မမေ႐ႊစင္

Posted on

သူ ရတစ္ေယာက္ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ေနရင္းကမွ ဗိုက္ထဲ က ဆာလာသလိုလိုျဖစ္လာသည္။ ျပန္ေတြးၾကည့္မိေတာ့ ေန႔လည္စာစားၿပီးကတည္းက အခုထိဘာမွမစားရေသး။ သူရ မမေ႐ႊစင္ကို အားနာတာနဲ႔ အဝတ္အစားလဲၿပီးေတာ့ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့သည္။ မီးဖိုခန္းထဲဝင္ၿပီး ေၾကာင္အိမ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမရွိ။ မီးဖိုေဘးနားက အိုးေတြကိုလွန္ၾကည့္ေတာ့ ထမင္းအိုးတစ္လုံး ခ်က္ထားတာပဲေတြ႕သည္။ ေဒၚေလးျမႏွင္းဆီ သတိတရနဲ႔ ထမင္းအိုးတစ္လုံး တည္သြားေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမည္ျဖစ္သည္။ သူရ ေရခဲေသတၱာကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ၾကက္ဥေတြ ေတြ႕သည္။ အသားခန္းထဲမွာ ေအးခဲထားတဲ့ ဝက္သားတုံးႀကီးတစ္တုံးေတြ႕သည္။ ေအာက္ဆုံးထပ္က အသီးအ႐ြက္အကန႔္ထဲမွာေတာ့ ကန္စြန္း႐ြက္၊ င႐ုတ္သီးနဲ႔ အျခားတိုလီမုတ္စေလးေတြ ေတြ႕သည္။ အင္း…။ ရွိတာနဲ႔ပဲ စားလို႔ေကာင္းေအာင္လုပ္ရမွာပဲ။ သူရ ေအးခဲေနတဲ့ ဝက္သားတုံးႀကီးကို ဇလုံထဲထည့္၊ ေဘစင္မွာ ေရနဲ႔ေဆးလိုက္သည္။ ဝက္သားကို အတုံးေသးေသးေလးေတြလွီးၿပီး ေၾကာ္ရမည္။ သူရ ဂက္စ္မီးဖိုကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး မီးဖိုေပၚ ဒယ္အိုးတင္၊ ဆီထည့္ထည့္လိုက္သည္။ “ေမာင္…. ဟင္းခ်က္မလို႔လား ေမာင္ခ်က္ေရာ ခ်က္တတ္ရဲ႕လား ေမာင္ရဲ႕.. မ ပဲလုပ္လိုက္ပါ့မယ္ ေမာင္ရယ္” “ေမာင္ခ်က္တတ္ပါတယ္မမရဲ႕ မ ပင္ပန္းေနတယ္ မဟုတ္လား.. ခဏေလးပဲေစာင့္” မမေ႐ႊစင္ သူရကိုၿပဳံးၿပီးၾကည့္ေနသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အၾကည့္မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း ၊ ေက်နပ္ျခင္း တို႔နဲ႔ ျပည့္စုံေနတာကိုေတြ႕သည္။

သူရလဲ မမေ႐ႊစင္ကို အၿမဲပဲေပ်ာ္ေအာင္ထားခ်င္ပါသည္။ “မမ…. အသားနဲ႔ကပ္ေၾကာ္ဖို႔ ဂ်ဳံမႈန႔္ရွိလား” ဂ်ဳံမႈန႔္ ရွိရင္ ဝက္သားကို႐ိုး႐ိုးမေၾကာ္ပဲ ဂ်ဳံမႈန႔္နဲ႔ကပ္ၿပီး ဝက္စဥေၾကာ္လုပ္စားမယ္လို႔ သူရေတြးလိုက္သည္။ “ရွိတယ္ ေမာင္ ဒီမွာ” ေ႐ႊစင္ ဂ်ဳံမႈန႔္ထုတ္ကို ယူၿပီး သူရနားသြားေပးလိုက္သည္။ သူရ ဂ်ဳံမုန႔္ကို ဝက္သားေသးေသးေလးေတြတုံးထားတဲ့ ဇလုံ ထဲထည့္သည္။ ေရခဲေသတၱာထဲက ၾကက္ဥကို အလယ္ကခြဲ၊ အခြံႏွစ္ခုၾကားမွာ ၾကက္ဥ အႏွစ္လုံးေလးကို ဟိုဘက္ဒီဘက္ပို႔လိုက္ေတာ့ ၾကက္ဥအကာသပ္သပ္အႏွစ္သတ္သတ္ရသည္။ ၾကက္ဥအကာကို ဂ်ဳံမႈန႔္နဲ႔ ဝက္သားနယ္တဲ့ထဲ ထည့္ရသည္။ အႏွစ္ကိုပါေရာထည့္ၿပီးနယ္ရင္ ေၾကာ္လိုက္တဲ့ အခါ ဝက္စဥေၾကာ္က ခဏေလးနဲ႔ နီရဲၿပီးတူးသြားတတ္သည္။ ဆားထည့္ ၊ င႐ုတ္ေကာင္းမုန႔္ထည့္ၿပီး ေစာေစာကတည္ထားတဲ့ ဆီပူပူမွာထည့္ၿပီးေၾကာ္လိုက္သည္။ ေစာေစာက ဂ်ဳံနယ္ရင္းေဖာက္ထားတဲ့ ၾကက္ဥအႏွစ္ေလး၂လုံးကိုပါ ဝက္သားေၾကာ္ရင္း အိုးထဲမွာေရာေၾကာ္လိုက္သည္။ ဝက္စဥေၾကာ္ကို ဆယ္ဖို႔ မမေ႐ႊစင္ကအလိုက္တသိနဲ႔ ေႂကြပန္းကန္ျပား တစ္ခ်ပ္လာေပးသည္။ သူရ ပန္းကန္လာေပးတဲ့ မမေ႐ႊစင္ကို မ်က္လုံးတစ္ခ်က္မွိတ္ျပလိုက္ၿပီး ” ေမာင့္ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲလား၊ ဟုတ္လား မမ” “မခ်စ္ပါဘူး ဒီက ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ ဟင္းခ်က္ေနတာကို သနားလို႔လာကူညီတာ လူကိုေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔ လာစေနတယ္” မမေ႐ႊစင္ပန္းကန္ကို သူရလက္ထဲ ထိုးေပးၿပီး မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ထြက္သြားသည္။ သူရ ဝက္သားလုံးေၾကာ္ကိုဆယ္ရင္း ရယ္ေနလိုက္သည္။ မမေ႐ႊစင္က သူ႔ကိုေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔စရင္ေတာ့ စိတ္ေကာက္တတ္ပါသည္။

အၾကာႀကီးေကာက္တာလည္း မဟုတ္ပဲ ဆူဆူေအာင့္ေအာင့္ လုပ္ေနပုံက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္လို႔ သူရထင္သည္။ ဝက္သားေၾကာ္ၿပီးေတာ့ ကန္စြန္း႐ြက္ကို ၾကက္သားမႈန႔္ ၊ ခ႐ုဆီတို႔နဲ႔ အေရစပ္စပ္ေလးေၾကာ္လိုက္သည္။ ဟင္းခ်ိဳအျဖစ္ကေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲမွာေတြ႕တဲ့ စြန္တန္႐ြက္ေျခာက္နည္းနည္းကို ယူ ၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတို႔ကို ဓားျပားနဲ႔႐ိုက္ၿပီး ေရေႏြးဆူဆူမွာ ၾကက္သားမႈန႔္ခတ္ကာ ထည့္ၿပီး စြန္တန္ဟင္းခ်ိဳ လုပ္လိုက္သည္။ သူရ ဟင္းခ်ိဳကို ဟင္းရည္ေသာက္ ေႂကြဇလုံႀကီးနဲ႔ထည့္ၿပီး စားပြဲေပၚခ်ေတာ့ မမေ႐ႊစင္က ထမင္းခူး၊ ဇြန္းတပ္ၿပီး အဆင္သင့္ေစာင့္ေနသည္။ သူရမေျပာပဲ နဲ႔ င႐ုတ္သီးအခ်ိဳေဆာ့စ္ပန္းကန္ေလးပါ အဆင္သင့္ထည့္ထားသည္။ သူရလည္း ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ထမင္းစားပြဲမွာ တစ္ခါထဲဝင္ထိုင္ၿပီး စားလိုက္သည္။ သူရလက္ရာကို ျမည္းၿပီးေတာ့ မမေ႐ႊစင္တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္သြားပုံရသည္။ “မ ေတာ့ ရည္းစားေ႐ြးတာမွန္သြားၿပီကြာ.. ႐ုပ္လဲေခ်ာတယ္၊ စာလဲေတာ္တယ္၊ ဟင္းခ်က္လဲ ေကာင္းတယ္ ဘာမွကိုမလိုေတာ့ဘူး” “ဟိုဟာလုပ္တာလဲ ေတာ္တယ္မဟုတ္ဘူးလား မမရ” သူရ သူ႔ အက်င့္အတိုင္း မမေ႐ႊစင္ကိုစလိုက္သည္။ “ေမာင္မညစ္ပတ္နဲ႔ကြာ.. ဒီမွာထမင္းစားေနတာကို” ေ႐ႊစင္ အမူပိုပိုနဲ႔ေျပာလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူရေမးတာကို