတာ ဘရာစီယာပါ။ ကြၽန္မေနာက္ေက်ာကို သူၾကည့္ေနတယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ အတြင္းခံ ေဘာင္းဘီကို ဝတ္ၿပီးေတာ့ သားေရႀကိဳးကို အသာဆြဲၿပီး ဖတ္ခနဲမည္ေအာင္ ျပန္လႊတ္လိုက္မိတယ္။ ဂါဝန္ အက်ႌကို စြပ္ဝတ္လိုက္ၿပီး မွန္တင္ခုံဘက္ကူးကာ ေခါင္းၿဖီးၿပီး အလွအနည္းငယ္ ျပင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္အထိ သူက ကုတင္ေပၚမွာ ပဲ ထိုင္ၿပီး ကြၽန္မလုပ္သမွ်ကို အရသာခံၾကည့္ေနတုန္းပဲ ဆိုတာကို သိေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ကို ကြၽန္မ ျမဴဆြယ္မိမွန္းမသိ ျမဴဆြယ္ေနလိုက္ မိတယ္ ဆိုတာကို ကြၽန္မ ဝန္ခံရမွာပါပဲ။ ေက်ာေပးထား ေပမယ့္ သူစိတ္ ထ ေနတုန္းပဲ ဆိုတာကို သိေနတဲ့ အတြက္ ေနာက္ကေနမ်ား ငါ့ကို ဆြဲဖက္လိုက္ေလ မလား ရယ္လို႔ ေတြးမိပါ ေသးတယ္။ သူက ဘာမွ မလႈပ္ရွားခဲ့ပါဘူး။ သူက လႈပ္ရွားခဲ့ လွ်င္လည္း … “ငါျပန္ေတာ့မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူကလိုက္ပို႔ေပးမယ္ဆိုၿပီး အဝတ္အစား ထဝတ္တယ္။ ကြၽန္မလည္း ဧည့္ခန္းထဲ ထြက္ၿပီး သူ႔ကို ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ သူထြက္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အျပင္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ စၾကၤန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္ သူ ကြၽန္မေနာက္က တိတ္တဆိတ္လိုက္လာခဲ့တယ္။ တင္ပါးအတြင္းသား ေတြဟာ ႀကိမ္းေနတဲ့ အတြက္ လမ္းကို ပုံစံမပ်က္ေအာင္ သတိထားေလ်ာက္ ေနရပါတယ္။ ဓါတ္ေလွခါးထဲ ကထြက္လို႔ အျပင္တံခါးဝေရာက္သည္အထိ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာ မိၾကသလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတာင္ မၾကည့္ျဖစ္ၾကဘူး။

တံခါး ဖြင့္ေပးတဲ့ အခါက်မွ သူက ကြၽန္မကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာတယ္။ “ငါ.. နင့္အိမ္ အထိ ကားနဲ႔လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ….“ တဲ့။ ကြၽန္မ ဒိထက္ပိုၿပီး မပတ္သက္ခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပါ။ “မပို႔နဲ႔ ရတယ္၊ ဘစ္စကားနဲ႔ ဆို ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ပဲ.. “ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ခဏတာ မ်က္လုံးခ်င္း စုံမိလိုက္ခ်ိန္မွာ ကြၽန္မ သတိျပဳလိုက္မိတာက သူ႔မ်က္ဝန္း ထဲက ေတာင့္တမႈ႕ေတြပါ။ ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ဘစ္စကားဂိတ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကားကလည္း အခန႔္သင့္ေရာက္လာတာနဲ႔ မီေအာင္ ေျပးတက္ၿပီး ရတဲ့ ေနရာထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ကားက အေတာ္ေခ်ာင္ပါတယ္။ မွန္ျပတင္းကေန တရိပ္ရိပ္ ေျပးလႊားေနတဲ့ အိမ္ေတြနဲ႔ သစ္ပင္ေတြကို ေငးၾကည့္ရင္း ခံစားမႈ႕ ေပါင္းစုံကို ခံစားေနရပါတယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ႕ ကိုလည္းခံစားရသလို ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္မႈ႕ကိုလည္း ခံစားရတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္သား တစ္ေယာက္လို လည္း ခံစားမိသလို လြတ္လပ္ မႈ႕ကိုလည္းခံစားေနရတယ္။ သိဂႋ့ ကိုလည္း အရမ္းပဲ အားနာမိတယ္။ ကြၽန္မ သစၥာပ်က္မိၿပီလား။ သူတို႔ တေတြ အဆင္ေျပၾက ပါေစ လို႔ တိတ္တစိတ္ ဆုေတာင္းလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တစ္ခဏ တာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘယ္လိုမွ မေျမာ္မွန္းထားတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္လိုက္မိ တာကို ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မအံ့ဩ မိတာပါပဲ။ ေဆာင့္စည္းမႈ႕ေတြ သစၥာတရားေတြ နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡါ ေတြ ဟာ အခ်ိန္တိုတြင္း ေၾကမြ ေပ်ာက္ပ်က္ သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္တ ဆိုတာမ်ိဳး မျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနာင္မွာ သူ႔ကို ေရွာင္ရ ေတာ့မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ ထားပါတယ္။ သတိရမိတာနဲ႔ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ညေန ငါးနာရီ ေလးဆယ့္ ငါးမိနစ္…. ေတာင္ ရွိၿပီပဲ။