ေရွ႕ဆုံးကထားၿပီး ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးဆိုေတာ့ အရွက္နည္းသလိုျဖစ္မွာ စိုးလို႔မေျပာတာပါ။ ေ႐ႊစင္ သူရနဲ႔ေတြ႕မွ မိန္းမေတြ ဘာလို႔ ေယာက္်ားယူလဲဆိုတာ အျပည့္အဝ နားလည္ခဲ့ရသည္။ ေ႐ႊစင္ သူရလက္ရာကို စားလို႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စားလိုက္တာ ထူးထူးျခားျခား ထမင္းႏွစ္ပန္းကန္ကုန္သြားသည္။ သူရနဲ႔ အားရပါးရ ခ်စ္ခဲ့တာေၾကာင့္ အင္နာဂ်ီေတြေလာင္ကြၽမ္းၿပီး ဗိုက္တအားဆာေနတာေၾကာင့္လဲပါ ပါသည္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ သူရ ကပန္းကန္ေတြသိမ္းသည္။

“ေမာင္မသိမ္းနဲ႔ … စာသြားက်က္ေတာ့ေလ စာေမးပြဲနီးေနၿပီ မဟုတ္လား ပန္းကန္ေတြေဆးရမွာနဲ႔ တလက္စထဲ မမပဲ သိမ္းလိုက္ေတာ့မယ္” သူရ အိမ္ေရွ႕က စာအုပ္သြားယူၿပီး ထမင္းစားခန္းမွာပဲ စာထိုင္က်က္ေနလိုက္သည္။ ေဘစင္မွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ပန္းကန္ေဆးေနတဲ့ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းအလွကို သြားသြားၾကည့္မိေနလို႔ စာထဲမွာပဲစိတ္ကိုႏွစ္ၿပီးက်က္ေနရသည္။ ပန္းကန္ေတြေဆးၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ခါး တစ္ေယာက္ဖက္ရင္း မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အိပ္ခန္းကို သြားၾကသည္။ သူရ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး စာက်က္ေနလိုက္သည္။ မမေ႐ႊစင္ကေတာ့ လက္ေတာ့တစ္လုံးနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနသည္။ စာရင္းေတြ႐ိုက္ေနတာလား ၊ ႏိုင္ငံျခားက ဝင္လာတဲ့ေမးလ္ေတြ စစ္ေနတာလားမသိေပ။ ည ၁၁နာရီေက်ာ္ေတာ့ မမေ႐ႊစင္ အလုပ္ၿပီးလို႔ လက္ေတာ့ပိတ္လိုက္ေသာ္လည္း မအိပ္ေသးပဲ သူရ စာက်က္တာကိုထိုင္ေစာင့္ေပးေနသည္။ “မမ… အိပ္ေတာ့ေလ မနက္ျဖန္အလုပ္သြားရဦးမွာ မဟုတ္လား ေမာင္လဲ ေနာက္ထပ္ ၁နာရီေလာက္က်က္ၿပီးရင္ အိပ္ေတာ့မွာ” မမေ႐ႊစင္ဘာမွမေျပာပဲ သူရကို ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးၾကည့္ၿပီး စာကိုသာဆက္က်က္ပါဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ႔ ေမးကို ဆတ္ျပသည္။ သူရ မမေ႐ႊစင္ပုံစံကိုၾကည့္ၿပီး အသည္းယားလာတာနဲ႔ က်က္လက္စ စာအုပ္ကို ခ်ထားၿပီး မမေ႐ႊစင္ရွိရာ ကုလားထိုင္နားကို သြားလိုက္သည္။ “အို႔ … ေမာင္ရာ၊ စာက်က္ပါဆိုကြာ.. ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ” သူရ ၊ မမေ႐ႊစင္ကိုေပြ႕ခ်ီၿပီး ကုတင္ေပၚကို ေခၚလာခဲ့လိုက္သည္။ အိပ္ပါဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ခ်င္တဲ့ မမေ႐ႊစင္ကို အိပ္ေဆးတိုက္ရမည္။ …….. သူရ မ်က္လုံးေလးဝိုင္းကာ ၾကည့္ေနတဲ့ မမေ႐ႊစင္ကို ကုတင္ေပၚပက္လက္ကေလးတင္ေပးလိုက္သည္။ သူရ ညဝတ္ ဂါဝန္ရွည္ေလးဝတ္ထားေသာမမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းလိုက္သည္။

“အို႔…. ေမာင္ရယ္… စာက်က္ပါဆိုကြာ” “က်က္ပါတယ္မမရဲ႕.. မမက ေမာင္စာက်က္လို႔မရေအာင္ လွေနတာကိုး” “သြား… စကားတတ္တိုင္းေလ်ာက္ေျပာေနတယ္ ျမန္ျမန္လုပ္ေနာ္ မမ ဟိုဟာလဲက်ိန္းေနၿပီ ေမာင္လုပ္ထားတာ” “ဒါဆိုလဲ ျမန္ျမန္ပဲလုပ္ေတာ့မယ္ေနာ္.. ခဏေလးပါ မရယ္” မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ဂါဝန္ရွည္ကိုခါးအထိလွန္တင္လိုက္ေတာ့ အတြင္းခံဝတ္မထားတဲ့ အဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးက ေပၚလာသည္။ သူရ အဖုတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေလးေတြကို နာနာေလးလ်က္ေပးလိုက္သည္။ အစိေလးကို ဆြဲစုတ္လိုက္ေတာ့ မမေ႐ႊစင္ ထြန႔္ထြန႔္လူးသြားသလို အဖုတ္ထဲမွာလဲ အရည္ၾကည္ေလးေတြလဲ့လာသည္။ သူရ အခ်ိန္မဆိုင္းေတာ့ပဲ ညီေတာ္ေမာင္ကို အဖုတ္ႏႈတ္ခမ္းသားမွာေတ့လိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထိုးထည့္လိုက္သည္။ အရည္အနည္းငယ္ ထြက္ၿပီးသားမို႔ အခက္အခဲမရွိပဲ ဝင္သြားသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုၿဖဲကားထားၿပီး ခါးကို ဆြဲကိုင္ကာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးပင္လုပ္လိုက္သည္။ ေအာက္က မမေ႐ႊစင္ကေတာ့ မ်က္လုံးေတြေမွးစင္းၿပီး ခပ္တိုးတိုးညည္းေနသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္က အိပ္ရာခင္းကို ခပ္တင္းတင္းကိုင္ထားသည္။ အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေဆာင့္ၿပီးေတာ့ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အဖုတ္က အရည္ေတြ႐ြဲလာသည္။ သူရညီေတာ္ေမာင္ရဲ႕ ဝင္သံထြက္သံ တဖြတ္ဖြတ္နဲ႔ ဆီးခုံခ်င္း႐ိုက္သံတစ္ေဖာင္းေဖာင္းက ခပ္မွန္မွန္ထြက္ေနသည္။ ဂါဝန္ရွည္ေအာက္မွာ ဘာမွအခုအခံမဝတ္ထားတဲ့ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ႏို႔ႏွစ္လုံးကိုလည္း ဆြဲဆြဲေခ်လိုက္ေသးသည္။ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ မမေ႐ႊစင္ အငမ္းမရေကာ့ေကာ့ေပးလာၿပီး ပါးစပ္ကလဲ တရွီး ရွီးညည္းသံေတြထြက္လာသည္။ “အ… ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေမာင္… မၿပီးေတာ့မယ္…” သူရ ေဆာင့္ေနတဲ့အရွိန္ကိုထပ္ျမင့္ၿပီး ခပ္စိပ္စိပ္ေလးဖိေဆာင့္ေပးလိုက္သည္။

“အ… ျမန္ျမန္…. ၿပီးၿပီ… …. အား….” မမေ႐ႊစင္တစ္ေယာက္အသံရွည္ထြက္ၿပီး ေကာ့ျပန္သြားသည္။ “ကြၽတ္…. အား… ေမာင္လဲ ၿပီးၿပီ….” အခန္းထဲမွာ ၿငီးညဴသံမ်ားအဆုံးမွာေတာ့ သူရ ညီေတာ္ေမာင္ကို မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အဖုတ္ထဲ တဆုံးျမဳပ္ကာ လရည္မ်ားကိုပန္းထုတ္လိုက္သည္။ သူရ ပန္းထုတ္လိုက္တဲ့အရည္ေတြက မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အဖုတ္အတြင္းသားေတြကို ထိထိမိမိ ပင္ပန္းထုတ္မိသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အဖုတ္အတြင္းသားမ်ားကလဲ သူရရဲ႕ အရည္ေတြကို အငမ္းမရနဲ႔ စုတ္ယူသည္။ သူရ ညီေတာ္ေမာင္ကို တစ္ခ်က္ခ်င္းညႇစ္ရင္းအရည္ေတြကုန္ေအာင္ ညႇစ္ထုတ္လိုက္ၿပီး မမေ႐ႊစင္ကိုယ္ေပၚကို လွဲခ်လိုက္သည္။ မမေ႐ႊစင္လည္း ေ႐ႊရင္အစုံ နိမ့္တုံျမင့္တုံနဲ႔ ျဖစ္ေနသည္။ “ကဲ… ေမာင္ … စာသြားျပန္က်က္ေတာ့.. ေမာင္လိုခ်င္တာေပးၿပီးၿပီ မမလဲအိပ္ေတာ့မယ္” “အိုေက…. မမ…..” မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးတစ္စုံကို ခပ္ဖြဖြေလးနမ္းစုတ္လိုက္ၿပီး မမေ႐ႊစင္ကိုယ္ေပၚမွ လူးလိမ့္ထလိုက္သည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ခါးအေပၚထိေရာက္ေနတဲ့ ညဝတ္ဂါဝန္ရွည္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဆြဲခ်ေပးလိုက္သည္။ “မမ ေရသြားေဆးမေနနဲ႔ေတာ့ တစ္ခါထဲ အိပ္လိုက္ေတာ့ေနာ္” သူရ ေျပာရင္းနဲ႔ တစ္ခါထဲေစာင္ပါၿခဳံေပးလိုက္သည္။ အဲကြန္းေအးေအးမွာ ေစာင္ၿခဳံၿပီးအိပ္ရတဲ့ အရသာကို သူရ ႀကိဳက္သလို မမေ႐ႊစင္လဲ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မည္ ထင္ပါသည္။ သူရ လဲ ေနာက္ထပ္တစ္နာရီေလာက္ စာဆက္က်က္ၿပီး အိပ္ဖို႔ ျပင္သည္။ မအိပ္ခင္ တေစာင္းေနအထားနဲ႔ ေကြးေကြးေလးအိပ္ေနတဲ့ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ မ်က္ႏွာလွလွကို ခပ္ၾကာၾကာေလးေငးၾကည့္ေနမိသည္။ “ခ်စ္လိုက္တာမမရယ္ ” သူရ ခပ္တိုးတိုးေလးေရ႐ြတ္ရင္း မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ပါးေလးကို ခပ္ဖြဖြနမ္းၿပီး အိပ္ယာဝင္လိုက္သည္။

အိပ္ယာေျပာင္းတာေၾကာင့္လားမသိ။ သူရ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ သိပ္မၾကာခင္ စာေမးပြဲေျဖရမည္။ စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႔ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လူမႈေရးေဆးပညာဌာနကလႊတ္တဲ့ နယ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ကြင္းဆင္းေလ့လာရမည္။ အဆင္ေျပပါ့မလားမသိ။ သူရအဖို႔ မမေ႐ႊစင္နဲ႔ ခြဲရတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပမည္ မထင္ပါ။ ရည္းစားျဖစ္တာမွမၾကာေသး မမေ႐ႊစင္နဲ႔ ခြဲရဦးမည္။ ကြင္းဆင္းလို႔ၿပီးၿပီးခ်င္း ေက်ာင္းတစ္လပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ရမည္။ အိပ္ျပန္ရင္း တစ္ခါထဲအိမ္ကိုကားဝယ္ခိုင္းဖို႔ စဥ္းစားထားသည္။ ‘ဘာကားဝယ္ရပါ့လိမ့္…. ၿပိဳင္ကားဝယ္ခိုင္းရမည္’ သူရလိုခ်င္တဲ့ကားနာမည္ေတြကို စဥ္းစားရင္းပဲ ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ သူရတစ္ေယာက္ မမေ႐ႊစင္နဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕အႏွံ႔အစားအစာေတြေလ်ာက္စားျဖစ္သည္။ စာေမးပြဲနီးတာေၾကာင့္ သူရ ေက်ာင္းမသြားေတာ့ ပဲ မမေ႐ႊစင္အိမ္မွာပဲ ကုပ္ၿပီးစာက်က္ျဖစ္သည္။ မမေ႐ႊစင္ကိုေတာ့ ထုံးစံအတိုင္းအလုပ္သြားပို႔ ၊ သြားႀကိဳျဖစ္သည္။ ထူးျခားတာတစ္ခုက သူရတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းမသြားတာနဲ႔ စားဖိုမႈးတာဝန္ကို လုံးလုံးလ်ားလ်ား ယူျဖစ္တာပဲျဖစ္သည္။ မမေ႐ႊစင္အတြက္ ေန႔လည္စာကို ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ထည့္ၿပီး သြားေပးရသည္။ အခ်ိန္ဆိုသည္မွာ စိတ္ဆင္းရဲေနသူမ်ားအတြက္ ကုန္ခဲလြန္းေသာ္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေနထိုင္ရသူေတြအတြက္ အခ်ိန္ကုန္တာ ျမန္လြန္းလွသည္။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လာလိုက္တာ သူရစာေမးပြဲေျဖတဲ့ရက္ကို ေရာက္လာသည္။ မမေ႐ႊစင္ အလုပ္မအားတဲ့ၾကားက သူရကို ဂ႐ုတစိုက္ေက်ာင္းပို႔ေက်ာင္းႀကိဳ လုပ္ေပးရွာသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ အၿပဳံးတစ္ခ်က္က စာေမးပြဲေျဖၿပီး ပင္ပန္းလာတဲ့ သူရကို အေမာေတြေျပေစသည္။ စာေမးပြဲၿပီးေတာ့ သုံးရက္ေလာက္သာျခားၿပီး သူရ ခရီးထြက္ဖို႔ျပင္ဆင္ရျပန္သည္။ ခရီးမထြက္ခင္ သုံးရက္လုံးလုံး တစ္ခ်ိန္လုံးလိုလို မမေ႐ႊစင္နဲ႔ ခ်စ္ျဖစ္သည္။

အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ မမေ႐ႊစင္ကို သူရ ကုတင္ေပၚမွာတစ္မ်ိဳး၊ စားပြဲေစာင္းမွာကုန္းၿပီး တစ္ဖုံ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ မမေ႐ႊစင္ ေရခ်ိဳးေနတုန္း ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးေခါက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ အားရပါးရခ်စ္ျဖစ္သည္။ ညဘက္ တီဗီၾကည့္ရင္းလည္း ဧည့္ခန္းထဲက ဆိုဖာေပၚမွာ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ ႐ိုးမသြားႏိုင္နဲ႔ မမေ႐ႊစင္ကို သူရ တိုးတိုးၿပီးသာခ်စ္ေနမိသည္။ သူရ ခရီးထြက္ခါနီး ေနာက္ဆုံးည မမေ႐ႊစင္ သူရ ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ရင္းမ်က္ရည္ေတြဝဲေနတာေတြ႕သည္။ ”မမရယ္ … ဘာလို႔ ငိုတာလဲဟင္” မမေလ… ေမာင့္ကိုမခြဲႏိုင္ဘူး ေမာင္သာ တျခားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ပါသြားရင္ မမေတာ့႐ူးမွာပဲ သိလား” ”အို.. မမရယ္ ေမာင္က ဘာလို႔တျခားမိန္းကေလးနဲ႔ ပါရမွာလဲ.. ေမာင္ေျပာၿပီးသားပဲ.. မ က ေမာင့္အတြက္ တစ္ေယာက္ထဲေသာ အခ်စ္ဆုံးမိန္းကေလးပါဆိုေန.. မငိုရဘူးကြာ… တိတ္ေတာ့…” သူရ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ ပါးျပင္ေပၚမွာစီးက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေလးေတြကို ဖြဖြေလးသုတ္ေပးရင္း ေခ်ာ့ေပးေနမိသည္။ သူရလဲ မမေ႐ႊစင္နဲ႔ ခြဲရမွာမို႔ဝမ္းနည္းပါသည္။ ဝမ္းနည္းတယ္ဆိုတာထက္ ငိုခ်င္သလိုႀကီးျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္မည္ထင္သည္။ သူရ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္မို႔ မငိုခ်င္ပါ။ သူရသာ ငိုလွ်င္ မမေ႐ႊစင္တစ္ေယာက္ပိုၿပီး ခံစားရမွာျဖစ္သည္။ သူရ ဝမ္းနည္းတဲ့စိတ္ကို ခ်ဳပ္တီးၿပီး မမေ႐ႊစင္ကိုသာ ပိုဂ႐ုစိုက္ၿပီး ေခ်ာ့ေနလိုက္သည္။ အခ်ိန္ေတြတျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကုန္ဆုံးလာသည္။ သူရ ခရီးထြက္ရေတာ့မည္။ ညေနငါးနာရီကားနဲ႔ သြားရမည္။ သူရ အေဆာင္ျပန္ၿပီး အထုတ္အပိုးေတြ ျပင္ဆင္ရသည္။ မမေ႐ႊစင္ အထုတ္အပိုးေတြကိုကားနဲ႔ တင္ၿပီး သူရ ကားထြက္မဲ့ ဆုံရပ္ကိုလိုက္ပို႔သည္။

ကားေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘာစကားမွ မေျပာျဖစ္ပဲ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။ မုန္တိုင္းမလာခင္ ၿငိမ္သက္ေနျခင္းမ်ိဳးလားမသိေပ။ သူရ ကားေမာင္းရင္း မမေ႐ႊစင္ရွိရာ Lover seat ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မမေ႐ႊစင္ကား မွန္ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနသည္။ မမေ႐ႊစင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ညိဳးေရာ္ေနသည္။ မ်က္ဝန္းေတြက အရင္လိုအေရာင္မေတာက္ပဲ ခပ္မႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနသည္။ ေ႐ႊစင္ သူရေမာင္းတဲ့ ကားေပၚလိုက္စီးရင္း ကားေမာင္းေနတဲ့ သူရရဲ႕ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ခိုးခိုးၾကည့္မိသည္။ ေ႐ႊစင္ စိတ္ထဲမွာအရမ္းငိုခ်င္ေနသည္။ သူရ အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သူရရဲ႕မ်က္ႏွာလွလွကို ၾကည့္ၿပီးငိုရသည္မွာအေမာ။ ရည္းစားျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ပဲတြဲရေသးခ်ိန္မွာ ႏွစ္လေလာက္ခြဲရတာ မို႔ သူရနဲ႔မခြဲခ်င္ေသးတာလည္း ပါသည္။ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အတူတူသြားရမဲ့ ခရီးလည္းျဖစ္တာမို႔ သူရနဲ႔ ႐ြယ္တူေကာင္မေလးေတြ ညိသြားမွာလည္းစိုးရိမ္မိသည္။ ေ႐ႊစင္ အေတြးေတြ လြန္ေနတုန္း ကားထိုးရပ္သြားမွ သူရတို႔ အဖြဲ႕သားေတြ ဆုံဖို႔ခ်ိန္းထားတဲ့ ဆုံရပ္ကို ေရာက္ေနတာေတြ႕ရသည္။ တူညီဝတ္စုံေလးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပုံ အ႐ိုက္ခံေနၾကသူမ်ားထဲမွာ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြပါတာ ေတြ႕ေတာ့ေ႐ႊစင့္ရင္ေတြပိုၿပီး ပူေလာင္လာသည္။ ”မမ… ဆင္းေလ” သူရ ကားတံခါးလာဖြင့္ေပးရင္းေျပာသည္။ ေ႐ႊစင္ ကားေပၚကဆင္းၿပီး ဘာမွမေျပာႏိုင္ေသးပဲ သူရမ်က္ႏွာကိုသာ ခပ္ေတြေတြစိုက္ၾကည့္မိသည္။ ေ႐ႊစင့္ မ်က္လုံးမွာ မ်က္ရည္ေတြဝဲေနမည္ဆိုတာ ေ႐ႊစင္ကိုယ္တိုင္လည္း သိပါသည္။

”မမရယ္.. ဘာလို႔ငိုတာလဲ.. ႏွစ္လေလာက္ပဲ ဟာကို သၾကၤန္ၿပီးၿပီးခ်င္းျပန္လာခဲ့မယ္.. ဟုတ္ၿပီလား” ”အင္းပါ.. မ ဆီ ညတိုင္း ဖုန္းဆက္ေနာ္ ေမာင္.. ၿပီးေတာ့ တျခားေကာင္မေလးေတြနဲ႔လည္း ပူးပူးကပ္ကပ္ မေနရဘူးသိလား” ႏႈတ္ခမ္းေလးစူၿပီး ကေလးေလးလို တြတ္တီးတြတ္တာ ေျပာေနေသာ မမေ႐ႊစင္ကို ၾကည့္ရင္း သူရ အခ်စ္ေတြပိုလို႔ေနမိသည္။ ”ေအာ္… မက အဲဒါကို စိတ္ပူေနတာကိုး ဟားဟား… အပ်ိဳႀကီးေတာ္ေတာ္ေႂကြေနတယ္ဟုတ္လား” သူရ မမေ႐ႊစင္ စိတ္မပူေအာင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ျပန္ေျဖေပးလိုက္သည္။ ”ေမာင္ေနာ္… အၿမဲတမ္း အဲလိုပဲ.. ကပ်က္ကေခ်ာ္နဲ႔.. မ ကအေကာင္းေျပာတာကို” ”အယ္.. ေမာင္လည္း အေကာင္းေျပာတာပဲေလ.. အပ်ိဳႀကီး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေရလည္ေႂကြၿပီး စိတ္ေတြပူေနတယ္ဆိုတာ မဟုတ္လို႔လား” ”ေတာ္ၿပီကြာ ေမာင္နဲ႔ ယွဥ္ေျပာတိုင္း မ ဘယ္ေတာ့မွ မႏိုင္ဘူး သြားေတာ့မယ္ လိမ္လိမ္မာမာေန၊ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္…ဘိုင္…. ေမာင္…” ”ဘိုင္… မမ” သူရ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဖုန္းဆက္မယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ လက္မနဲ႔ လက္သန္းကို နားမွာကပ္ၿပီး ဖုန္းေျပာတဲ့ ဟန္လုပ္ျပလိုက္သည္။ မမေ႐ႊစင္ ကားကိုေမာင္းထြက္ရင္း တာ့တာျပသြားသည္။ သူရ မမေ႐ႊစင္ကားကို မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိ မ်က္စိတစ္ဆုံး လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဟူး….။ ခ်စ္ရတဲ့ မမႀကီးနဲ႔ လပိုင္းေလာက္ခြဲရဦးမည္။ မမေ႐ႊစင္သူ႔ကိုလြမ္းသလို သူရလည္း ခရီးလမ္းတစ္ေလ်ာက္လြမ္းေနမွာပဲ ျဖစ္သည္